دانیل اورتگا، میزبان احمدی نژاد در نیکاراگوئه، کیست؟

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

پس از نزدیک به چهار دهه فعالیت سیاسی به عنوان مبارزی سوسیالیست، و پیروزی قاطع اما مناقشه برانگیز در انتخابات ریاست جمهوری نیکاراگوئه در ماه نوامبر سال ۲۰۱۰، دانیل اورتگا روز سه شنبه، ۲۰ دی (۱۰ ژانویه)، سومین دوره ریاست جمهوری خود را در مراسمی با حضور بعضی از سران دولتهای جهان از جمله محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، با وعده "اعتدال" آغاز می کند.

با اینهمه، منتقدان می گویند آقای اورتگا تلاش دارد به رئیس جمهور مادام العمر نیکاراگوئه تبدیل شود.

بر اساس قانون اساسی نیکاراگوئه، هیچ فردی نمی تواند بیش از دو دوره سمت ریاست جمهوری را در دست بگیرد. اما آقای اورتگا توانسته با حمایت قضات دادگاه عالی نیکاراگوئه که توسط حزب خود او منصوب شده اند، از این مانع قانونی عبور کند.

دانیل اورتگا در انتخابات ریاست جمهوری که در ماه نوامبر سال ۲۰۱۰ برگزار شد، توانست با اختلاف زیادی از رقبای خود پیشی بگیرد و پیروز شود، اما هیات ناظران انتخاباتی اعزامی از سوی اتحادیه اروپا، مجریان انتخابات را به عدم استقلال و سوگیری جناحی متهم کردند.

اما در داخل نیکاراگوئه، اعتراضها به سرعت سرکوب شد.

سوفیا مونته نگرو، دبیر اجرایی سازمان غیر دولتی تحقیقات رسانه ای درباره مشروعیت دولت سوم آقای اورتگا به بی بی سی فارسی گفت: " دولتی که امروز دارد اختیار کشور را در دست می گیرد، دولتی فاقد مشروعیت، غیر قانونی و ناقض قانون اساسی است که با تقلب به قدرت رسیده. برای ما این یعنی زندگی در شرایطی که بار دیگر دیکتاتوری را در نیکاراگوئه نهادیه می کند."

اما ورای نارضایتی فعالان مدنی، واقعیت این است که آقای اورتگا و حزب ساندینیست او در بین اقشار فقیر جامعه نیکاراگوئه از حمایت گسترده ای برخوردارند.

حزب حاکم موفق شده با ایجاد دهها پروژه برای اقشار فقیری که بیش از ۴۰ در صد از جمعیت پنج میلیون و هشتصد هزار نفری نیکاراگوئه را تشکیل می دهند، بر محبوبیت خود بیافزاید.

ایجاد شعبات "شوراهای قدرت شهروندی" یکی از آن طرح هایی است که این حزب به اجرا گذاشته است.

لیلیان کاستیو، هماهنگ کننده شعبه ای از شورای قدرت شهروندی در یکی از محلات فقیر نشین ماناگوا، پایتخت نیکاراگوئه، ارزیابی مثبتی از کارنامه دولت آقای اورتگا دارد.

خانم کاستیو در توصیف نظر خود نسبت به دولت اورتگا به بی بی سی فارسی گفت: "در پنج سال گذشته ما باور داریم به حرفمان توجه شده است. شاید شما خانه های جدید را دیده باشید. اینها نیازهای واقعی جامعه بودند که ما به مقامات بالاتر منتقل کردیم و آنها این نیاز را تامین کردند."

هر چند کمتر کسی اصل محبوبیت آقای اورتگا را زیر سوال می برد، اما منتقدان پیروزی مجدد او در انتخابات را گام دیگری در مسیر تحکیم قدرت فردی و تهدیدی برای آزادی عمل معدود رسانه های مستقل باقیمانده ارزیابی می کنند.

به گفته سوفیا مونته نگرو، استراتژی دولت تنها به انحصاری کردن تمام اختیارات موجود در حیطه عمومی حکومت محدود نشده بلکه گریبان جامعه مدنی را نیز گرفته است. این فعال مدنی می افزاید: "تصاحب سیستمهای رسانه ای در نیکاراگوئه با خریداری آنها، یا وادارکردن مالکین به فروش، یا مانع تراشی در مسیر توسعه رسانه های مستقل بخشی از این راهبرد دولت است."

Image caption حزب حاکم نام خود را سزار ساندینو، رهبر مقاومت نیکاراگوئه علیه آمریکا، گرفته اما منتقدان حزب را به مصادره نام یک قهرمان ملی متهم می کنند

بر خلاف هوگو چاوز، متحد و حامی اقتصادی اورتگا در ونزوئلا، سیاستهای اقتصادی رئیس جمهور نیکاراگوئه برای بخش خصوصی خوشایند بوده و حزب حاکم ساندینیست با نفوذ خود در اتحادیه های کارگری، از اعتراضها و اعتصابهای اتحادیه ها نیز جلوگیری کرده است.

اما شخص اورتگا که در دهه ۱۹۸۰ میلادی، علیه شورشیان کنترا که توسط آمریکا حمایت می شدند جنگیده، از شعارهای مارکسیستی اش دست برنداشته است. اما آیا این شعارها صاحبان سرمایه در نیکاراگوئه را نگران نمی کند؟

خوزه آدان آگوئری، مدیر شورای تشکلهای اقتصادی بخش خصوصی در پاسخ به این سوال میگوید: "آن حرفها فقط شعار است، تنها شعارهای سیاسی – مخاطب آن سخنرانی ها طرفدارانش است، اما من اعتقاد دارم ما الان نوعی عملگرایی در دولت داریم وتصور نمی کنم که این رویکرد در آینده نزدیک تغییر کند."

به نظر می رسد سیاستهای داخلی دانیل اورتگا از شعارهای تند سوسیالیستی که او را در سال ۱۹۷۹ بعد از سقوط دیکتاتوری آناستازیا سوموزا به عنوان یک رهبر انقلابی بر سر کار آورد فاصله گرفته و به سمت نوعی پوپولیسم با رنگ و لعاب مذهبی گرایش یافته است.

نیکاراگوئه و ایران از جهات زیادی با هم شباهت دارند، هر دو کشور در سال ۱۹۷۹ انقلاب کردند، هر دو امروز رئیس جمهورانی مدعی انقلابی گری و عدالت اجتماعی دارند و صحت انتخابات اخیر در هر دو کشور توسط منتقدان به زیر سوال رفته است.

شاید بی جهت نیست که محمود احمدی نژاد و دانیل اورتگا نسبت به هم احساس قرابت می کنند.