پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

گروه‌های مسلح

گروه‌های مسلحی که در چند سال بعد از انقلاب مقابل جمهوری اسلامی ایستادند، یادآور یک مبارزهٔ قهرمانانه هستند یا خطایی نابخشودنی؟ پیامد مبارزهٔ مسلحانهٔ این گروه‌ها با جمهوری اسلامی چه بود؟

دوره ای را در تاریخ ایران به یاد نداریم که به اندازه ی چند سال پس از انقلاب 57 یادآور اعدام و ترور و خشونت باشد. جمهوری نوپای اسلامی چون از دل یک انقلاب برآمده بود علاوه بر سلاح، یک ایدئولوژی بسیجگر داشت و افکار عمومی هم یا همراه آن بود یا رغبتی به همراهی با مخالفان آن نداشت، به خصوص مخالفان مسلح آن. این شرایط برای تدارک یک قتلگاه کافی بود. سازمان مجاهدین خلق ایران، فداییان خلق ایران اقلیت و چریک های فدایی خلق در این قتلگاه چشم در چشم دستگاه نظامی و امنیتی یی دوختند که کاملا متفاوت بود با ارتش شاهنشاهی و ساواک. دستگاهی که به واسطه ی تازه پا بودن برای کاربرد خشونت حد و مرزی نمی شناخت. اما قساوت و خشونت، ملک طلق جمهوری اسلامی نبود. تنها در یک انفجار، بیش از هفتاد عضو موثر آن از میان برداشته شدند و خشونت های خیابانی از میان طرفداران و کارگزاران آن کم قربانی نگرفت. آیا می شد با زیرکی چنین عاقبتی را پیش بینی کرد و از آن حذر کرد؟ مبارزه ی مسلحانه ی گروه های مخالف جمهوری اسلامی، یک انتخاب بود یا به آن ها تحمیل شد؟

این سوال ها را با مهمان های این هفته در میان می گذاریم. در پنل اول حسن بهزاد، از اعضای سازمان فداییان خلق ایران اقلیت که از مشی مسلحانه ی عموم اعضای این سازمان در آن سال ها دفاع می کند و فرخ نگهدار، عضو سابق رهبری فداییان خلق اکثریت به سوالات مخاطبان خود در پنل دوم، سمیه اغنیا و کیانوش بوستانی پاسخ می‌دهند.