نشست ریو: توضیح اصطلاحات تخصصی

اصطلاحات و توضیح آنها
تقسیم دسترسی و بهره‌مندیAccess and Benefit Sharing اعطای حق بهره برداری مالی از منابع زیست محیطی در محدوده هر کشور به آن کشور. هدف از این کار جلوگیری از سرقت منابع زیست محیطی است. این توافق در کنفرانس محیط زیستی سازمان ملل متحد در ژاپن در سال ۲۰۱۰ اتخاذ شد. در نشست ریو + ۲۰ درباره این موضوع بیشتر بحث می شود بویژه درباره منابعی که در آب های بین المللی هستند.
دستور کار۲۱Agenda 21 طرح جامع توسعه پایدار که در نشست زمین در سال ۱۹۹۲ در ریو به دست آمد. در این سند اقداماتی که دولت ها، مقامات محلی، شرکت ها و افراد می توانند به کار ببندند، مشخص شده است.
فراسوی تولید ناخالص داخلیBeyond GDP نظری که طبق آن، دولت ها و شرکت ها باید از شاخص هایی غیر از تولید ناخالص داخلی برای بیان وضعیت اقتصادی استفاده کنند؛ شاخص هایی که سرمایه های طبیعی، برابری اجتماعی و وضعیت اشتغال را نیز در بر می گیرد.
تنوع زیستیBiodiversity تنوع حیات در کره زمین.
گزارش کمیسیون برونتلندBrundtland Commission گزارش منتشر شده توسط کمیسیون تحت سرپرستی سیاستمدار نروژی "گرو هارلم برونتلند" که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. کمیسیون به این نتیجه رسید که بشریت در مسیر توسعه ای ناپایدار قرار دارد. این کمیسیون همچنین عبارت توسعه پایدار را بسیار از آن استفاده می شود، ابداع کرد.
کلوپ رمClub of Rome گروهی از کشورها که در حوزه هایی بین المللی مانند پایداری فعالیت دارد. کتاب محدودیت های رشد در سال ۱۹۷۲، یعنی سالی که نشست استکهلم برگزار شد، توسط این گروه به چاپ رسید.
کنوانسیون تنوع زیستیConvention on Biological Diversity (CBD) یکی از سه "کنوانسیون ریو" سازمان ملل که در نتیجه نشست زمین در سال ۱۹۹۲ حاصل شد. هدف از آن محافظت از گونه ها و اکوسیستم ها و استفاده پایدار از آنهاست.
کنوانسیون مقابله با بیابان زاییConvention to Combat Desertification (UNCCD) یکی از سه "کنوانسیون ریو" که از نشست زمین در سال ۱۹۹۲ حاصل شد. هدف آن جلوگیری از شکل گیری نواحی بیابانی و مهار خشکسالی بویژه در آفریقاست.
نشست زمین (اجلاس زمین)Earth Summit نشستی که در سال ۱۹۹۲ در شهر ریودوژانیرو برگزار شد که در پایان آن کنوانسیون های سازمان ملل در زمینه تغییرات آب و هوایی، تنوع زیستی و بیابان زایی، بیانیه ریو و دستور کار ۲۱ به دست آمد.
ردپای بوم شناختیEcological footprint تاثیری که یک فرد، یک شرکت یا یک کشور بر طبیعت می گذارد.
شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحدECOSOC شورایی که فعالیت های اجتماعی و اقتصادی همه ادارات سازمان ملل متحد را هماهنگ می کند.
زباله الکترونیکیE-waste اجلاس ریو درباره کمک به کشورهای فقیرتر برای جلوگیری از دفع زباله های الکترونیکی در آنها بحث خواهد کرد.
چارچوب کنوانسیون تغییرات اقلیمی ملل متحدUNFCCC یکی از کنوانسیون های ریو سازمان ملل که با اجلاس زمین در سال ۱۹۹۲ به دست آمد. هدف آن پیشگیری از تغییرات اقلیمی "خطرناک" به دست انسان است.
امنیت غذاییFood security اصطلاحی که معادل انگلیسی آن در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی ساخته شد و به وضعیتی اشاره دارد که در آن "همه مردم در همه زمان ها به غذای مغذی، کافی و سالم، برای سلامت و فعال ماندن، دسترسی دارند."
اقتصاد سبزGreen economy سیستم اقتصادی ای که سرمایه های طبیعی را نیز مد نظر دارد، توسعه را ترغیب می کند و منابع طبیعی را از بین نمی برد یا فرسوده نمی کند.
چین/جی۷۷G77/China گروهی متشکل از ۱۳۱ کشور عمدتا در حال توسعه. این گروه در سال ۱۹۶۴ در مقابل قدرت مذاکراتی کشورهای توسعه یافته، آمریکا، فرانسه و بریتانیا، ایجاد شد.
ژوهانسبورگ ۲۰۰۲ نگاه کنید به نشست جهانی توسعه پایدار
کشورهای کمتر توسعه یافتهLeast Developed Countries (LDCs) به طور کلی به فقیرترین کشورهای جهان اطلاق می شود که شامل ۴۸ کشور است. گروه بندی کشورها بر اساس درآمد سرانه (که در مورد کشورهای فقیر کمتر از ۹۰۵ دلار در سال است)، وضعیت نامطلوب توسعه و آسیب پذیری اقتصاد انجام می شود.
محدودیت های رشدLimits to Growth کتابی که در سال ۱۹۷۲ توسط کلوپ رم چاپ شد و در آن با ارائه الگوی رایانه ای به پیامدهای رشد در جمعیت انسانی و نیز در مصرف منابع می پردازد.
اهداف توسعه هزارهMillennium Development Goals (MDGs) هشت هدف عمده مربوط به کاهش فقر و گرسنگی، دستیابی به آموزش ابتدایی در سطح جهانی و بهبود وضعیت بهداشتی در کشورهای در حال توسعه. این اهداف که در سال ۲۰۰۰ بر سر آنها توافق شد، عمدتا تا تاریخ ۲۰۱۵ باید برآورده شوند.
توافق (اجماع) مونترریMonterrey Concensus توافقی بین دولت ها که در سال ۲۰۰۲ حاصل شد. شناخته شده ترین نتیجه این توافق این است که کشورهای توسعه یافته باید متعهد شوند که حداقل ۰.۷ (هفت دهم) درصد از تولید ناخالص داخلی خود را برای توسعه در کشورهای خارجی هزینه کنند.
پروتکل ناگویاNagoya Protocol توافقی درباره تسهیم دسترسی و بهره مندی که از نشست کنوانسیون سازمان ملل درباره تنوع زیست محیطی در سال ۲۰۱۰ به دست آمد که هدفش جلوگیری از غارت منابع زیست محیطی است. ممکن است در اجلاس ریو +۲۰ بیشتر درباره آن بحث شود.
سرمایه (های) طبیعیNatural capital ثروتی که در طبیعت نهفته است و در واقع خدماتی است که طبیعت به طور مجانی به بشریت هدیه کرده است، مانند آب شیرین، خاک خوب و امکان دفع آلوده کننده ها.
سند غیررسمی مذاکرهNon-paper سندی که در مذاکرات ارزش رسمی ندارد.
اسیدی شدن اقیانوسOcean acidification از جمله تاثیرات تصاعد رو به رشد دی اکسید کربن است. آب دریا با جذب اکسید کربن از هوا اسیدی تر می شود. این تغییر بر موجودات زنده مانند مرجان ها و نرم تنان و کل زنجیره غذایی اقیانوس اثر می گذارد.
مرزهای حیاتی زمینPlanetary boundaries رویکردی نسبت به پایداری که ۹ مرز یا محدوده را در نظر می گیرد و عبور از هرکدام از آنها پیامدهای خطرناکی برای بشریت و طبیعت دارد. گفته می شود که این مرزها تاکنون در این موارد نادیده گرفته شده: تغییرات اقلیمی، از دست رفتن تنوع زیستی و چرخه نیتروژن.
کاهش انتشارِ ناشی از جنگل زدایی و نابودی جنگل هاREDD ساز و کاری جهانی برای کمک به کشورهای در حال توسعه که جنگل های وسیعی دارند، در جهت حفظ زیست گاه های حیاتی جنگل ها.
سازمان منطقه ای مدیریت شیلاتRFMO بر اساس کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق (قانون) دریاها کشورهایی که ماهی از دریا صید می کنند می توانند سازمان های منطقه ای مدیریت شیلات تا صید ماهی هایی مانند تون را کنترل کنند.
بیانیه ریوRio Declaration این بیانیه در جریان نشست زمین در سال ۱۹۹۲ توسط کشورهای شرکت کننده امضا شد. این بیانیه "ماهیت مستقل" کره زمین را در نظر می گیرید و بر اساس آن مردم مهمترین موضوع در توسعه پایدار هستند. این بیانیه همچنین حفاظت از محیط زیست را "بخشی جدانشدنی" از فرایند توسعه در نظر می گیرد.
کشورهای کوچک جزیره ای در حال توسعهSIDs در اجلاس ریو + ۲۰ این کشورها به صورت ویژه در زمینه توسعه پایدار در نظر گرفته می شوند. در نتیجه انزوای جغرافیایی و تغییرات اقلیمی این کشورها بیشتر آسیب پذیر می شوند.
استکهلم ۱۹۷۲ کنفرانس سازمان ملل در زمینه زیست انسانی. این نخستن اجلاس این سازمان در حوزه محیط زیست بود که در سال ۱۹۷۲ در استکهلم برگزار شد. از جمله مسائل مورد بحث، شهری شدن آلودگی شیمیایی و آزمایش های اتمی بود.
گزارش دهی در خصوص پایداریSustainability reporting به این مفهوم است که شرکت ها باید گزارش های مربوط به پایداری کسب و کارشان را به صورت عمومی ارائه دهند. مثلا میزان آب استفاده شده، میزان تصاعد دی اکسید کرین و احتمالا مسائل اجتماعی.
توسعه پایدارSustainable development طبق گزارش برونتلند، توسعه ای است که نیازهای زمان حال را بدون به خطر انداختن توانایی نسل های آینده برای برآورده ساختن نیازهایشان، برآورده می کند.
اهداف توسعه پایدارSDGs مجموعه هدف های مربوط به توسعه پایدار مانند مشاغل سبز، کاهش مصرف بیش از حد، توجه به حیات در اقیانوس ها و امنیت غذایی. در کنفرانس ریو + ۲۰ احتمالا درباره توافق دولت ها بر سر این اهداف تا سال ۲۰۱۵ بحث خواهد شد.
رکن های سه گانه این مفهوم که پایداری شامل جنبه ها یا رکن های زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی است.
کنفرانس محیط زیست انسانی ملل متحدUN Conference on the Human Environment نخسیتن اجلاس سازمان ملل متحد در استکهلم در سال ۱۹۷۲.
کنوانسیون سازمان ملل متحد درباره حقوق (قانون) دریاهاUNCLOS این کنوانسیون که از سال ۱۹۹۴ اجرایی شد، حقوق کشورها را در زمینه آب های موجود در محدوده آن کشورها و دسترسی آزاد به آب های بین المللی مشخص می کند. نشست ریو +۲۰ ممکن است الحاقاتی را برای این کنوانسیون، مثلا در زمینه صید ماهی در آب های بین المللی، دنبال کند.
نشست جهانی توسعه پایدارWorld Summit on Sustainable Development نشستی که در سال ۲۰۰۲ در ژوهانسبورگ برگزار شد و در نتیجه آن توافقاتی در زمینه تنوع زیستی و شیلات حاصل شد. نظر عمومی بر این است که این نشست با شکست مواجه شد.
پیش نویس اولیهZero draft پیش نویس اولیه توافقات ریو + ۲۰ که در ژانویه ۲۰۱۲ منتشر شد.