نبرد روستاییان فقیر هند با افزایش قیمت‌ها

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption سونیل بوراده می گوید او سعی می کند برای طبخ غذا تنها از سبزیجاتی و حبوباتی استفاده کند که آنها خود در مزرعه می کارند زیرا قیمت مواد غذایی در بازار بیش از حد گران است

یک بعد از ظهردر روستای بیوری، از توابع بخش مهاراشترا. هوا هم چنان داغ است. آفتاب بر روی خانه‌ خشتی کوچکی که بالای یک تپه کوچک وسط یک مزرعه واقع است به شدت می تابد.

در داخل خانه، سونالی بوراده جلوی اجاق هیزمی زانو زده و روتی یا نان گندم می‌پزد. سونالی در حال آماده کردن ناهار مختصری برای خانواده شش ‌نفره‌اش است؛ نان خشک روتی و یک حریره‌ غلیظ از حبوبات ساییده شده.

در طول سال گذشته هزینه‌ مواد غذایی در مناطقی مثل روستای بیوری به شکل قابل ملاحظه‌ای افزایش یافته است. سبزیجات متداول مورد استفاده عموم که به طور معمول پنج روپیه (ده سنت) قیمت داشتند،‌ حالا ۱۳ روپیه ( ۲۷ سنت) قیمت دارند. هزینه هر یک کیلو حبوبات از ۴۰ سنت به ۶۰سنت افزایش یافته است.

در طول سال گذشته، مردم مناطقی مثل بیوری، به تدریج اما به صورت فزاینده مصرف روغن، شکر و حبوبات خود را کاهش داده‌‌اند.

سونالی، زن جوان باریک‌اندامی که ساری به رنگ زرد روشن پوشیده است توضیح می‌دهد که افزایش قیمت‌ها رفتن روزانه او به بازار را به تجربه‌ای ناخوشایند بدل کرده است.

او دیگر قادر به خریدن سبزیجات به مقدار مورد نیاز نیست، کالای گرانقیمتی که باید با آن خانواده بزرگش را سیر کند. او می گوید: "وقتی به بازار می‌روم، باید حسابی راجع به چیزهایی که می‌خواهم بخرم فکر کنم. قیمت‌های بالا یعنی این که من نمی‌توانم مواد اولیه گران‌قیمت بخرم. برای همین حالا من سبزیجات ارزان‌قیمت را انتخاب می‌کنم. این تنها راهی‌ست که می‌توانم به اندازه ای خرید کنم که شکم خانواده‌ام سیر شود."

سونالی می‌گوید که برای کنار آمدن با قیمت‌های سر به فلک کشیده، خیلی کم به بازار محلی سرمی‌زند. او حالا تلاش می‌کند فقط با محصولاتی که خانواده‌اش در مزرعه خودشان تولید می‌کنند آشپزی کند.

سونالی در پاسخ به این پرسش که آیا چیز دیگری هم هست که او نباید بخرد تا هزینه‌ی غذا را پایین نگه‌دارد، می‌گوید که همین حالا هم خانواده‌اش تنها به خوردن مواد ساده اولیه قناعت می‌کند.

او می‌گوید اگر قرار باشد باز هم چیزی را حذف کند، دیگر آنها هیچ چیزی نخواهند خورد.

فروش گوجه‌فرنگی بدون سود

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption دولت در تلاش است که حتما برای دانش‌آموزان مدرسه حداقل یک وعده غذای مغذی مهیا کند. یکی از کارکنان این مدرسه محلی در روستای بیویری ظرفی از خوراک عدس و برنج را بین دانش آموزان توزیع می کند

آن سوی جاده منتهی به خانه سونالی، شانتارام توکارام کاتکه در جالیز گوجه فرنگی خود کار می‌کند. او بیش از سه دهه است که از این زمین محصول می‌گیرد.

در طول این سال‌ها، شانتارام مزرعه‌ای سالم و پا بر جا ساخته است، مزرعه‌ای که در آن انواع غلات، دانه‌های روغنی و انواع سبزیجات تولید می‌شوند.

شانتارام هر سال هشت تا ده تن گوجه‌فرنگی برداشت می‌کند. اما او می‌گوید علیرغم این برداشت خوب، داشتن یک زندگی مناسب برای او کار سختی‌ست.

این کشاورز تقریباً در سال ۷۱۵ دلار سرمایه‌گذاری می‌کند. او این پول را صرف خرید مواد خام، سموم دفع آفات نباتی و کود شیمیایی می‌کند.

با این حال شانتارام ادعا می‌کند که جایگزین کردن مجدد سرمایه و سود بردن از آن به مراتب برای او سخت‌تر شده است. اگر او یک نرخ پایدار و ثابت برای محصول خود داشته باشد درآمدی حدود ۱۷۰۰ دلار در سال خواهد داشت.

او می گوید: "از آن جا که هزینه های تحمیلی بالا هستند و نرخ بازار برای محصول من قابل پیش بینی نیست، من به سختی از پس داشتنن یک زندگی با ثبات بر می آیم. کشاورزانی مانند من درآمد خوبی ندارند."

پس از حساب‌وکتاب هزینه ها، شانتارام می‌گوید که به طور متوسط با پرداخت ۱۰۰۰ دلار برای غذا، لباس و سرپناه خانواده، در این روزهای سخت تنها مقدار ناچیزی پول برای او باقی می‌ماند.

شانتارام توضیح می‌دهد که کار کشاورزی در این مناطق روستایی هندوستان، کاری بسیار بی‌ثبات و غیر قابل پیش‌بینی است. قیمت پایین به این معنی‌ست که کشاورزانی چون او، بازی را به شرکت‌های بزرگی که تمایل فراوانی به خرید مواد اولیه مثل گوجه‌فرنگی به قیمت بسیار ارزانی دارند می‌بازند.

شانتارام می‌گوید وقتی نرخ بازار به این شکل پایین می‌آید، شرکت‌هایی که از گوجه‌فرنگی در تولید محصولات خود استفاده می‌کنند می‌آیند و گوجه‌فرنگی‌های او را فله‌ای و عمده می‌خرند.

او تایید می‌کند که با این حال برایش بهتر است که محصولش را، هر چند با قیمت پایین، به فروش برساند تا این که یک محصول از بین رفته و پوسیده روی دستش باقی بماند.

در زندگی روستایی ماهاراشترا، زندگی کسانی که روی زمین کار و از راه آن کسب معاش می‌کنند به هیچ وجه ساده نیست.

شانتارام با تاسف اضافه می‌کند که بسیاری از کشاورزان منطقه با اکراه کار جدیدی یاد گرفته‌اند و به کارهایی از جمله لوله‌کشی مشغول شده‌اند.

یک وعده غذا در روز

خانواده‌ها در سراسر هند تلاش می‌کنند که غذاهای مغذی بر سر سفره‌های خود بیاورند، با این حال دولت قصد دارد به بچه‌هایی که به مدرسه می‌روند، روزی یک وعده غذا بدهد.

به گفته وزارت توسعه نیروی انسانی، برنامه غذای نیم‌روزی، یعنی برنامه بلندپروازانه‌ تغذیه تمام بچه مدرسه‌ای‌های هند، از سال ۱۹۲۵ در جریان است.

در سال‌های اخیر غذای نیم‌روزی باعث حضور بیشتر دانش‌آموزان در مدارس و توجه بیشتر آنان به درس شده است.

از آن جا که غذا گران‌تر شده است، خانواده‌ها به شکل فزاینده‌ای کودکان خود را به مدرسه می‌فرستند، نه تنها برای این که درس بخوانند و چیزی یاد بگیرند، بلکه برای این که شکم‌شان هم سیر شود.

کوندالیک ممان بر توزیع ناهار در کانتنات ویدیالایا، یک مدرسه محلی در روستای بیوری نظارت می‌کند.

او می‌گوید که دولت، برای ناهار هر دانش‌آموز در روز، دو سنت سرمایه‌گذاری می‌کند. برای این کار، تعاونی محلی زنان از دولت بودجه و نیز غلات، برنج، روغن و ادویه سوبسیددار دریافت می‌کند.

آقای ممان می‌گوید که دولت موظف است هر دو ماه یک بار به تعاونی پول بدهد. با این حال گاهی اوقات این پول وصول نمی‌شود. در نتیجه زنان منطقه ناهار روزانه مدرسه را آماده نمی‌کنند و بچه‌ها هم بدون ناهار می‌مانند.

مشکل تورم فزاینده

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption شانتارام توکارام کاتکه که در روستای ماهاراشاترا کشاورزی می کند می گوید بعضی از کشاورزان به کارهای دیگری نظیر لوله کشی روی آورده اند

در شش سال گذشته، تورم یک مشکل مداوم برای اقتصاد هند و مشکل نگران‌کننده برای سیاست‌گذاران بوده است. نزدیک یک سال است که شاخص قیمت عمده‌فروشی حدود نه در صد بالا رفته است.

کارشناسان می‌گویند که علیرغم وجود باران‌های‌موسمی خوب و محصول مناسب، قیمت بعضی از کالاها مثل مواد غذایی به طور مداوم بالا رفته است.

ساجید چینوی، کارشناس اقتصاد هند در جی‌پی مورگان می‌گوید روند رو به رشد قیمت ها که مناطق روستایی هند در حال تجربه آن هستند ناشی از ترکیب چند عامل مختلف است؛ کمبود مواد اولیه، افزایش درآمدها، بالارفتن تقاضا و تغییر عادات مصرف.

پروفسور ماهندرا دیو، مدیر موسسه توسعه و تحقیق ایندیرا گاندی می‌گوید که ممکن است هزینه بعضی از اقلام مواد غذایی در مناطق روستایی گاهی دو تا سه برابر قیمت های رسمی باشد.

تورم شاخص قیمت عمده فروشی به ۹.۷۲ درصد در ماه سپتامبر رسید که کمی پایین‌تر از مقدار ۹.۷۸ درصد در ماه اوت است. به هر حال این نرخ، هنوز به شدت بالاست.

بانک مرکزی هند می‌گوید که در فکر کاهش رشد اقتصادی‌و اثر آن در میزان رو به افزایش بهره وام ها است، چیزی که هم تولید کنندگان و هم مصرف کننده را متاثر خواهد کرد.

با این حال بانک مرکزی هند هشدار داده است که تا زمانی که تورم تحت کنترل قرار نگیرد نرخ بهره کاهش نخواهد یافت.

بحران‌ اقتصادی هند در زمان مساعدی روی‌نداده‌ است. این کشور در تلاش برای نگهداری رشد و مصرف داخلی در آن واحد است در حالی‌که همزمان با آن توسعه یافته‌ترین بازارهای جهانی و برخی از بزرگ‌ترین شرکای تجاری این کشور در جهان آماده استقبال از یک دوران رکود اقتصادی دیگر می شوند.

مطالب مرتبط