رشد بی‌خانمانی در آمریکا 'متوقف شده' است

دسته کلید
Image caption در سال ۲۰۱۱ آمار ثبت شده تعداد بی خانمان‌هایی که در آمریکا به مراکز حمایتی مراجعه کرده و دست کم مدتی را بدون سرپناه سپری کرده بودند حدود دو میلیون نفر بوده است

آمریکا سومین کشور پر جمعیت دنیا با حدود ۳۱۴ میلیون نفر جمعیت است. این کشور سومین کشور پهناور دنیا هم هست با مساحتی حدود ۱۰ میلیون کیلومتر مربع.

این اعداد به سادگی نشان می دهد که به ازای هر آمریکایی حدود ۳۰ هزار متر مربع زمین وجود دارد، اما هنوز ۶۵۰ هزار شهروند این کشور شب را در زیر سقف آسمان به صبح می رسانند.

در حقیقت، در سال ۲۰۱۱ آمار ثبت شده تعداد بی خانمان‌هایی که در آمریکا به مراکز حمایتی مراجعه کرده و دست کم مدتی را بدون سرپناه سپری کرده بودند حدود دو میلیون نفر بوده است.

با این حال نهادها و انجمن هایی که تحت عنوان " ائتلاف ملی برای ریشه کنی بی خانمانی" National Alliance to End Homelessness فعالیت می کنند مدعی اند که با وجود بحران اقتصادی در چند سال گذشته، توانسته اند رشد تعداد بی خانمان‌ها را متوقف کنند.

نان پی. رومن مدیرنهاد غیردولتی "ائتلاف ملی برای ریشه کنی بی خانمانی" می گوید: "ما نگران بودیم که با وقوع شروع بحران اقتصادی به تعداد افرادی که خانه و سرپناه خود را از دست می دهند اضافه شود اما خوشبختانه با بودجه کمکی یک و نیم میلیارد دلاری که دولت در اختیار سازمان ها قرار داد، موفق شدیم که دست کم جلوی رشد تعداد بی سر پناهان را بگیریم."

خانم رومن که در حاشیه اجلاس سالانه "ریشه کنی بی خانمانی" در شهر واشنگتن با بی بی سی فارسی گفتگو می کرد همچنین به وضعیت مقابله با این پدیده اجتماعی در چند سال گذشته اشاره کرد و گفت: "در سال ۲۰۰۰ طرحی به تصویب رسید که هدف آن ریشه کنی معضل بی خانمانی در آمریکا ظرف ۱۰ سال بود. در واقع، در چند سال پیش از آغاز بحران جهانی اقتصاد موفق شده بودیم که از تعداد کسانی که شب را در خیابان به صبح می رسانند کم کنیم. اما آنچه هویداست این است که نتوانستیم بی خانمانی را ریشه کن کنیم."

بخشودگی های مالیاتی و کمک های مالی به کسانی که در معرض بی خانمان شدن هستند؛ ارایه خدمات مالی و حمایتی به جوانانی که از عهده مخارج محل سکونت مستقل بر نمی آیند؛ ساخت و تحویل واحد های مسکونی ارزان قیمت به بی‌خانمان‌ها؛ اسکان بی‌خانمان‌ها در مجتمع های مسکونی مورد حمایت دولت و سازمان های مقابله کننده با بی خانمانی و مراکز سرپناهی موقت شبانه از جمله راهکارهایی هستند که نهادهای دولتی و غیردولتی در آمریکا برای مواجهه با بی خانمانی به کار می گیرند.

'سربازان قدیم، خیابان خواب‌های جدید'

تنها یک چهار راه مانده به هتل محل برگزاری کنفرانس سالانه ریشه کنی بی خانمانی، دو مرد سفید پوست با ریش های سفید و موهای بلند به گدایی مشغولند.

با مشاهده دوربین و میکروفون از مصاحبه سرباز می زنند اما به شرط گمنام ماندن حاضر می شوند که بگویند هر دو کهنه سرباز جنگ ویتنام اند و بی خانمان و متکدی.

در حقیقت در میان ۶۵۰ هزار نفری که هر شب در خیابان های آمریکا می خوابند، ۶۷ هزار کهنه سرباز وجود دارد که پس از بازگشت از میدان جنگ به علل مختلف نتوانسته اند سرپناهی برای خود دست و پا کنند یا آنچه داشته اند را از دست داده اند.

مشکلات اقتصادی و گاه بلایای طبیعی، اعتیاد به الکل و مواد اعتیاد آور، اختلالات روانی نظیر استرس پس از حادثه (PTSD) از علل بی خانمان شدن این افراد ذکر می شود.

به همین خاطر هم وزارت دفاع آمریکا در چند سال گذشته تلاش فراوانی کرده تا برای کهنه سربازان بی خانمان سر پناهی فراهم کند.

به گفته خانم رومن، پنتاگون با حمایت از طرح های مقابله با بی خانمانی کهنه سربازان، امیدوار است که تا پایان سال ۲۰۱۵ به این معضل خاتمه دهد. اگر چه چالش بزرگ پیش رو در این ارتباط آنست که با پایان حضور نظامی آمریکا در عراق و افغانستان و بازگشت سربازان آمریکایی ممکن است افراد جدیدی به جمع کهنه سربازان بی سرپناه اضافه شود.

ریشه کنی بی خانمانی؛ از رویا تا واقعیت

در نبش یکی از کوچه های عمود بر خیابان شماره ۱۴ واشنگتن ساختمانی چند طبقه وجود دارد که از آن به عنوان قدیمی ترین موسسه خیریه پایتخت آمریکا یاد می شود.

میشن (Mission) سازمانی غیر دولتی است که از سال ۱۸۸۴ و همزمان با پایان جنگ های داخلی آمریکا در واشنگتن دی سی فعالیت خود را آغاز کرده و همواره به عنوان پناهگاهی موقتی برای بی خانمان ها شناخته شده است.

این مرکز که همچون بسیاری از موسسه های قدیمی خدمات رسانی در اروپا و آمریکا بر اساس باورهای مذهب مسیحیت فعالیت می کند، هنوز هم هر روز میزبان دهها بی خانمان است که یا به دنبال غذا و یا برای گذراندن شب به آنجا مراجعه می کنند.

راترفورد کوک، از مسئولان این انجمن خیریه می گوید موسسه ما بیش از ۱۳۰ سال است که با بی خانمانی سرو کار دارد. یک زمان جنگ داخلی، یک زمان توفان و بلایای طبیعی و زمانی دیگر بحران اقتصادی و بیکاری. این عوامل اجتماعی در کنار عواملی چون اعتیاد، بیماری روانی و مشکلات خانوادگی هر روز کسانی را به اینجا می آورد.

به نظر آقای کوک، شعار "ریشه کنی بی خانمانی" بیشتر از آنکه یک هدف دست یافتنی باشد شبیه به یک "رویای دلپذیر" است.

نظری انتقادی که خانم رومن، مدیر عامل نهاد غیر دولتی "ائتلاف ملی برای ریشه کنی بی خانمانی" با آن موافق نیست و می گوید: "بی خانمانی معضلی آنچنان بزرگ و حل نشدنی نیست و اگر اراده و خواست جدی از سوی دلتمردان و مسئولان متوجه این آسیب شود، بی خانمانی را می توان کنترل و ریشه کن کرد."

بدین ترتیب به نظر می رسد برنامه های کنترل بی خانمانی در آمریکا مانند بسیاری از آسیب های اجتماعی در سایر نقاط جهان، از واژگان آشنای فقدان "عزم ملی و اراده جدی مسئولان" رنج می برد و دست کم تا چند سال دیگر صدها هزار بی سرپناه در این کشور همچنان آسمان را به عنوان آخرین تصویر پیش از خواب مرور خواهند کرد.

مطالب مرتبط