کودکان هندی، با شکم هایی برآمده و پاهایی استخوانی

حق نشر عکس AP

همین که مادر دشراج، پسرش را روی زانوانش می گذارد، دشراج خود را به پستان مادرش می رساند. مادر دشراج بیرون خانه اش نشسته است، خانه ای که سقف کوتاه و دیوارهای گلی دارد.

دشراج تنها دو سال دارد، اما بزرگ‌تر از نوزادی تازه متولد شده بنظر نمی رسد. گرسنگی کلافه اش کرده است.

موهایش تنک است، چشم هایش گود رفته و پاهایش شبیه ترکه های نازک درخت است- آن قدر ضعیف است که راه هم نمی‌تواند برود.

اما مادرش او را از خودش دور می کند، او شیری ندارد که به بچه اش بدهد.

مادر با لحنی درمانده می گوید: "نان هم نداریم که به او بدهیم." به وضوح می توان ناخشنودی اش را از این که مورد سوال قرار گرفته، دید.

دشراج یکی از میلیون ها کودک هندی است که دچار سوء تغذیه شدید هستند. معضلی که مانموهان سینگ، نخست وزیر از آن به عنوان "شرمساری ملی " یاد کرده است.

علیرغم صرف میلیاردها روپیه برای مبارزه با فقر و برنامه های کمک رسانی، به نظر می رسد که دولت تنها اشاره ای بسیار کوچک به این مشکل کرده باشد.

براساس برآوردهای انجام شده از هر ۴ کودک مبتلا به سوء تغذیه یک نفر از آنها در هند زندگی می کنند، که این آمار حتی بیشتر از کشورهای آفریقایی است.

این کودکان به شدت ضعیف در مقابل ابتلا به بیماری ها بسیار آسیب پذیر هستند.

در حالی که ده‌ها هزار نفر از این کودکان به دلیل سوء تغذیه هر ساله جان خود را از دست می دهند، میلیون ها نفر از آنها به دلیل نداشتن تغذیه مناسب در سال‌های اولیه زندگی شان، برای تمام عمر با مشکلات فیزیکی و روحی روبرو هستند.

"کمربند گرسنگی"

هند در رتبه‌بندی بهبود وضعیت کودکان به پایین جدول سقوط کرده است.

براساس تحقیقات تازه ای که توسط بنیاد حفظ کودکان صورت گرفته است هند در این رتبه بندی، کشورهای فقیری مثل بنگلادش و جمهوری دموکراتیک کنگو را پشت سر گذاشته است.

از این رو تعجبی ندارد که در نشست جهانی سران کشورها که قرار است این هفته در بریتانیا برگزار شود، هند یکی از کشورهایی است که دارای بیشترین نگرانی است.

اما سوء تغذیه کودکان مشکل تازه ای در این کشور نیست، فقر و گرسنگی مشکلات تازه ای برای جامعه هند نیستند. این در حالی است که تولید مزارع این کشور نسبت به گذشته بیشتر شده است.

از نظر تئوری، بودجه ای چندین میلیارد دلاری به کودکان دچار سوء تغذیه اختصاص داده شده است.

اما در عمل، فساد مالی و سوء مدیریت موانعی جدی در این مورد هستند.

در مناطق به شدت فقیر که موسوم به "کمربند گرسنگی" است، فروشگاه‌های مواد غذایی که به کمک دولت باز شده به هر خانواده ای که از نظر درآمد زیر خط فقر باشد، ماهیانه ۳۵ کیلو برنج و یا گندم می دهد.

حق نشر عکس b
Image caption در مناطق به شدت فقیر هند، فروشگاههای مواد غذایی که به کمک دولت باز شده اغلب بسته است

خانواده دشراج در یکی از دهکده هایی که در این منطقه واقع است، زندگی می کنند.

اما نکته قابل تامل این است که مقامات محلی تا چه حد متعهد به کمک به مناطق دورافتاده ای نظیر این دهکده هستند.

به گفته ساکنان این دهکده ها، این فروشگاه‌های مواد غذایی اغلب بسته هستند. به گفته آنها این فروشگاه‌ها تنها زمانی که بی بی سی قصد دیدن از این دهکده ها را دارد، باز هستند.

داخل این فروشگاه‌ها بیشتر اوقات خالی است و تنها چند گونی کوچک از موادی غذایی که بتوان در موارد اضطراری از آنها استفاده کرد؛ دیده می شود.

یکی از ساکنان این دهکده ها می گوید که " بخاطر نمی آورم که آخرین بار چه زمانی این فروشگاه مواد غذایی باز بوده است."

دولت هند پس از فشارهای بسیار، سال گذشته لایحه ای موسوم به امنیت غذایی را ارائه کرد، این لایحه با این هدف که مواد غذایی در اختیار همه قرار داده شود، ارائه شد. اما هیچ کس نمی داند که با توجه به اوضاع جاری سیاسی کشور، این لایحه چه زمانی تصویب خواهد شد.

بعضی از منتقدان هم معتقدند که هنوز تمایلی در بین سیاستمداران هندی برای مقابله با معضل گرسنگی در کشور وجود ندارد.

در همین حال گروهی دیگر که به رونق بازارهای آزاد گرایش دارند، بر این باورند که ارائه مواد غذایی ارزانتر، سیاستی اشتباه است.

اما در شرایط فعلی واقعا چه چیزی ضروری است، آرتی تیواری، از مرکز تغذیه معتقد است که برنامه های فعلی باید به طور مناسب اجرا شود و افراد مسئول هم وظیفه شان را بدرستی انجام دهند.

واقعیت ساده این است که هیچ کودک هندی نباید گرسنه باشد.

سالهاست که هند بیش از نیاز، مواد غذایی تولید کرده است، اما مقادیر زیادی از این تولیدات در انبارها از بین می رفته است.

با این حال ساچین پیلوت، یکی از وزیران دولت هند اصرار دارد که اوضاع فعلی در مقایسه با یک ده گذشته بهتر شده است.

اما او در عین حال می گوید که " غیرقابل قبول است که که در جامعه هند کودکان بسیاری را با شکم های برآمده و پاهای استخوانی ببینیم."

هند هنوز جمعیتی خیلی جوان دارد و سیاستمداران اغلب از این موضوع به عنوان سرمایه ای برای آینده کشور یاد می کنند.

اما اگر کودکان بسیاری در سال‌های اولیه زندگی‌شان از تغذیه مناسب برخوردار نباشند، این سرمایه بازده درستی نخواهد داشت.

مطالب مرتبط