نمایه سیاسی بریتانیا

تاریخچه

حق نشر عکس BBC World Service

پادشاهی متحد بریتانیا به چهار بخش تقسیم شده است: انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی. این کشور از دیرباز یکی از اصلی ترین بازیگران در روابط بین المللی بوده و دارای نقشی مهم در اتحادیه اروپا، سازمان ملل متحد و ناتو است.

مقام و منزلت بریتانیا در قرن بیستم دچار تحولات عظیمی شده است. در اویل قرن در مقام ابر قدرت جهان فرماندهی یک امپراتوری عظیم را بر عهده داشت.

بعد از دو جنگ جهانی و با پایان امپراتوری، مقام بریتانیا نیز تنزل یافت. اما بریتانیا به لحاظ اقتصادی و نظامی همواره یکی از قدرت های اصلی به شمار می رود و تاثیر سیاسی و فرهنگی آن در سراسر جهان شایان توجه است.

بریتانیا اولین کشور صنعتی در جهان بود. هنوز یکی از بزرگترین قدرت های اقتصادی است اما سال هاست که قدرت آن متکی بر صنایع خدماتی است تا بر تولیدات کارخانه ای.

بریتانیا با آنکه یکی از اعضای اصلی اتحادیه اروپاست اما بخشی از حوزه یورو نیست. چشم انداز بریتانیا برای پیوستن به یورو پس از آنکه این کشور پیشنهادهای مطرح شده برای اصلاح پیمان لیسبون به منظور حل بحران مالی کشورهای حوزه یورو که در پاییز ۲۰۱۱ به حادترین مرحله خود رسیده بود را رد کرد، بیش از پیش کاهش یافت.

Image caption لندن میزبان بازیهای المپیک 2012 است

در سال های اخیر بریتانیا اقداماتی مبنی بر تفویض اختیارات به اسکاتلند و ولز انجام داده است. در ۱۹۹۹ پارلمان اسکاتلند در ادینبورگ و شورای ملی ولز در کاردیف گشایش یافت و امکان تفویض اختیارات به مناطق تحت اختیار انگلستان نیز مطرح شده است.

در ایرلند شمالی پس از دهه ها درگیری های خونبار، امضای موافقت نامه ای موسوم به "آدینه نیک" در ۱۹۹۸ به تشکیل شورای جدیدی با اختیارات تفویض شده، بار دیگر امید به دوام صلح را به ارمغان آورد.

در ۲۰۰۲ در بین مشاجرات بر سر فعالیت های ارتش جمهوریخواه ایرلند (آی آر ای شاخه مسلح نهاد سیاسی استقلال طلبان، به نام "شین فین") این شورا منحل شد. انحلال آن سه سال و نیم به طول انجامید.

در راستای تلاش برای از سرگیری روابط سیاسی و پس از مشاوره با دوبلین، بریتانیا قانونی را در مه ۲۰۰۶ به تصویب رساند که راه را برای تشکیل مجدد شورای ایرلند شمالی هموار کرد.

اما رهبران شورا نتوانستند تا ضرب الاجل تعیین شده در ماه نوامبر، هیاتی اجرایی بر اساس تقسیم قدرت تشکیل دهند. سرانجام انتخابات شورا در ماه مارس همان سال منجر به ادای سوگند رهبران دولت ائتلافی در ۸ مه ۲۰۰۷ شد و به این ترتیب ۵ سال حکمرانی مستقیم از لندن به پایان رسید.

حق نشر عکس Getty
Image caption کارناوال ناتینگ هیل از بزرگترین جشنواره های خیابانی در اروپاست

بریتانیا دارای تنوع قومی و نژادی وسیعی است. بخشی از آن مربوط به میراثی می شود که از دوران امپراتوری به جای مانده است. اخیرا این کشور با موضوعاتی چون چند فرهنگی بودن، مهاجرت و هویت ملی کشمکش داشته است.

این مسئله همراه با سابقه حملات انتحاری تروریستی به شبکه حمل و نقل لندن در ۲۰۰۵ و گسترش اسلامگرایی افراطی به نگرانی ها افزوده است.

بعضی از سیاستمداران و مفسران می گویند که برای دست یافتن به یکپارچگی به درک عمیق تری از ارزش های مشترک موجود در جامعه مختلط بریتانیا نیاز است.

در حالیکه بعضی برای محدود کردن مهاجرت مدافع سیاست های سخت گیرانه تری هستند، بعضی دیگر به تاثیر مثبت آن اعتقاد دارند.

ورود نیروی کاری از کشورهای واقع در اروپای شرقی که اخیرا به اتحادیه اروپا پیوسته اند، تازه ترین روند مهاجرت به بریتانیا به شمار می رود.

از دوران اوج شهرت گروه بیتل ها و رولینگ استونز در دهه ۶۰ میلادی، بریتانیا پرچمدار ترویج فرهنگ جوانان بوده است. این کشور در حوزه ادبیات دارای میراثی غنی، شامل نویسندگان بزرگی چون ویلیام شکسپیر و چارلز دیکنز از انگلستان، رابرت برنز از اسکاتلند، دیلان توماس از ولز و شیموس هینی از ایرلند شمالی است.

موسیقی سنتی در سراسر بریتانیا ریشه عمیقی دوانده است و منجر به ظهور آهنگسازان کلاسیک، از هنری پرسل در دوران باروک گرفته تا بنجامین بریتن در قرن بیستم شده است.

در یک نگاه

نام کامل: پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی

جمعیت: ۶۲.۴ میلیون ( سازمان ملل متحد، ۲۰۱۱) پایتخت: لندن مساحت: ۲۴۲.۵۱۴ کیلومتر مربع زبان اصلی: انگلیسی دین اکثریت: مسیحیت امید به زندگی: ۷۸ سال ( مردان) ، ۸۲ سال ( زنان) ( سازمان ملل) واحد پول: ۱ پوند استرلینگ = ۱۰۰ پنی صادرات عمده: تولیدات کارخانه ای، مواد غذایی، مواد شیمیایی سرانه درآمد ناخالص ملی: ۳۸.۳۷۰ دلار آمریکا ( بانک جهانی ۲۰۱۰) نشانه اینترنتی: uk. کد بین المللی تلفن: ۴۴+

رهبران

متولد ۱۹۲۶، لندن

حق نشر عکس AFP

الیزابت دوم در پی مرگ پدرش، جورج ششم در ۱۹۵۲، ملکه بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی شد.

بعد از بومیبل آدولیادج، پادشاه تایلند که در ۱۹۴۶ تاجگذاری کرده است، ملکه الیزابت دارای طولانی ترین دوران سلطنت است.

ملکه الیزابت همچنین رئیس ۱۶ کشور مستقل دیگر از جمله کانادا و استرالیا است.

نظام مشروطه سلطنتی بریتانیا، مقام سلطنت و خانواده او را به طور کامل از فعالیت سیاسی و هرگونه دخالت یا تصمیم گیری در امور کشوری و لشکری منع و دربار را از مسئولیت سیاسی مبرا می کند. به همین دلیل نقش ملکه در روند قانون‌گذاری کاملا تشریفاتی است.

متولد ۱۹۶۷، لندن

دیوید کامرون در ۱۱ مه ۲۰۱۰ به مقام نخست وزیری دولت ائتلافی دست یافت. به این ترتیب حزب محافظه کار (راست میانه)، پس از ۱۳ سال حکومت حزب کارگر (چپ میانه) روی کار آمد.

آقای کامرون با حزب سوم یعنی لیبرال دموکرات ها دولتی ائتلافی تشکیل داد. این ائتلاف پس از آن تشکیل شد که محافظه کاران بیشترین تعداد کرسی ها را در انتخابات پارلمانی به دست آوردند، اما اکثریت مطلقی حاصل نشد.

حق نشر عکس Reuters

این اولین دولت ائتلافی بریتانیا در ۷۰ سال گذشته است. سیستم انتخاباتی بریتانیا بر اساس اکثریت ساده است، به همین دلیل هر حزب در هر حوزه انتخابی فقط می تواند یک نامزد داشته باشد، کاندیدایی که بیشترین آرا در هر حوزه انتخابی را کسب کند نماینده آن حوزه در مجلس عوام خواهد بود.

نخست وزیر جدید از ابتدا و در حالی که بریتانیا به تدریج داشت از اعماق رکود اقتصادی بیرون می آمد، با چالش های اقتصادی که منجر به سقوط نظام مالی جهان شد مواجه شده و همچنین می بایست با کسری بودجه شدید دولت دست و پنجه نرم می کرد.

در بدو ورود به دفتر نخست وزیری آقای کامرون وعده کرد که کاهش کسری بودجه در اولویت کاری او قرار دارد. در اکتبر ۲۰۱۰، دولت آقای کامرون برنامه ای برای کاهش شدید هزینه های دولتی اعلام کرد که بعد از نسل ها سخت گیرانه ترین برنامه از نوع خود به شمار می رود.

در ۲۰۱۱ ، نخست وزیر برای استخدام روزنامه نگاری که در رسوایی هک کردن پیام های تلفنی دست داشت مورد انتقاد قرار گرفت. آقای کامرون، اندی کلسون سردبیر سابق هفته نامه "نیوز آو د ورلد" را به عنوان مسئول امور ارتباطات استخدام کرده بود. اندی کلسون در پی این رسوایی استعفا داد و بعدا در ارتباط با این اتهامات بازداشت شد. همینطور انتشار این هفته نامه در پی این رسوایی متوقف شد.

آقای کامرون در خانواده ای متمول در لندن به دنیا آمده است. پدرش از دلالان ثروتمند بورس بود. او در کالج ایتون، معتبرترین مدرسه خصوصی بریتانیا تحصیل کرد و بعد هم از دانشگاه آکسفورد فارغ التحصیل شد. وی که در ۴۳ سالگی به قدرت رسید، جوان ترین نخست وزیر بریتانیا از ۱۸۱۲ است

رسانه‌ها

حق نشر عکس BBC World Service

بریتانیا سنتی دیرینه در خدمات رادیو و تلویزیونی عمومی و شهرتی جهانی در ساختن برنامه های خلاقانه دارد.

بی بی سی نوپا در سال ۱۹۲۲ آغاز به پخش برنامه های روزانه رادیویی کرد، اما دیری نگذشت که نقش اساسی در زندگی مردم پیدا کرد.

"سرویس امپراتوری" پیش از "سرویس جهانی بی بی سی" در سطح جهانی شهرت زیادی کسب کرده بود. هزینه بی بی سی از پولی که برای حق اشتراک تلویزیون پرداخت می شود تامین می شود و همه خانوارهایی که دارای تلویزیون هستند باید آن را بپردازند.

تلویزیون تجاری در سال ۱۹۵۵ با آغاز کار شبکه آی تی وی آغاز به کار کرد. رادیوهای تجاری در دهه ۷۰ کار خود را شروع کردند. البته شبکه های رادیویی غیر مجاز که از داخل کشتی ها اداره می شدند در دهه ۶۰ بسیار رواج داشتند تا اینکه فعالیت آنها غیر قانونی اعلام شد. صدها شبکه رادیویی و تلویزیونی خصوصی اکنون با بی بی سی برای جذب مخاطب رقابت می کنند.

مجموعه های تلویزیونی ساخت بریتانیا طرفداران زیادی دارد و مخاطبان در سراسر این کشور روزانه زندگی شخصیت های محبوب خود در سریال "ایست اندرز" ساخت بی بی سی و "کورونیشن استریت" ساخت آی تی وی را با علاقه دنبال می کنند.

برنامه هایی موسوم به "ریالیتی تی وی" که زندگی مردم عادی را در معرض دید عموم مردم قرار می دهد نیز در سال های اخیر از محبوبیت زیادی برخوردار شده است.

در دنیای دیجیتال امروزی که به سرعت در حال تغییر است، رسانه های بریتانیایی در جستجوی شیوه های جدیدی برای جذب مخاطب از طریق کامپیوتر و دیگر ابزار شخصی چند رسانه ای (آی فون، آی پد ......) هستند.

شبکه های تلویزیونی زمینی که در گذشته بر بازار رسانه ها غلبه داشتند، اکنون با عرضه صدها کانال از سوی شبکه های ماهواره ای دیجیتال و کابلی، در رقابت شدیدی قرار دارند.

آفکام، (Ofcom) موسسه ناظر بر اجرای مقررات تلویزیونی و ارتباطاتی بریتانیا امیدوار است که تا پایان سال ۲۰۱۲ به عمر تلویزیون های آنالوگ پایان دهد.

رسانه ها از آزادی برخوردارند و قادرند در مورد تمام جنبه های زندگی در بریتانیا گزارش تهیه کنند. نشریات متنوع بازتاب دهنده طیف گسترده ای از عقاید سیاسی اند. در سال های اخیر در حالی که خوانندگان آنلاین افزایش داشته، تیراژ روزنامه های پایین آمده است.

در ۲۰۱۰، نیوز کورپوریشن، صاحب امتیاز تایمز، هزینه ای برای خواندن بعضی از مطالب آنلاین تعیین کرد.

بر آورد شده است که تا ژوئن ۲۰۱۰، تعداد کاربران اینترنتی در بریتانیا به ۵۱.5میلیون نفر، یعنی بیش از ۸۰ درصد جمعیت، رسید. (Internetworldstats).

بر اساس تحقیقاتی که گوگل در ۲۰۱۰ انجام داد، داد و ستد اینترنتی 7.2 درصد از درآمد ناخالص داخلی بریتانیا را تشکیل می دهد. بر اساس این گزارش، بریتانیا دارای بالاترین میزان تجارت اینترنتی در میان کشورهای جهان است.

تا سال ۲۰۰۹، حدود ۴۴ درصد از کاربران اینترنتی در بریتانیا دست کم در یکی از شبکه های اجتماعی فعال بوده و مشخصات خود را در آن به ثبت رسانده اند.

بی بی سی، محبوب ترین شبکه اینترنتی برای دریافت خبر در بریتانیاست.

دیلی تلگراف: روزنامه

فایننشیال تامیز:روزنامه اقتصادی

گاردین: روزنامه

ایندیپندنت: روزنامه

تایمز: روزنامه

سان: روزنامه

میرور: روزنامه

دیلی میل: روزنامه

دیلی اکسپرس: روزنامه

اسکاتیش دیلی: روزنامه اسکاتلندی

ویلش دیلی: روزنامه ولزی

بی بی سی تی وی: اپراتور بی بی سی ۱ و بی بی سی ۲ و کانال های دیجیتال از جمله بی بی سی نیوز

آی تی وی: شبکه تجاری اصلی، با داشتن شعبه های محلی

چنل ۴: شبکه عمومی با بودجه تجاری

فایو: شبکه سراسری تجاری

ایندیپندنت تلویژن نیوز (ITN): تهیه کننده برنامه خبری آی تی وی و چنل ۴

بریتیش اسکای برودکستینگ (BSkyB): اپراتور شبکه های دیجیتال ماهواره ای اسکای

سرویس جهانی بی بی سی: پخش بین المللی به زبان انگلیسی و ۳۰ زبان دیگر

ابسولوت ردیو: تجاری، سراسری با پخش موسیقی پاپ و راک

تاک اسپرت: تجاری، سراسری، ورزشی

کلاسیک اف ام: تجاری، سراسری با پخش موسیقی کلاسیک

پرس اسوسیشن