آیا معجزه ای به داد سارکوزی خواهد رسید؟

حق نشر عکس AFP
Image caption نظرسنجی ها نشان می دهند که نیمی از این ده کاندیدا تاثیری در نتیجه نهای انتخابات نخواهند داشت

کمتر از ۲۴ ساعت دیگر انتخابات ریاست جمهوری فرانسه برگزار می شود تا تکلیف مستأجر کاخ الیزه برای ۵ سال آینده مشخص شود. ۴۴ میلیون فرانسوی می توانند در این انتخابات شرکت کنند و رئیس جمهوری آینده را از میان ۱۰ نامزد این دوره برگزینند. البته نظرسنجی ها نشان می دهند که نیمی از این ۱۰ نفر تأثیر معناداری روی نتیجه نهایی نخواهند داشت. این ۵ نفر عبارتند از:

- اوا ژولی، نامزد حزب سبزها، که گفته می شود احتمالا حدود ۲ درصد آرا را بدست خواهد آورد.

- نیکولا دوپونت- انیان، نامزد دست راستی، که از حزب راست معتدل حاکم انشعاب کرده و احتمالا ۱ درصد آرا را کسب خواهد کرد.

- ناتالی آرتو و فیلیپ پوتو، که نامزدهای احزاب چپ تروتسکیست هستند. آنها طرفدارانشان را به انقلاب علیه سیستم سرمایه داری دعوت می کنند و احتمال می رود هر یک کمتر از ۱ درصد آرا را بدست آورند.

- ژاک شومیناد، نامزدی مستقل است که کمتر از سایرین جدی گرفته می شود و انتظار نمی رود رأی چندانی بیاورد.

اما اگر بتوان به موسسات نظرسنجی و برآوردهای آنها اعتماد کرد، بیش از ۹۵ درصد رأی دهندگان به ۵ نامزد باقی مانده رأی می دهند. این ۵ نفر، که هر یک نماینده یکی از جناح های عمده عرصه سیاست فرانسه هستند، از منتهی علیه راست به منتهی علیه چپ عبارتند از:

- مارین لوپن، از "جبهه ملی" (حزب راست افراطی فرانسه)، دختر ژان- ماری لوپن بنیانگذار این حزب.

- نیکولا سارکوزی، رئیس جمهوری فعلی و نامزد حزب راست معتدل .

- فرانسوا بایرو، نامزد میانه رو از حزب "جنبش دموکرات".

- فرانسوا اولاند، نامزد حزب سوسیالیست، که چپگرایان معتدل را نمایندگی می کند.

- ژان- لوک ملانشون، نامزد "جبهه چپ"، که نماینده بخش اعظم طیف چپگرایان رادیکال است.

بر اساس قوانین انتخاباتی فرانسه، اگر نامزدی در دور اول انتخابات ریاست جمهوری بیش از نیمی از آرا مأخوذه را بدست بیاورد، برنده انتخابات اعلام خواهد شد. اما اگر هیچ نامزدی نتواند چنین اکثریتی را کسب کند، دو نامزدی که بیشترین رأی را آورده اند، دو هفته بعد (یکشنبه ۶ مه) دور دوم را برگزار می کنند. در دوران جمهوری پنجم فرانسه، در ۸ انتخاباتی که رئیس جمهوری با رأی مستقیم مردم انتخاب شده، هیچکس– حتی شارل دوگل - در دور اول اکثریت مطلق آرا را بدست نیاورده، و سرنوشت انتخابات همیشه در دور دوم معلوم شده است.

دور اول: رقابتی با نتیجه ای از پیش معلوم؟

حق نشر عکس AFP
Image caption مارین لوپن، نامزد جناح راست افراطی، که جای پدر ِ ۸۳ ساله اش را گرفته برای اولین بار نامزد ریاست جمهوری می شود

نظرسنجی های اخیر دو نکته مهم را نشان می دهند: اول اینکه این رویه در دوره فعلی هم تغییری نخواهد کرد و کار باز هم به دور دوم خواهد کشید؛ و دوم اینکه تنها نامزدهای دو حزب عمده، یعنی نیکولا سارکوزی و فرانسوا اولاند، شانس رسیدن به این مرحله را دارند.

سارکوزی و اولاند در دور اول احتمالا به ترتیب ۲۸ و ۲۷ درصد آرا را کسب خواهند کرد. این بدان معناست که در دور اول انتخابات امسال اتفاق غیر مترقبه ای، نظیر آنچه در سال ۲۰۰۲ افتاد (ژان- ماری لوپن، نامزد حزب راست افراطی با کنار زدن لیونل ژوسپن، نخست وزیر سوسیالیست وقت، به دور دوم رسید)، روی نخواهد داد.

علاوه بر اینها، با توجه به نزدیکی احتمالی آرا سارکوزی و اولاند در دور اول،اردوگاه هیچیک از دو نامزد برتری روحی نسبت به دیگری پیدا نخواهد کرد و بقول فرانسوی ها "باد موافق در بادبانشان نخواهد افتاد".

تکلیف دیگر نامزدها

مارین لوپن، نامزد جناح راست افراطی، که جای پدر ِ ۸۳ ساله اش را گرفته و برای اولین بار نامزد ریاست جمهوری می شود، حدود ۱۵ درصد آرا را بدست خواهد آورد. در صورت تحقق این پیش بینی، رأی او از آرا پدرش در انتخابات سال ۲۰۰۷ پنج درصد بیشتر خواهد بود، و هر چند او را به دور دوم نخواهد رساند، ولی شروع خوبی برای مارین لوپن است. او تنها ۴۴ سال دارد و اگر سماجت پدرش را به ارث برده باشد، هنوز انتخابات های زیادی در پیش دارد.

ژان- لوک ملانشون، نامزد چپ رادیکال، بنا بر آخرین پیش بینی ها حدود ۱۴ درصد آرا را بدست خواهد آورد. او که در سال ۲۰۰۸ از حزب سوسیالیست جدا شد، موفق شده بخش اعظم نیروهای چپگرایی که خود را مخالف سیاست های لیبرالیستی اقتصادی می دانند را بخود جلب کند، و حالا بعد از بیش از سه دهه اولین نامزد چپگرای رادیکال خواهد بود که رأی بالایی بدست می آورد.

اما پنجمین و آخرین نامزد عمده انتخابات ِ امسال فرانسوا بایرو است. او در سیاست فرانسه خود را نماینده میانه روهای دموکرات مسیحی می داند. این جناح در دهه ۷۰ یک بار با والری ژیسکاردستن ریاست جمهوری را هم در دست گرفته است. فرانسوا بایرو در دور اول انتخابات سال ۲۰۰۷ بیش از ۱۸ درصد آرا را کسب کرد و در جای سوم قرار گرفت، که موفقیت بزرگی برای او محسوب می شد و این استاد ادبیات و پدر شش فرزند را به وزنه ای قابل توجه در سیاست فرانسه تبدیل کرد. او در مبارزات انتخاباتی امسال هم همچنان بر ضرورت پایان دادن دست به دست شدن قدرت میانه دو حزب عمده راستگرا و چپگرا (او.ام.پ. و حزب سوسیالیست) تأکید می کند، اما ظاهرا این شعار به اندازه ۵ سال پیش برای او محبوبیت ایجاد نکرده، و پیش بینی می شود در این دوره نتواند بیش از ۱۰ درصد آرا را کسب کند.

بایرو شاه نمی شود، اما می تواند شاه را تعیین کند

حق نشر عکس Reuters
Image caption با توجه به اینکه انتخابات به احتمال قریب به یقین به دور دوم خواهد کشید، مهمترین سوال این خواهد بود که طرفداران سه کاندیدایی که به دور دوم نرسیده اند، در دومین مرحله به چه کسی رأی خواهند داد.

اما نکته جالب در مورد بایرو این است که با وجود کاهش قابل توجه محبوبیتش، احتمالا او و طرفدارانش بیشترین نقش رادر تعیین رئیس جمهوری بعدی خواهند داشت. با توجه به اینکه انتخابات به احتمال قریب به یقین به دور دوم خواهد کشید، از صبح دوشنبه مهمترین سوال این خواهد بود که طرفداران سه کاندیدای عمده ای که به دور دوم نرسیده اند، در دومین مرحله انتخابات که دو هفته بعد برگزار می شود، به چه کسی رأی خواهند داد.

در میان ملانشون، لوپن و بایرو تکلیف رأی دهندگان به دو نفر اول تا حد زیادی مشخص است. براساس آخرین نظرسنجی ها، بیش از ۸۰ درصد کسانی که در دور اول به ملانشون رأی می دهند، در دور دوم فرانسوا اولاند را انتخاب خواهند کرد.

بخش زیادی از طرفداران ملانشون کسانی هستند که خود را جزئی از "خانواده چپ" می دانند، اما معتقدند حزب سوسیالیست به اندازه کافی به آرمان های چپ پایبند نیست. ملانشون با مهارت قابل توجهش در فن خطابه و با گریزهایی که به تاریخ دو قرن اخیر فرانسه می زند، و نقل قول های شورانگیزش از امثال ویکتور هوگو، طرفدارانش را سر شوق می آورد، و آنها را به قیام مدنی بر ضد "لیبرالیسم لجام گسیخته" و نفوذ موسسات مالی بین المللی دعوت می کند.

این دسته از رأی دهندگان ملانشون را به عقاید خود نزدیکتر می دانند، اما اگر قرار باشد بین نامزد حزب سوسیالیست (هر کس که باشد)، و نیکولا سارکوزی انتخاب کنند، در رأی دادن، هر چند با بی میلی، علیه رئیس جمهوری فعلی درنگ نخواهند کرد. در نتیجه نه سارکوزی امید و امکان مانور زیادی برای جلب این افراد دارد، و نه فرانسوا اولاند نیاز چندانی به دلربایی از آنها دارد.

وضعیت طرفداران مارین لوپن تا حدی متفاوت است. بخش قابل توجهی از طرفداران احزاب راست افراطی در فرانسه به طور سنتی به موضوعاتی نظیر امنیت و مبارزه با جرم و جنایت، مهاجرت خارجی ها (بخصوص مسلمانان عرب تبار) به فرانسه و واگذاری اختیارات حکومت فرانسه (بخصوص در زمینه قانونگذاری و تصمیمات پولی- مالی) به نهادهای اتحادیه اروپا حساس هستند.

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption نظرسنجی ها حاکی از آرای نزدیک نیکولا سارکوزی و فرانسوا اولاند در دور اول انتخابات است

اگرچه سارکوزی و اولاند در قبال اتحادیه اروپا مواضعی نزدیک بهم دارند و هر دو طرفدار ادامه وضع موجود هستند، اما در دو زمینه اول سیاست ها و شعارهای سارکوزی به وضوح به مطالبات این دسته از رأی دهندگان نزدیکتر است. این نزدیکی بعضا تا جایی پیش می رود که ژان- ماری لوپن در انتخابات سال ۲۰۰۷ سارکوزی را به دزدیدن ایده ها و شعارهای حزب خودش متهم می کرد.

رابطه طرفداران راست افراطی و راست معتدل به خوبی رابطه چپ رادیکال و حزب سوسیالیست نیست و انتقال آرا بین آنها به همان آسانی صورت نمی گیرد. بخشی از رأی دهندگان راست افراطی از موضع مخالفت با کل نظام سیاسی و باهدف "واژگون کردن میز" به نامزد این حزب رأی می دهند، و جالب اینکه این رأی دهندگان عمدتا از طبقه کارگر هستند، و رأیشان به نامزدهای راست افراطی بیشتر جنبه اعتراضی دارد. بهمین علت هم میانه ای با راست معتدل ندارند. این عده از رأی دهندگان در دور دوم یا به نامزدهای جناح چپ رأی می دهند، و یا اساسا در رأی گیری شرکت نمی کنند. در نتیجه، بر اساس آخرین نظرسنجی ها، در مجموع حدود نیمی از رأی دهندگان به مارین لوپن در دور اول، در دور دوم به سارکوزی رأی می دهند، و باقی رأی به نسبت تقریبا مساوی میان اولاند و عدم شرکت تقسیم می شود.

اما اینکه رأی دهندگان به فرانسوا بایرو در دور دوم به چه کسی رأی می دهند، مبهم ترین و در عین حال سرنوشت سازترین سوال انتخابات امسال فرانسه است.

دوستی و صمیمیت قطعا مشخصه بارز رابطه بایرو و رئیس جمهوری فعلی نیست. در بین دو مرحله انتخابات سال ۲۰۰۷ حتی شایعاتی در مورد توافق بایرو با سگولن رویال (نامزد وقت حزب سوسیالیست) به منظور کمک بایرو به پیروزی رویال در دور دوم شنیده می شد. او در دوران ۵ ساله ریاست جمهوری سارکوزی همواره از سیاست ها، و سبک و روش او در اداره امور (از جمله حضور زیادش در رسانه ها و دخالتش در بسیاری موارد جزئی) انتقاد کرده است. اما در عین حال دموکرات مسیحی ها در فرانسه به طور سنتی خود را در طیف راست میانه تعریف می کردند و خود بایرو هم از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ در دولت دست راستی آلن ژوپه (وزیر خارجه فعلی) وزیر آموزش بود.

حق نشر عکس Reuters
Image caption شاید بتوان سارکوزی را جنجالی ترین رئیس جمهوری نیم قرن اخیر فرانسه دانست

در نتیجه چه خود بایرو و چه طرفدارانش مشکل بنیادین و ایدئولوژیکی برای رأی دادن به سارکوزی یا اولاند در دور دوم ندارند.آخرین نظرسنجی ها هم حاکی از آن است که حدود یک سوم این رأی دهندگان در دور دوم به سارکوزی، و حدود یک سوم دیگر به اولاند رأی خواهند داد، و یک سوم باقی مانده هنوز تصمیم قطعی نگرفته اند.علاوه بر این، این رأی دهندگان بیش از سایر گروه های مورد مطالعه آمادگی دارند رأی دور دومشان را تغییر دهند. در چنین وضعیتی هر گونه توافق بایرو با یکی از دو کاندیدای حاضر در دور دوم (نظیر واگذاری نخست وزیری به بایرو در صورت پیروزی کاندیدای مورد نظر)، و یا هر گونه اظهار نظر به نفع یکی از آنها، می تواند در سرنوشت آرای حدود ۱۰ درصدی بایرو در دور دوم تأثیرگذار باشد.

برآوردهای فعلی از توزیع آراء ۸ نامزدی که یکشنبه شب از رقابت کنار می روند، نشان از شکست سارکوزی در دور دوم، آنهم با اختلاف حدود ۷ درصد دارد. به همین دلیل علت جلب آراء طرفداران مردد بایرو، و عوض کردن نظر آنهایی که می خواهند به اولاند رأی دهند، برای سارکوزی اهمیتی حیاتی دارد.

انتخاباتی که شوری بر نمی انگیزد

غیر از طرفداران بایرو، گروه دیگری که سارکوزی باید سعی کند نظرشان را تغییر دهد، کسانی هستند که تصمیم دارند در انتخابات شرکت نکنند.

انتخابات ریاست جمهوری در فرانسه معمولا با مشارکت بالای مردم همراه است و نرخ مشارکت معمولا بیش از ۸۰ درصد است. اما مبارزات انتخاباتی امسال شور چندانی ایجاد نکرده و پیش بینی می شود نرخ مشارکت در انتخابات پایین تر از ۷۰ درصد باشد و حتی احتمال می رود رکورد عدم حضور در پای صندوق ها شکسته شود (کمترین میزان مشارکت تابحال حدود ۶۹ درصد بوده).

وضعیت نامطلوب اقتصادی و ادامه بحران مالی یکی عوامل اصلی دلسردی و رویگردانی مردم از سیاستمداران به شمار می آید. همزمان شدن روز برگزاری انتخابات با تعطیلات عید پاک مدارس بخش هایی از کشور – از جمله پاریس و توابع آن - هم قطعا بر میزان مشارکت تأثیر خواهد داشت (در فرانسه افراد باید حتما در شعبه اخذ رأیی که نامشان در آن ثبت شده رأی بدهند، و در نتیجه کسانی که در سفر هستند نمی توانند در انتخابات شرکت کنند). اما شاید بتوان گفت پایین بودن مشارکت بیش از هر چیز به خود کاندیداها بر می گردد.

در انتخابات های قبلی، برداشت عمومی از شخصیت و قابلیت دو کاندیدای اصلی نقش مهمی در بالا رفتن میزان مشارکت بازی کرده است. اما نیکولاسارکوزی و فرانسوا اولاند هیچیک محبوبیتی بالایی ندارند.

اولاند در حالی توانسته خود را به عنوان نامزد حزب سوسیالیست مطرح کند که تا همین یک سال پیش نامش برای نامزدی ریاست جمهوری مطرح نبود. اولاند حتی در دوران حکومت سوسیالیست ها هیچگاه به وزارت نرسیده، و تنها سمت مهمش دبیر اولی حزب سوسیالیست بین سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۷ بوده، که در آن زمان هم در درون حزب انتقادات زیادی از مدیریتش مطرح می شد.

برخی اولاند را یکی از دلایل شکست همسرش، سگولن رویال، در انتخابات سال ۲۰۰۷ می دانستند، تا جایی که در آستانه آن انتخابات، آرنو مونت بور، یکی از چهره های ارشد حزب سوسیالیست، "بزرگترین ایراد سگولن رویال" را "همسرش" خواند.

حق نشر عکس Reuters
Image caption بعضی دلایل شکست سگولن رویال در انتخابات سال ۲۰۰۷ را همسرش فرانسوا اولاند دانسته اند

برای انتخابات این دوره هم نامزد اصلی حزب سوسیالیست دومینیک استراوس- کان، وزیر اقتصاد سابق فرانسه و رئیس وقت صندوق بین المللی پول بود که علاوه بر تخصص در مسائل اقتصادی و مالی، که این روزها دغدغه اصلی فرانسوی هاست، در عرصه بین المللی هم فردی شناخته شده بود، و ضمنا بخاطر مهارتش در بحث و مناظره، رقیب قدرتمندی برای سارکوزی به حساب می آمد.

اما دردسرهای او با مراجع قضایی آمریکا و فرانسه بر سر دو پرونده تعرض جنسی باعث شد استراوس- کان نتواند در انتخابات شرکت کند. تنها با کنار رفتن استراوس- کان بود که اولاند توانست خود را در انتخابات درون حزبی نامزد کند و با پیروزی بر مارتین اوبری، دبیر اول نه چندان کاریزماتیک حزب سوسیالیست، نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری شود. اما منتقدانش همچنان می گویند قبای ریاست جمهوری به تنش گشاد است.

در طرف دیگر، از نظر خصوصیات فردی شاید بتوان سارکوزی را جنجالی ترین رئیس جمهوری نیم قرن اخیر فرانسه دانست. اعتراض ها به نحوه رفتار و سبک مدیریت او از همان شب پیروزی اش در انتخابات ۵ سال پیش شروع شد. سارکوزی پیروزی اش را به همراه جمعی از دوستانش و صاحبان برخی از بزرگترین رسانه های فرانسه در رستوران معروف و گران قیمت فوکتس جشن گرفت. کمی بعد موضوع رفتن او به تعطیلات تابستانی با قایق تفریحی دوست میلیاردرش، ونسان بولوره، جنجال برانگیز شد.

مسائل مربوط به زندگی خصوصی او، و موضوع ازدواجش با کارلا برونی، مانکن و خواننده ایتالیایی، هم به رسانه ها کشیده شد. علاوه بر اینها دخالت او در جزئی ترین امور و حضور مکررش در رسانه ها با رویه روسای جمهور قبلی مغایرت داشت. اگر همه اینها کافی نبود، پخش شدن ویدئوی درگیری لفظی او با یک کشاورز در یک نمایشگاه محصولات کشاورزی و دامداری هم گل را به سبزه آراست. معروف است که فرانسوی ها با اینکه در انقلاب کبیرشان سر شاه را بریدند، اما همچنان شیفته شکوه و جلال سلطنت هستند و ازروسای جمهورشان انتظار دارند منش و رفتاری با فاصله و رسمی داشته باشند.در نتیجه منش و سبک مدیریت سارکوزی باعث شد محبوبیت او از حدود یک سال پس از شروع دوره ریاستش افت شدیدی کند و او به استثنای چند پرانتز کوتاه، دیگر نتوانست این افت محبوبیت را جبران کند.در میان بخش مهمی از رأی دهندگان فرانسوی، "ضدیت با سارکوزی" رواج زیادی دارد و آنها بهیچ قیمتی حاضر نیستند ریاست جمهوری او را برای ۵ سال دیگر تحمل کنند. بخش مهمی از این گروه را اقلیت های قومی (بخصوص عرب تباران مسلمان و سیاهپوستان) و چپگرایان تشکیل می دهند، اما در میانشان راستگرایان کاتولیک و طرفداران استقلال عمل بیشتر فرانسه در قبال آمریکا و ناتو هم دیده می شود.

چشم امید سارکوزی به بیرون

سارکوزی برای اینکه بتواند فرانسوی ها را به رأی دادن مجدد به خودش متقاعد کند، بیش از آنکه به کارنامه داخلی اش تکیه کند، به خارج امید دارد. دوران ریاست جمهوری او با بحران مالی بین المللی همزمان شد و در نتیجه او نتوانست به وعده بهبود وضعیت معیشتی شاغلان و شعار "کار بیشتر برای درآمد بیشتر" عمل کند، اما در پنج سال زمامداری اش توانسته خود را به عنوان فردی توانا در عرصه سیاست بین المللی و دیپلماسی جا بیندازد.

حق نشر عکس Reuters
Image caption سارکوزی برای اینکه بتواند فرانسوی ها را به رأی دادن مجدد به خودش متقاعد کند، بیش از آنکه به کارنامه داخلی اش تکیه کند، به خارج امید دارد

روابط فرانسه با آمریکا را، که بعد از مخالفت ژاک شیراک با حمله آمریکا به عراق تیره شده بود، با کمک باراک اوباما بهتر کرده، و در بحران های بین المللی نظیر درگیری های لیبی و سوریه هم فرانسه را به بازیگری تأثیرگذار تبدیل کرده است. علاوه بر اینها، بعد از یک دوره سردی نسبی روابط با آلمان، سارکوزی در نیمه دوم دوران ریاستش به آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، نزدیکتر شده تا جایی که خانم مرکل تلویحا ابراز امیدواری کرده او در انتخابات برنده شود. آلمان به عنوان بزرگترین و پویاترین اقتصاد اروپا، این روزها در اتحادیه اروپا نقشی بسیار محوری دارد، و آنگلا مرکل در ماجرای تغییر دولت یونان، و همچنین روی کار آمدن دولت ماریو مونتی در ایتالیا قدرتش را به روشنی نشان داد.

از سوی دیگر، ادامه بحران مالی در حوزه یورو و کشیده شدن دامنه بحران به اسپانیا باعث شده موسسات اعتبارسنجی مالی بفکر کم کردن اعتبار اوراق قرضه دولتی برخی کشورهای این حوزه بیفتند. این روزها در فرانسه همه جا نقل می شود که موسسه اعتبارسنجی مودیز قصد دارد در اعتبار اوراق قرضه دولتی فرانسه تجدید نظر کند. برنامه های اصلاحی و ریاضت اقتصادی سارکوزی بیشتر از طرح های بعضا هزینه زای اولاند با انتظارات موسسات مالی بین المللی همخوانی دارد. نکته جالب دیگر اینکه با وجود زمان بسیار کمی که تا انتخابات مانده، حدود ۳۰ درصد افرادی که در نظرسنجی ها شرکت می کنند گفته اند که هنوز تصمیم نگرفته اند به چه کسی رأی دهند. با توجه به اینکه اوضاع اقتصادی اصلی ترین موضوع انتخابات پیش رو است،دلایل فوق باعث خواهد شد گروهی از رأی دهندگان مردد که اقتصاد برایشان اولویت دارد، هر چند با اکراه دوباره به سارکوزی روی آورند.

با همه اینها اختلاف قابل توجه میان اولاند و سارکوزی به آسانی قابل جبران نیست، و برای اینکه سارکوزی امیدی به پیروزی داشته باشد، باید در فاصله دو هفته ای بین دو دور انتخابات اتفاق خاصی بسود او بیفتد. این اتفاق می تواند پیوستن فرانسوا بایرو به جبهه سارکوزی در عوض وعده نخست وزیری، و یا اشتباهی بزرگ از طرف اولاند باشد. مناظره ای که قرار است بین دو مرحله میان دو نامزد انجام شود، بهترین جاییست که سارکوزی می تواند به لغزش رقیب امیدوار باشد.در واقع سارکوزی به تنهایی در موقعیتی نیست که بتواند پیروز شود، اما اولاند هنوز توانایی آن را دارد که انتخابات را ببازد.

مطالب مرتبط