پزشکان لس آنجلس چگونه مجروحان تیراندازی را درمان می‌کنند؟

Image caption حدود نیمی از قتلها در لس آنجلس در اثر درگیریهای باندهای تبهکار انجام می گیرد

در هر سال ۲۵۰۰ نفر در لس آنجلس در اثر تیراندازی مجروح می شوند، یعنی هر روز حد اقل شش نفر. این آمار هم فقط مربوط به مجروحان است، نه آنهایی که در اثر تیراندازی کشته می شوند.

اما امدادگران و پزشکان لس آنجلس چگونه با این خونریزی مقابله می کنند؟

جمعه شب است و ساعت از ۹ گذشته که صدای دستگاه پیجر دکتر پیپ تالوینگ به او خبر می دهد یک مجروح دیگر به بیمارستان خواهد رسید.

تیم او باید آماده پذیرش بیماری باشند که ممکن است در اثر شدت جراحات ناشی از تیراندازی جان خود را از دست بدهد.

بیمارستان او بیمارستانی دولتی است که در یک منطقه فقیر نشین قرار دارد.

بر روی بام بیمارستان، همراه دکتر تالوینگ و گروه تحت سرپرستی او منتظر هستیم تا ماموران هلیکوپتر امداد فرد مجروح را پیاده کنند و به بیمارستان تحویل دهند.

دکتر تالوینگ که سوئدی است می گوید چهار گلوله به ناحیه پا و بالای ران فرد مجروح اصابت کرده اما فشار خون او تحت کنترل است.

ماموران هلیکوپتر امداد در حالی که مجروح با آسانسور از بام بیمارستان به داخل ساختمان برده می شود، اطلاعات تکمیلی را به پزشکان ارائه می دهند.

حدود نیمی از قتل‌ها در لس آنجلس در اثر درگیری‌های باندهای تبهکار انجام می گیرد. پلیس لس آنجلس می گوید ۴۵۰ باند تبهکار در آن شهر فعال هستند که مجموعا ۴۵۰۰۰ عضو دارند.

فرد مجروح که بدن و صورتش پر از خالکوبی است از روی برانکارد آرام آرام با تیم پزشکی صحبت می کند. او قبلا هم مورد تیراندازی قرار گرفته بود و تاریخ حادثه قبلی را با غرور اعلام می کند.

مجروح بالاخره از برانکارد به تخت بیمارستانی منتقل می شود. خون از محل اصابت گلوله ها از بدنش خارج می شود اما او کاملا آرام است.

در تخت کناری او فردی دیگر قرار دارد که در ناحیه زانو مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. او در شرق لس آنجلس مجروح شده و نمی خواهد در این خصوص با پلیس صحبت کند.

مجروح بعدی در وضعیت وخیم‌تری قرار دارد. دو گلوله از یک سوی بدن او وارد شده و از طرف دیگر خارج شده است.

دکتر کنجی اینابا، جراح او، که به عکسهای رادیولوژی او نگاه می کند می گوید خونریزی داخلی زیاد است و فرد مجروح باید برای متوقف کردن خونریزی داخلی مورد جراحی قرار گیرد.

مجروح به اتاق عمل برده می شود و جراحی برای حفظ جان او آغاز می شود. یک مامور پلیس در پشت اطاق عمل در انتظار شنیدن از وضعیت فرد مجروح است.

اگر او بمیرد تیم ماموران آگاهی باید بسیج شوند تا پلیس تحقیقات قتل را آغاز و پیگیری کند.

دکتر اینابا پس از مدتی که مامور پلیس خبر می دهد که وضعیت فرد مجروح تحت عمل قرار گرفته بهتر شده و خطر مرگ از او گذشته است.

پلیس لبخندی می زند و برای نوشتن گزارش خود اتاق عمل را ترک می کند. اما ده سال پیش احتمال زنده ماندن این نوع مجروحان زیر عمل جراحی خیلی کمتر بود.

شیوه درمان در طول ده سال گذشته تغییر کرده است و مراکز و شیوه های تخصصی درمان ایجاد شده اند.

دکتر دمتریوس دمتریادس، پزشکی یونانی که از سال ۱۹۹۲ بر تغییرات اساسی در این بیمارستان نظارت داشته می گوید در موارد حاد اعزام مجروح به یکی از مراکز تخصصی احتمال حفظ جان او را حدود ۲۵ درصد افزایش می دهد.

دکتر دمتریادس می گوید ده سال پیش از هر ۱۰۰ هزارنفری که مورد اصابت گلوله قرار می گرفتند هفت نفر در بیمارستان می مردند، اما اکنون از هر ۱۰۰ هزار نفر تنها سه نفر در بیمارستان می میرند.

اندرو بلنکستاین خبرنگار حوزه جرم و جنایت روزنامه لس آنجلس تایمز می گوید که اکثر جرایم در آن منطقه، جرایم مرتبط با اسلحه کشی هستند.

او می گوید اسلحه کشی و تیراندازی معمولا نتیجه اختلافات گروههای تبهکار بر سر مواد مخدر، مواد روانگردان و یا دسترسی به مناطق خاصی از شهر برای خلافکاری است.

کارلوس بارینتوس در ماه مارس هدف ۱۶ گلوله یک باند تبهکار قرار گرفت. آنها احتمالا در تشخیص هویت او اشتباه کرده بودند.

او بیش از دو ماه است که تحت نظارت پزشکان در تخت بیمارستان خوابیده است.

چشمان کارلوس زرد و یرقان زده، صدایش ضعیف و بدنش به انواع دستگاهها وصل است.

او می گوید پس از سه هفته بی‌هوشی در بیمارستان به هوش آمد و گفت "از خدا خواستم مراقب من باشد، گفتم من دختری کوچک دارم، عاشق او هستم، مرا قوی نگهدار."

کارلوس می گوید این حادثه می توانست برای هر کسی اتفاق بیافتد و افراد بی گناه هم قربانی می شوند. "خدا را شکر می کنم که هنوز زنده ام."