حفظ اعتماد عمومی؛ چالشی هم وزن مقابله با مشکلات اقتصادی برای دولت بریتانیا

به روز شده:  17:15 گرينويچ - دوشنبه 22 اکتبر 2012 - 01 آبان 1391

آقای کامرون متهم شده که در واکنش به ماجرای "پلب گیت" کند و بدون قاطعیت لازم عمل کرده است

در یک ماه گذشته دولت ائتلافی بریتانیا به نخست وزیری دیوید کامرون با چالش های ناخواسته و گاه غیرمترقبه ای روبرو بوده که تعلل در حل سریع یا حتی ناتوانی در برخوردی قاطع با آن، وجهه دولت را خدشه دار و اعتماد همگانی نسبت به توانایی دولت در بیرون بردن بریتانیا از رکود اقتصادی را ضعیف تر کرده است.

تهدید جدید، بازگشت مسأله قدیمی "طبقاتی عمل کردن" دولت ائتلافی بریتانیا، بویژه متهم کردن حزب محافظه کار به حفظ آن است.

آنچه که در چند هفته گذشته به این اتهام علیه رهبری حزب محافظه کار (عضو بزرگتر در دولت ائتلافی) بیشتر دامن زده و در راهپیمایی بزرگ اتحادیه های کارگری علیه سیاست اقتصادی دولت در روز شنبه بارها بعنوان مدرکی برای اثبات "طبقاتی فکر کردن" این حزب ارائه شد، ارتیاط مستقیمی با سیاست ریاضت اقتصادی دولت نداشته، با این وجود دولت و شخص نخست وزیر حتی از طرف ریش سفیدان حزب و همچنین در روزنامه های اغلب طرفدار حزب محافظه کار مورد انتقاد قرار گرفته اند.

در آغاز، مشاجره ای کوتاه و بر سر موضوعی ساده که یکماه پیش در درون خیابان داونینگ، مقر نخست وزیری، بین یک عضو دولت با افسر پلیس مأمور محافظت از دفتر نخست وزیری صورت گرفت و نهایتأ، پس از چهار هفته بحث و مجادله در صحن مجلس عوام و در رسانه ها، به استعفای وی از دولت منجر شد از دو جهت به وجهه دولت آسیب رساند.

این برخورد لفظی زمانی آغاز شد که آقای اندرو میچل، ناظم ارشد حزب محافظه کار در مجلس عوام که هر روز با دوچرخه به اداره خود در مقر نخست وزیری می رفت، از گارد محافظ دروازه اصلی خیابان داونینگ خواست تا آنرا باز کند. افسر پلیس به مقام دولتی می گوید که برای عبور دوچرخه می تواند از در کوچکتر رفت و آمد افراد پیاده استفاده کند. تا اینجای ماجرا بر همه روشن است. اختلاف نظر و روایت های متضاد موقعی بروز می کند که به گفته افسر پلیس، آقای میچل پرخاش کنان به او می گوید بهتر است جا و مکان و مسئولیت خود را بهتر بشناسد و پس از بر زبان آوردن چند دشنام آب نکشیده وی را "پلب" می خواند.

گرچه این کلمه در اصل لاتین، به مفهوم عامی، در طول تاریخ دارای معانی و موارد مصرف گوناگون بوده، ولی در تمام زبان های با ریشه لاتین همواره برای توهین یا کوچک شمردن مخاطب بکار رفته است.

آقای میچل، در ابتدا ادعای پلیس مبنی بر استفاده از کلمه پلب را رد کرد ولی پذیرفت که خونسردی خود را بدون دلیل از دست داده و با افسر پلیس تند صحبت کرده و از این بابت از وی پوزش خواسته و او هم این عذر خواهی را پذیرفته و این پایان ماجرا است.

ولی این پایان ماجرا نشد؛ از یک سو، از قول افسر پلیس تکرار شد که آقای میچل او را پلب خطاب کرده و این موضوع را در گزارش رسمی خود به مقام مافوقش در پلیس آگاهی اسکاتلند یارد قید کرده است.

این کشمکش در حالی ادامه پیدا کرد که با وجود درخواست حزب اقلیت کارگر و بسیاری از رسانه ها برای منتشر کردن تمام گزارش افسر پلیس از شرح واقعه، این کار صورت نگرفت و تصمیم در این درباره که گفته کدامیک از دو طرف دعوا را باید پذیرفت دشوار تر شد.

اد میلیبند

اد میلیبند، رهبر حزب مخالف دولت از دردسرهای اخیر دولت استفاده کرد و بر این نکته پافشرد که بعضی از اعضای حزب محافظه‌کار خود را تافته جدابافته می‌دانند

در نخستین مشاجره بین دیوید کامرون، نخست وزیر با اد میلیبند، رهبر حزب اقلیت در مجلس عوام، آقای کامرون ضمن پشتیبانی از حیثیت ناظم ارشد حزب خود گفت مشاجره همکارش با افسر پلیس کاری خطا بود ولی چون او از این بابت پوزش خواسته و افسر مربوطه هم این عذرخواهی را پذیرفته پس این پایان ماجرا است.

این موضع رسمی نخست وزیر در قبال ماجرایی که اکنون رسانه ها آنرا "پلب گیت" می خواندند کمکی به پایان آن نکرد، بویژه به این دلیل که اتحادیه افسران پلیس ضمن قبول روایت همکار خود از چند و چون مشاجره و ناکامل و غیر دقیق دانستن روایت آقای میچل، تلویحأ ناظم ارشد حزب حاکم را به قلب واقعیت متهم کرده و بقای او در دولت را غیر قابل توجیه خواندند.

در ظرف دو هفته، این مشاجره به ظاهر پیش پا افتاده به بحرانی بدل شد که در آن پای دیوید کامرون هم بعنوان نخست وزیر به میان کشیده شد که به جای حمایت از ضامنان قانون، طرف همکار دشنام گوی خود را گرفته است. در چنین شرایطی می شد انتظار داشت که حزب کارگر، به عنوان رقیب اصلی دولت در مجلس عوام حربه دیرینه خود علیه حزب محافظه کار را وارد کارزار کند.

در یک قرنی که از فعالیت حزب کارگر در صحنه مبارزات سیاسی بریتانیا می گذرد، بزرگترین حربه مسلکی آن علیه حزب محافظه کار این ادعا بوده که همواره در حمایت از منافع صاحبان صنایع، بانکداران و طبقه ثروتمند و سرمایه دار عمل کرده است. ادعایی که رهبران حزب محافظه کار آنرا همیشه رد کرده اند.

آنچه که ماجرای "پلب گیت" را به حربه ای قاطع برای حزب کارگر بدل کرد این شعار یا قول دولت ائتلافی به مردم بوده که در اجرای برنامه های ریاضت مالی دولت برای مبارزه با عوارض رکود اقتصادی و جبران کسری بودجه، همه مردم در سختی ها سهیم خواهند بود. به عبارت دیگر، افزایش مالیات ها و کاهش هزینه های عمومی در بودجه دولت متناسب با وضع درآمد افراد و خانواده ها خواهد بود.

اد میلیبند، رهبر حزب کارگر و رهبران اتحادیه های کارگری که همواره تصمیم دولت ائتلافی به کم کردن از تعداد کارکنان و کارمندان دولت و همچنین کاستن از کمک هزینه های دولتی به خانواده های کم درآمد را گواهی برای رد ادعای متعادل و منصف بودن دولت ارائه کرده اند، این بار توهین مستقیم ناظم ارشد حزب محافظه به پلیس محافظ مقر نخست وزیری را که همچنان مدعی بود مقام دولتی او را "عامی" خطاب کرده و با کلمات رکیک به او گفته که "جای خود را در جامعه نمی داند" بهترین مدرک برای اثبات این ادعای دیرینه خود یافتند که بیشتر اعضا دولت از حزب محافظه کار خود را تافته ای جدا بافته می دانند.

منتقدان دولت می گویند که اندرو میچل، ناظم پارلمانی حزب محافظه کار، جورج آزبورن، وزیر دارایی و حتی دیوید کامرون، نخست وزیر از فرزندان خانواده های بسیار ثروتمندی هستند که در نوجوانی شاگرد گرانترین مدارس شبانه روزی بریتانیا بوده اند و به همین دلیل جایشان در برگزیده ترین دانشگاه های کشور تضمین شده بوده و بعد از تحصیلات و پیش از ورود به دنیای سیاست با کار در بازارهای پول و سرمایه در لندن و نیویورک ثروت کلانی بدست آورده اند. بنابراین آنها نه تنها نمی توانند خود را با یک کارگر یا پرستار و کارمند یکسان ببینند بلکه حتی به افسر پلیسی که مسئول حفظ جانشان است و تنها گناهش این بوده که بگوید لطفأ با دوچرخه از دروازه کوچکتر خیابان نخست وزیری خارج شوید، دشنام داده اند و او را عامی و فردی خوانده اند که "جایش را در جامعه نمی داند و نمی داند با یک عضو دولت چگونه برخورد کند."

منتقدان سیاست های اقتصادی دولت در شهرهای بزرگ بریتانیا تظاهرات اعتراضی برپا کردند

در پایان هفته دوم ادامه این مسأله، چند نماینده حزب محافظه کار، بطور خصوصی، و بیشتر صاحب نظران سیاسی علنأ بقای اندرو میچل در دولت را بعید یافته و ادامه پشتیبانی نخست وزیر از او را نه به سود دولت ائتلافی و نه به نفع موقعیت حزب محافظه کار دیدند. جالب اینجاست که در این مدت، حزب لیبرال دموکرات که شریک محافطه کاران در دولت ائتلافی است در این باره سکوت اختیار کرد.

ضربه نهایی را رهبر حزب کارگر در روز چهارشنبه گذشته در مجلس عوام خطاب به دیوید کامرون وارد آورد که همچنان اصرار داشت که عذر خواهی اندرو میچل از افسر پلیس مقر نخست وزیری برای اعلام ختم ماجرا کفایت می کند.

اد میلیبند به نخست وزیر گفت قانون کشور به پلیس اختیار می دهد که چنانچه مورد شتم و توهین مستقیم فردی قرار گیرد او را بازداشت کرده و به کلانتری ببرد، در صورتیکه ناظم ارشد حزب شما که باید در رفتار نمونه و سرمشق باشد، ساعاتی بعد در یکی از باشگاه های اختصاصی لندن شام صرف می کرد.

یکروز پس از آن اندرو میچل استعفای خود را به نخست وزیر تسلیم کرد.

واقعه ای که در عرض چند ساعت قابل حل و فصل بود با خودداری نخست وزیر از عزل آقای میچل یکماه به درازا کشید و آنطور که اکنون حتی ریش سفیدان حزب محافظه کار به طور علنی می گویند بازنده اصلی آن دیوید کامرون، نخست وزیر است که تصمیم قاطعی درباره آن نگرفت.

دو روز پس از استعفای ناظم ارشد حزب محافظه کار، نورمن تبیت، از وزیران ارشد دولت مارگارت تاچر در دهه ۱۹۸۰در مقاله ای در هفته نامه آبزرور نوشت: "تعلل نخست وزیر در حل این مسأله باعث شد تا مردم دولت را سست و بدون توان تصمیم گیری ببینند".

در بریتانیا که جزیره ای باران خیز است، مثالی هست که می گوید باران نمی بارد ولی وقتی شروع کند سیل می آورد. فردای استعفای آقای میچل، عکسی در روزنامه ها چاپ شد که جورج آزبورن، وزیر دارایی را در حال سفر درون یک قطار راه آهن نشان می داد. توضیح در زیر این عکس که مسافر دیگری با دوربین تلفن همراه خود براشته بود این بود که آقای آزبورن با یک بلیت برای سفر در واگن عادی، بر صندلی راحت تر واگن درجه یک تکیه زده است.

افکار عمومی می‌پرسد که اعضای دولت واقعا چقدر در تحمل مشکلات اقتصادی موجود با مردم همراه هستند؟

جزئیات بیشتر در این گزارش معلوم ساخت که وزیر دارائی به دلیل ازدحام مسافران در واگن عادی جای خود را با صندلی ای در واگن درجه یک عوض کرده است. آقای آزبورن بعد از سفر به خبرنگاران گفت که از یکی از همراهان خود خواسته بود تا موضوع را به مسئول کنترل بلیت قطار اطلاع دهد و بعدأ ۱۶۰ پوند تفاوت بها را نیز پرداخت کرد. ولی تقارن زمانی این سفر دو بلیتی و ماجرای "پلب گیت" روزنامه ها را بر آن داشت تا ببینند وزیران دولت تا چه اندازه از دستور نخست وزیر برای صرفه جویی در هزینه های هیأت دولت دایر بر خرید بلیت عادی در سفر های کاری اطاعت کرده اند.

ریز کشفیات رسانه ها به کنار، معلوم شد بیشتر وزیران دولت، با بلیت درجه دو در جیب، اگر واگن درحه یک را خالی ببینند نقل مکان می کنند و صدایش را هم در نمی آورند. در جریان همین تحقیقات معلوم شد که حدود پنج ماه پیش آقای آزبورن در شرایطی مشابه وقتی از پرداخت تفاوت بهای دو بلیت خودداری می کند مسئول قطاز از او می خواهد که به واگن درجه دو بازگردد و وزیر دارایی نیز چنین می کند.

بهر تقدیر، این ماجرا به مخالفان دولت فرصت دیگری داد تا دوباره آن ادعای دیرینه را علیه حزب محافظه کار از سر گیرند که تمام تعهدات آنان در اینباره که اگر قرار به صرفه جویی و تحمل سختی ها است همه یکسان در آن شریک هستیم همه تظاهر و ظاهر سازی است.

فردای آنروز، یکشنبه، دهها هزار نفر از اعضای اتحادیه های کارگری بریتانیا در اعتراضی دیگر علیه سیاست ریاضت اقتصادی و مالی دولت در شهر های لندن، گلاسگو و بلفاست راه پیمایی کردند. بیشتر سخنرانان در این اجتماعات بزرگ همین دو واقعه را گواهی دال بر دوگانگی در سیاست اقتصادی دولت قلمداد کردند که یک سیاست مالیاتی و صرفه جویی برای اقلیت داراها دارد و یکی هم برای اکثریت ندارها.

گرچه رفتار هیچیک از این دو عضو محافظه کار در دولت ائتلافی ارتباط مستقیمی با سیاست اقتصادی و ریاضت مالی دولت نداشت ولی نخستین نظر سنجی بعد از استعفای اندرو میچل، نمایانگر تنزل بیشتر میزان محبوبیت حزب محافظه کار بود که آنرا تا ۸ درجه در پشت سر حزب کارگر قرار داد.

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.