چرا آمار خرابکاری در بریتانیا رو به کاهش است؟

بر اساس آمار رسمی، نرخ کاهش میزان خرابکاری بیش از نرخ کاهش سایر جرائم در بریتانیا است. دلیل این موضوع چه چیزی می‌تواند باشد؟

یک نوجوان اهل ایپسویچ به خاطر تخریب تعدادی ماشین طی "لگدپراکنی در حالت مستی" به پرداخت ۸۰۰ پوند محکوم شده است. یک کبوترباز اهل دندی از آتش گرفتن آپارتمانش دلشکسته است. پلیس تحقیقات را در مورد شکسته شدن شیشه‌های رنگی کلیسایی در گریت یارموث آغاز کرده است.

این سه نمونه از صدها مورد اتفاق افتاده نشان می‌دهد که تخریب اموال عمومی و خصوصی متأسفانه هنوز جزئی جدایی ناپذیر از زندگی در بریتانیا است.

این گفته که خرابکاری رو به افول است (یا این که مسئولان توانسته اند تا حدی آن را کنترل کنند) برای کسانی که به طور روزمره با این موضوع درگیرند، بیشتر به یک شوخی بی مزه شبیه است.

Image caption در شورش های سال ۲۰۱۱، بریتانیا شاهد میزانی از خرابکاری و آتش سوزی بود که پیش از آن سابقه نداشت

در شورش های سال ۲۰۱۱، بریتانیا شاهد میزانی از خرابکاری و آتش سوزی بود که پیش از آن سابقه نداشت. این نشان می‌دهد که نسل حاضر، مخرب‌ترین نسل طول تاریخ است.

با این حال آمار و ارقام رسمی روایتی دیگر دارد. به گفته مرکز آمار بزهکاری انگلستان و ولز، میزان حوادث خرابکارانه به ازای هر هزار خانوار، از سال ۲۰۰۷ به این سو، شاهد کاهشی ۳۷ درصدی بوده است.

داستان در اسکاتلند هم از همین قرار است. به گفته مرکز آمار بزهکاری اسکاتلند، خرابکاری (آتش افروزی، گرافیتی، شیشه شکستن و غیره) از سال ۲۰۰۸ به این سو، ۲۱ درصد کاهش یافته است.

این ارقام کاهش چشمگیری را نشان می‌دهد.

همین حالا نیز جرم شناسان برای توضیح کاهش کلی سطح بزهکاری، برخلاف آنچه در دوره های سختی اقتصادی انتظار می‌رود، دچار مشکل شده‌اند. تحقیقات چندانی درباره دلیل سقوط سریع‌تر آمار خرابکاری، نسبت به سایر جرائم، انجام نشده است. با این حال چند نظریه وجود دارد.

مردم دیگر موارد خرابکاری را گزارش نمی‌کنند

این ساده‌ترین توضیح است: آمار موجود اشتباه است. مردم چنان به خرابکاری عادت کرده‌اند که دیگر زحمت گزارش دادن موارد آن به مسئولان را به خود نمی‌دهند.

ایراد این استدلال این است که کاهش میزان خرابکاری، نه از آمار خام بزهکاری، که از سرشماری هایی که بر اساس مصاحبه‌های اتفاقی با افراد جامعه انجام شده است برداشت می‌شود. همچنین این کاهش شدید به صورت ناگهانی و تنها در طی چهار یا پنج سال گذشته اتفاق افتاده است.

مایک هاو، جرم شناسی که از طراحان آنچه سرشماری بزهکاری بریتانیا بود، می‌پذیرد که این روش بی نقض نیست. هیچ آماری بی‌نقص نیست.

ولی این واقعیت که موارد ثبت شده تخریب بزهکارانه (اصطلاح پلیس برای خرابکاری) نیز کاهش چشمگیری از ۱,۱۸۵,۰۴۰ مورد در سال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ به ۵۹۸,۹۵۸ مورد در سال۲۰۱۱-۲۰۱۲ داشته است، نشان می‌دهد که با چیزی بیش از یک اشتباه آماری مواجهیم.

آقای هاو، مدیر مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری جنایی، می‌گوید: “فکر نمی‌کنم که دلیلی وجود داشته باشد که به این یافته ها شک کنیم. احتمالاً این ارقام واقعی است.”

تخریب سخت تر شده است

به گفته کلر چنل، تولیدکننده ایستگاه های اتوبوس و سایر مبلمان شهری، اهداف سنتی خرابکاران، حالا مقاومت بیشتری در برابر تخریب دارند. محصولات آن‌ها به عنوان دیوارهای تبلیغاتی نیز استفاده می‌شود.

مارک وب، مدیر بخش بریتانیای این شرکت، می‌گوید: “در بیشتر ایستگاه های ما از مواد استحکام بخش استفاده شده است و این تا حد زیادی جلوی خرابکارها را می‌گیرد. در سویندن، کاردیف و بریستول، آمار تخریب ایستگاه هایی که از مواد استحکام بخش استفاده می‌کنند به حدی قابل چشم پوشی رسیده است و ما این را نشانه موفقیت خود می‌دانیم.”

مبارزه با رفتارهای ضداجتماعی موفق بوده است

تلاش حزب کارگر برای مقابله با مشکلات خردی که معمولاً به شوراهای محلی محول می‌شد در ابتدا مورد تمسخر قرار گرفت و سلاح اصلی آن (احکام رفتار ضد اجتماعی) با واکنشی دوگانه مواجه شد. این احکام با موارد جدیدی جایگزین می شود که به ادعای دولت ائتلافی هدفمندتر از پیش هستند.

با این حال برخی مسئولان محلی ادعا می‌کنند که به کارگیری این احکام تأثیر چشمگیری بر کیفیت زندگی ساکنان برخی از مشکل سازترین مناطق کشور داشته است.

به عنوان مثال کَمدِن در شمال لندن، شاهد کاهش سال به سال میزان خرابکاری بوده است که بخشی از آن مدیون استفاده از چنین احکامی در مورد خرابکاران بوده است.

یک سخنگوی شورای این محله می‌گوید: “این کار با از میان برداشتن خلافکاران اصلی باعث کاهش آمار رفتارهای ضداجتماعی می‌شود ولی اثری غیر مستقیم نیز بر روی خلافکاران دیگر دارد و به عنوان مثال آن‌ها را از مناطق خاصی دور می‌کند.”

به گفته منتقدان، مشکل این روش این است که جرائم را صرفاً به مناطقی که کمتر تحت نظارت قانون قرار دارند منتقل می‌کند.

پیشگیری از خرابکاری پیچیده‌تر شده است

در طی سال‌های اخیر، مسئولان محلی و پلیس در مقابله با خرابکاری زیرک تر شده‌اند. با این حال نگرانی از این موضوع نیز وجود دارد که قطع بودجه باعث توقف این روند شود.

برخی از شوراها از روش‌های تحلیل آماری، که ابتدا در شهرهای ایالات متحده مانند نیویورک و شیکاگو مورد آزمایش قرار گرفت، استفاده می‌کنند تا منابع را به مناطقی که بیشترین نیاز را دارند تخصیص دهند.

همچنین آن‌ها در تلاشند تا با واکنش سریع در برابر خرده خرابکاری ها، باعث پیشگیری از گسترش خرابی در محله ها و تبدیل آن‌ها به زمین حاصل‌خیز برای جرائم جدی‌تر شوند. این چیزی است که به آن استراتژی "پنجره شکسته" می‌گویند.

کاتگریو، دهکده سابقاً معدنی فقیری در ناتینگهامشایر، شاهد کاهش ۴۸ درصدی در خرابکاری بوده است. به گفته سازمان دولت محلی، این کاهش مدیون روشی است که در موردش بسیار صحبت می‌شود، ولی به ندرت بکار می‌رود: “همکاری چند-سازمانی”.

سخنگوی این سازمان می‌گوید: “شورای شهر (در دست حزب محافظه کار) با پلیس، آتش‌نشانی و باشگاه کریکت ناتینگهامشایر همکاری کرد تا برای جوانان فعالیت‌های سرگرم کننده ایجاد کند، کوچه‌های بن‌بست و جرم خیز را مسدود کند و چند پارکینگ را که محل تجمع خرابکارها بود تخریب کند.”

او می‌گوید: “شورا چند خانواده مشکل ساز، که بانی رفتارهای ضداجتماعی بسیاری بودند، را شناسایی کرد و با به کارگیری یک هیئت چند-سازمانی به رفع مشکلات آن‌ها از طریق حمایت و یا فشار پرداخت.”

هچنین با فروش الکل به افراد زیر سن قانونی نیز مقابله شده است.

به گفته او: “این کارها بخشی از وظایف روزمره شوراها در مناطق مشکل ساز است.”

هیلی آن چوینگز، مشاور حزب کارگر در کاتگریو، مرکز محلی جوانان "آینده روشن کاتگریو" را مسئول این پیشرفت‌ها می‌داند. او می‌گوید: “در طول یک سال گذشته گرافیتی های بسیار کمتری نسبت به گذشته دیده ایم و این احتمالاً به این معنی است که این روش موفق بوده است.”

تلفن‌های هوشمند باعث کاهش بطالت شده‌اند

شروع سقوط میزان خرابکاری در سال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ مصادف بود با شروع رشد فروش تلفن‌های هوشمند در بریتانیا.

مطالعات نشان می‌دهد که ۷ درصد جوانان، پس از خریدن تلفن هوشمند، زمان کمتری را صرف روابط اجتماعی با دوستان خود می‌کنند.

آیا مبالغه آمیز است که بگوییم آن‌ها زمان کمتری را نیز صرف بطالت در گوشه خیابان و تخریب اموال دیگران می‌کنند؟

کیتو، مددکار اجتماعی ۳۰ ساله در کمدن، می‌گوید: “بچه ها حالا خیلی چیزها دارند.”

او می‌گوید: “چرا وقتشان را برای خرابکاری تلف کنند وقتی می‌توانند با گوشی تلفن خود با دخترها صحبت کنند یا موزیک ویدئوهایشان را روی یوتیوب بگذارند؟ آن‌ها دیگر خیلی چیزها دارند که مشغولشان کند. حالا دیگر محکوم به بطالت نیستند.”

طبق آمار گِیم ترک، افراد ۱۱ تا ۱۴ ساله، به طور متوسط ۱۳ ساعت در هفته را صرف بازی‌های کامپیوتری (و بیشتر بر روی تلفن‌های هوشمندشان) می‌کنند. اگر این رقم صحیح باشد، وقت چندانی برای کارهای دیگر نخواهند داشت.

رسانه‌های اجتماعی جای گرافیتی را گرفته‌اند

در گذشته، گرافیتی تنها ابزار برای جوانان انباشته از عشق یا نفرت بود تا بوسیله آن به دنیا نشان دهند که چه احساسی دارند. حالا به لطف توییتر و فیسبوک آن‌ها واقعاً می‌توانند جهان را در جریان احساسات خود قرار دهند و کسی هم از راه نخواهد رسید که آن را پاک کند.

کیتو، مددکار اجتماعی باشگاه جوانان کویینز کرسنت، می‌گوید: “خرابکاری و رنگ کردن دیوارها؟ شورای شهر به راحتی حذفش می‌کند. می‌آیند و پاکش می‌کنند. شما می نویسید، آن‌ها پاک می‌کنند و شما دوباره می نویسید. ولی اگر همان چیز را با تلفن خود بنویسید، مال خودتان است. پیام شخصی خودتان است و کسی هم مزاحمتان نخواهد شد.”

خرابکاری روز به روز بیشتر به عنوانی کاری بیهوده شناخته می‌شود. دختر جوانی در باشگاه جوانان کویینز کرسنت می‌گوید: “اگر از چیزی عصبانی شوم، می‌روم و در فیسبوک می‌نویسم.”

جوانان کمتر می نوشند

مایک هاو، جرم شناس، معتقد است که این می‌تواند یکی از دلایل اصلی کاهش خرابکاری باشد. به گفته او، نوشیدن الکل عاملی اساسی در بسیاری از آسیب های بزهکارانه است و کاهش مداوم مصرف الکل در میان جوانان، آماری است که (با وجود تیترهای ترسناک روزنامه‌ها درباره زیاده روی در مصرف) نباید نادیده گرفته شود.

به گفته او، دلیل کاهش نوشیدن الکل در میان نوجوانان می‌تواند این باشد که پیام‌های بهداشتی بالاخره مؤثر واقع شده است و یا اینکه آن‌ها خواهر و برادر بزرگ‌تر خود را دیده اند که به تباهی کشیده شده است و حالا فکر می‌کنند که نوشیدن کار چندان جالبی نیست.

حذف سرب از بنزین

این شاید عجیب ترین استدلال موجود باشد. با این حال تعداد روزافزونی از مطالعات نشان می‌دهد که کاهش سریع جرائم خشن در بسیاری از شهرهای غربی می‌تواند معلول کاهش میزان سرب در هوا، در پی ممنوعیت استفاده از آن در بنزین و رنگ، باشد.

حالا ثابت شده است که قرار گرفتن در معرض سرب در کودکی، منجر به پایین آمدن ضریب هوشی و افزایش رفتارهای هیجانی و خشن می‌شود. دکتر دیوید گرین، از اندیشگاه سیویتاس، معتقد است که این می‌تواند یکی از دلایل افزایش بی سابقه بزهکاری در اواخر دهه ۱۹۸۰، به اوج رسیدنش در سال ۱۹۹۳ و کاهش آن از آن زمان تا به امروز باشد.

مطالب مرتبط