زندانی گوانتانامو از زجر ناشی از غذاخوراندن اجباری سخن می‌گوید

یکی از زندانیان بازداشتگاه خلیج گوانتانامو که دست به اعتصاب غذا زده، درد و رنج واردشده به زندانیانی را که به آنها به زور غذا خورانده می شود، توضیح داده است.

پزشکان، روشهای به کار گرفته شده برای خوراندن اجباری غذا به بازداشتیان را مصداق شکنجه توصیف کرده اند.

به دلیل اعتصاب غذای طولانی مدت بسیاری از زندانیان، ماموران این بازداشتگاه با توسل به زور، غذا را وارد بدن زندانیان می کنند.

احمد بلباشا یک بازداشتی الجزایری در خلیج گوانتانامو به بی بی سی گفته است پزشک ها و ماموران بهداری لوله هایی را در فرایندی دردآور وارد بدن زندانیان می کنند تا مواد غذایی به زور از طریق این لوله ها وارد بدن آنها شود.

آقای بلباشا که مهندسی اصالتا الجزایری است، ١١ سال در خلیج گوانتانامو زندانی بوده؛ با این که دستور تهیه مقدمات آزادی او شش سال پیش صادر شد.

بیش از ١٥٠ پزشک در نامه ای به باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا، خواسته اند که زندانیان بازداشتگاه گوانتانامو تحت مراقبت پزشکان مستقل قرار گیرند.

پزشکان در این نامه که در نشریه پزشکی لانست منتشر شد، گفته اند زندانیانی که اعتصاب غذا کرده اند باید بتوانند به پزشکان اعتماد کنند.

آقای بلباشا که ٤٣ سال سن دارد، به بی بی سی گفته است "من به دکترها می گویم که به زور به من غذا خوراندن نقض اخلاق و تعهدات پزشکی آنهاست اما آنها می گویند که از ماموران زندان دستور می گیرند."

دست کم ١٠٠ زندانی در بازداشتگاه گوانتانامو در اعتراض به بازداشت نامحدود خود دست به اعتصاب غذا زده اند.

وکلای برخی از بازداشتیان گفته اند با طولانی شدن اعتصاب غدا، موکلان آنها در اثر شدت ضعف غش می کنند.

آقای بلباشا که دو سال هم در بریتانیا زندگی کرده است در دسامبر ٢٠٠١ در پاکستان بازداشت شد و به خلیج گوانتانامو برده شد. با این که دستور اولیه آزادی او در سال ٢٠٠٧ صادر شد، وی همچنان زندانی است چون نمی تواند به الجزایر بازگردد و هیچ کشور دیگری هم او را نپذیرفته است.

آقای بلباشا می گوید هر روز اعتصاب غذا برای او زجرآور است. دست و پای زندانیان هنگام خوراندن اجباری غذا زنجیر می شود و آنها را محکم به صندلی می بندند. سپس لوله غذا از طریق دماغ به داخل معده آنها فرو می شود.

این کار با درد و رنج بسیاری همراه است چون ماموران بهداری بازداشتگاه گوانتانامو یا بی تجربه هستند یا این که درد زندانیان برای آنها اهمیتی ندارد.

آقای بلباشا می گوید "آنها گاهی در فرو دادن لوله اشتباه می کنند و اشک از گونه های من جاری می شود." او می گوید در اثر بی توجهی ماموران سمت چپ بینی او از کار افتاده است.

زندانیان گاهی پس از این که غذا جبراً به آنها خورانده می شود، به دلیل درد و بدحالی استفراغ می کنند و اگر ماموران بازداشتگاه متوجه استفراغ آنها شوند، روند خوراندن اجباری غذا بار دیگر تکرار می شود.

پزشکان در نامه خود به باراک اوباما گفته اند که بازداشتیان برای اعتماد نکردن به پزشکان نظامی بازداشتگاه گوانتانامو "دلایل موجه" دارند چون این پزشک های بازداشتگاه موظف به پیروی از دستورات مقامات نظامی هستند.

دکتر فرانک آرنولد، یکی از امضا کنندگان نامه گفته است "سازمان ملل و دیگر سازمانهای دارای اعتبار به صراحت کامل گفته اند که خوراندن اجباری غذا به گونه ای که در گوانتانامو انجام می شود شکنجه است."

اعتصاب غذای اخیر که در ماه فوریه سال جاری آغاز شد بزرگترین اعتصاب غذا در تاریخ ١٢ ساله این زندان است.

مطالب مرتبط