در مدار انتخابات روسیه؛ شهر تانک و پولاد و مه‌دود

در این نوشته استیو روزنبرگ خبرنگار بی‌بی‌سی در مسکو به دیدگاهش درباره روسیه در آستانه انتخابات پرداخته است:

در نزدیکی‌های شهر نیژنی‌تاگیل راننده‌مان هشداری نامعمول داد.

او با لبخند گفت: "اگر متوقف شدیم تعجب نکنید. موتور ماشین گاهی در این شهر به دلیل کمبود اکسیژن از کار می‌افتد."

ماشینمان به مشکلی برنخورد، ولی در شهر فهمیدم که کمبود اکسیژن مورد اشاره‌اش چه معنایی داشت؛ به محض ورودمان به سرفه افتادم؛ بوی تهوع‌آوری در ماشین پیچیده بود.

صنعت در شهر نیژنی‌تاگیل حرف اول را می زند. هر طرف که نگاه کنید دودکش‌های کارخانه‌ها به چشم می‌خورد که ابرهای ضخیمی از دود را به آسمان می‌فرستند.

در اینجا برف که با هوای آلوده آمیخته است، بیشتر به دانه‌های شن می‌ماند. اینجا، آلودگی یک دغدغه عمده است.

اما در عین حال، زندگی مردم هم به کارخانه‌ها وابسته است و برای کارگران حفظ شغل‌هایشان و آرزوی ثبات در اولویت است.

در صنایع آهن و فولاد نیژنی‌تاگیل لباس ایمنی به تن کردم و چرخی در کارخانه زدم.

یونی کوزلف، مهندس کارخانه، بخش عظیم زغال کک آنجا را به من نشان داد. یونی ۵۰ سال در صنایع فلزی کار کرده و امسال "کمیته کارگری حمایت از پوتین" را به راه انداخته است.

او به من گفت: "تظاهرات ضددولتی در مسکو بازتاب نظر همه روسیه نیست. کارگران، انقلاب نمی‌خواهند. ما ثبات شغل و دریافت منظم دستمزد می‌خواهیم. به همین دلیل است که پشت سر ولادیمیر پوتین ایستاده‌ایم."

Image caption آلودگی مهم‌ترین دغدغه شهر نیژنی‌تاگیل است

'حساب معترضان را می‌رسیم'

کسانی که در کارخانه تانک‌سازی بالای جاده کار می‌کنند، وفاداری خود به پوتین را در یک برنامه زنده تلویزیونی ابراز کردند.

وقتی در دسامبر گذشته پوتین در یک برنامه تلویزیونی گفتگوی مردمی ظاهر شد، ارتباط مستقیمی با این کارخانه برقرار شد (آنها نیز کمیته حمایت از پوتین به راه انداخته‌اند).

Image caption یونی کوزلف (راست) معتقد است که آقای پوتین برنده انتخابات خواهد شد

یکی از کارگران در برنامه گفت که اگر پلیس از عهده وظایفش برنمی‌آید، او و رفقایش می‌توانند به مسکو بیایند و "حساب معترضان را برسند."

کارگران کارخانه‌های منطقه اورال تا به حال در مسکو راهپیمایی نکرده‌اند، اما فعالانه از پوتین حمایت می‌کنند.

چند روز بعد از بازدیدم از کارخانه‌ صنایع فلز، کوزلوف را در ایستگاه راه‌آهن نیژنی‌تاگیل دیدم. او صدها کارگر کارخانه‌اش را با قطاری ویژه به مرکز ایالت، یعنی یکتارینبورگ می‌برد. کارگرانی از اطراف کوه‌های اورال به آنجا می‌رفتند تا در راهپیمایی حمایت از پوتین شرکت کنند. من نیز همراهشان شدم.

در یکتارینبورگ دما ۲۰ درجه زیر صفر بود، ولی حدود ۵ هزار نفر در میدان شهر جمع شده بودند.

این برنامه واکنشی مستقیم به تظاهرات ضددولتی جوانان و طبقه متوسط در مسکو بود؛ تلاشی برای نشان دادن این که طبقه کارگر روسیه، جدا از مسکو، حامی پوتین است.

بعضی‌ها به وضوح طرفداران پروپاقرصی بودند.

نیکولای به من گفت: "پوتین مستمری ما را می‌پردازد. او به ما نان و پنیر می‌دهد و این تمام آن چیزی است که می‌خواهیم."

مردی در میان جمعیت زد زیر آواز: "پوتین اینجاست هماره! پوتین نزدیک است دوباره! پوتین همیشه جاودانی، پوتین اینجایی تا بمانی!"

اما همه کارگران اهل منطقه اورال چنین شور و حرارتی ندارند؛ جمعیت حاضر، کمتر از آن چیزی بود که برنامه‌ریزان پیش‌بینی می‌کردند و یکی از کارگران گفت که علت حضورش تنها این است که رئیسش به هر کس که به تظاهرات برود، یک روز مرخصی می‌داد.

مرد دیگری گفت که دو فرزندش برای راهپیمایی ثبت‌نام کردند تا سفری مجانی به یکتارینبورگ داشته باشند و به خریدهایشان برسند.

شکی نیست که پوتین آرای قلب صنعتی روسیه را به خود اختصاص می دهد، اما اینطور که من فهمیدم، مردم این منطقه بیش از آن که واقعا باور داشته باشند که او می تواند امور را بهبود ببخشد، بیشتر از روی ترس از تغییر شرایط به او رای می‌دهند.

بسیاری از کسانی که با من صحبت کردند، گفتند که نمی‌توانند برای مردی که در ۱۲ سال گذشته روسیه را اداره کرده است، بدیلی تصور کنند.

یک کارگر توضیح داد: "مردم نمی‌خواهند خطر کنند. انتخاب یک رییس‌جمهور جدید ریسک دارد و مردم نگرانند که همین چیزی را که الان دارند از دست بدهند."

مطالب مرتبط