مفهوم سکوت اوباما و رامنی درباره افغانستان

به روز شده:  11:17 گرينويچ - سه شنبه 06 نوامبر 2012 - 16 آبان 1391

انتخابات این بار ریاست جمهوری آمریکا بسیار غیر قابل پیش بینی است

باراک اوباما در سال ۲۰۰۸ پس از اینکه به کاخ سفید راه یافت، وعده داد که به "جنگ انتخابی" در عراق پایان دهد و بر "جنگ ضروری" علیه القاعده و طالبان در افغانستان و پاکستان تمرکز کند. در دو سال بعد از به دست گرفتن قدرت، دولت اوباما شمار سربازان آمریکایی در افغانستان را سه برابر کرد و حوزه ماموریت هواپیماهای بدون سرنشین را به مناطق قبایلی پاکستان گسترش داد.


اما در انتخابات سال ۲۰۱۲، نبرد افغانستان یک بار دیگر تبدیل شد به "جنگ فراموش شده". هر دو نامزد ریاست جمهوری، هم باراک اوباما و هم رقیبش میت رامنی، در کمپین های انتخاباتی و مناظره های تلویزیونی شان، از پرداختن به بحث فراگیر درباره افغانستان خودداری کرده اند. میت رامنی در سخنرانی انتخاباتی اش به هنگام اعلام نامزدی، نامی از افغانستان نبرد و باراک اوباما هم در همایش دموکرات ها، فقط از استراتژی فعلی اش درباره افغانستان سخن گفت.

در جریان سومین و آخرین مناظره انتخاباتی دو نامزد انتخابات که در ۲۲ اکتبر برگزار شد و به سیاست خارجی اختصاص داشت، اوباما و رامنی از پاسخ روشن به پرسش گرداننده مناظره طفره رفتند که پرسید با توجه به اینکه می دانیم افغان ها نمی توانند امنیت خود را تامین کنند، اگر وضعیت اضطراری پیش آید، شما چه خواهید کرد؟ آیا همچنان آن کشور را ترک خواهید کرد؟

علت کاهش اهمیت افغانستان

"سکوت نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، به معنای پایان جنگ افغانستان هم نیست. هر کدام از این دو نامزد، سال آینده در کاخ سفید باشند، باید وقت و انرژی فوق العاده زیادی صرف کنند تا جنگ افغانستان به گونه ای پایان یابد که پیامدهای منفی برای امنیت ملی آمریکا نداشته باشد."

احمدخالد مجیدیار

اما چرا جنگ افغانستان که طولانی ترین جنگ در تاریخ آمریکاست، نباید در رقابت های انتخاباتی آمریکا مطرح شود؟ سه دلیل اساسی وجود دارد:

اول اینکه مسائل و مشکلات اقتصادی، بر انتخابات امسال ایالات متحده سایه افکنده است. سیاست خارجی در این انتخابات، از اهمیت کمتری برخوردار است. رای دهندگان آمریکایی، نگران وضعیت اقتصادی، بیکاری، مالیات ها، نظام درمانی کشور و بدهی ۱۴ تریلیون دلاری و درحال افزایش دولت هستند، تا شورش های طالبان و حملات انتحاری در روستاهای افغانستان.

دوم، سیاست های دو نامزد انتخابات امسال درباره افغانستان، تفاوت کمی با هم دارد. هر دوی آنها در اصول با انتقال مسئولیت های امنیتی به نیروهای افغان تا پایان سال ۲۰۱۴، اما ادامه کمک نظامی و مالی به افغانستان، موافق اند.

و مساله سوم این است که به افغانستان دیگر به چشم یک "جنگ خوب" نگاه نمی شود و حمایت افکار عمومی آمریکا از این جنگ کاهش چشمگیری یافته است. نظرسنجی های اخیر نشان می دهد که نزدیک به دو سوم از مردم آمریکا اکنون معتقدند که جنگ افغانستان دیگر ارزش ادامه دادن را ندارد.

هزینه گزاف بدون خوشبینی

این جنگ تاکنون برای مالیات دهندگان آمریکایی حدود ۵۰۰ میلیارد دلار هزینه داشته است. ماه اکتبر امسال، تراژدی غم انگیز این بحران برای آمریکایی ها به اوج خود رسید، زمانی که اعلام شد دوهزارمین سرباز هموطن شان در افغانستان کشته شده و هنوز ۶۸ هزار سرباز آمریکایی دیگر در این کشور حضور دارند. بدتر از همه اینکه هیچ چشم اندازی روشنی از پیروزی هم در این جنگ متصور نیست.

به علاوه، بعد از یک دهه حضور نظامی در عراق و افغانستان، بسیاری از آمریکایی ها اکنون ترجیح می دهند دشمنان شان را با تاکتیک های ضدتروریستی، همانند حملات هواپیماهای بدون سرنشین مغلوب کنند، تا حضور گسترده نظامی در کشور دوری مثل افغانستان.

بنابراین برای نامزدهای این دوره از انتخابات ریاست جمهوری از نظر سیاسی اهمیت چندانی ندارد که سیاست های خود درباره افغانستان را تشریح کنند یا وعده تعهدات درازمدت در این زمینه بدهند.سکوت، پایان کار نیست

افغانستان و آمریکا در سال آینده باید موافقتنامه امنیتی را امضا کنند

با این وجود، سکوت نامزدها درباره افغانستان، به این معنی نیست که ماموریت در آن منطقه، دیگر برای ایالات متحده اهمیت ندارد. پای خیلی مسائل دیگر هنوز در میان است. ایالات متحده دو دلمشغولی حیاتی در منطقه افغانستان - پاکستان دارد؛ اول به وجود آوردن ثبات در افغانستان و افزایش ظرفیت نهادهای دولتی این کشور، به ویژه نیروهای امنیتی، به گونه ای که بتوانند پس از خروج نیروهای خارجی، جلو بازگشت طالبان و القاعده به افغانستان و فعالیت های خرابکارانه آنها علیه آمریکا و متحدانش از داخل قلمرو این کشور را بگیرند.

مساله حیاتی دیگر برای آمریکا، تضمین ثبات در پاکستان است تا اطمینان حاصل شود که سلاح های اتمی این کشور به دست القاعده و گروه های وابسته به آن نیفتد.

به نظر نمی رسد واشنگتن بخواهد تا پیش از به دست آمدن این دو هدف کلیدی، به طور کامل از آن منطقه دست بکشد. تنها گذاشتن افغانستان پس از خروج ارتش شوروی در سال ۱۹۸۹، پیامدهای فاجعه باری برای ایالات متحده و دیگر نقاط جهان داشت.

چالش‌های تازه

در واقع، ماموریت افغانستان اخیراً دچار مشکلاتی شده است. خشونتهای طالبان افزایش یافته و این گروه دارد خود را برای بازگشتن، پس از خروج نیروهای خارجی آماده می کند. مقام های افغان می گویند القاعده و طالبان و افغان و پاکستانی، در مناطقی از ولایت های دورافتاده نورستان و کنر که نیروهای آمریکایی در سال ۲۰۱۰ از آنها خارج شده اند، دوباره پایگاه زده اند.

به علاوه، افزایش هشدار دهنده حملات سبز به آبی - که در آن نیروهای امنیتی افغانستان به سوی شرکای خارجی شان شلیک می کنند - اثر فرسایشی بر روحیه سربازان افغان و مربیان خارجی آنها و کاهش اعتماد دو طرف نسبت به همدیگر داشته است. این حملات همچنین عملیات های مشترک نیروهای افغان و خارجی را محدود کرده است.


این کاهش اعتماد، به بزرگترین چالش بر سر راه اساسی ترین رکن استراتژی خروج از افغانستان تبدیل شده که همانا آموزش نیروهای افغان و افزایش توان دفاعی آنان دربرابر بازگشت طالبان و القاعده است.

رئیس جمهوری آینده آمریکا، با این چالش های جدی و ترسناک مواجه خواهد بود.

یک دلگرمی

پالیسی های هر دو نامزد در مورد افغانستان از هم زیاد متفاوت نیست

اما با وجود اینکه هنوز و تا زمان مشخص شده نتیجه انتخابات، از جزئیات برنامه کاری رئیس جمهوری آینده آمریکا درباره افغانستان آگاهی نداریم، واشنگتن و کابل، پیش از این، برای ادامه و گسترش روابط خود، پس از سال ۲۰۱۴ گام های عملی برداشته اند.

در ماه می امسال، باراک اوباما و حامد کرزی، رئیسان جمهوری آمریکا و افغانستان، موافقتنامه همکاری های استراتژیک امضا کردند که خطوط اساسی روابط دو کشور در ده سال آینده را مشخص می کند.

در سوم اکتبر همین سال، دو کشور کار بر روی موارد خاصی از این موافقتنامه را آغاز کردند که زمینه همکاری های درازمدت آمریکا با افغانستان پس از ۲۰۱۴ را مشخص می کند. این همکاری ها عمدتاً شامل عرصه های امنیتی، حکومتداری، توسعه اقتصادی، همکاری های منطقه ای، حقوق بشر و دموکراسی می شود.

این موافقتنامه همچنین به واشنگتن اجازه می دهد تا پس از سال ۲۰۱۴، هزاران سرباز، مربی نظامی و امنیتی و نیروهای ویژه خود را برای آموزش و همکاری با نیروهای افغان و هدایت عملیات ضدتروریستی در مرز مشترک با پاکستان، در افغانستان نگه دارد.

میت رامنی، نامزد جمهوری‎خواهان هم تاکید کرده که به همکاری با افغانستان پس از سال ۲۰۱۴ پایبند خواهد بود.

موفقیت در افغانستان، دور از دسترس نیست؛ اما رئیس جمهوری آینده ایالات متحده، باید سیاستی در پیش گیرد که بیشتر بر تحکیم و تقویت دستاوردهای یک دهه گذشته استوار باشد، تا صرفاً پایان دادن به جنگ و خروج از افغانستان.

در این زمینه بیشتر بخوانید

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.