آیا حمله آمریکا به سوریه اجتناب ناپذیر است؟

در آغاز هفته جاری، لحن کاخ سفید آمریکا تغییر کرد.

اکنون که دولت آمریکا اطمینان بیشتری یافته که مرگ عده‌ای در سوریه در هفته گذشته، ناشی از حمله با تسلیحات شیمیایی بوده و عامل این حمله دولت بشار اسد رئیس جمهوری سوریه معرفی شده، با لحن تندتری از دولت سوریه انتقاد می کند.

در بیانیه کاخ سفید، این موضوع که اکنون به بازرسان اجازه رفتن به سوریه داده شده، مورد استهزا قرار گرفته و گفته شده آنقدر این اجازه دیر داده شده که تمام شواهد موجود هم اکنون در اثر گلوله باران ها از بین رفته‌اند.

بدون شک در مورد تیراندازی به بازرسانی که می خواستند ماموریت خود را شروع کنند نیز اظهار نظرهای مشابهی خواهد شد.

در جریان گفتگوی باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا با رهبران بریتانیا و فرانسه که متحدان نظامی اصلی آمریکا هستند، چند راه حل نظامی پیشنهاد شد.

سه ناو جنگی آمریکا هم اکنون در منطقه است و یک ناو جنگی دیگر نیز به سوی منطقه در حرکت است. بسیاری از اعضای کنگره آمریکا خواسته اند که این ناوها با موشک های کروز، به حمله محدودی علیه سوریه دست بزنند.

به نظر می رسد که همه به راه حل حمله فکر می کنند.

تکرار اشتباهات عراق؟

روزنامه های بریتانیایی پیش بینی می کنند که در هفته جاری به سوریه حمله خواهد شد.

به یاد یک سریال تلویزیونی کمدی بسیار عالی که دیگر پخش نمی شود افتادم که نشان می داد یک استودیوی تلویزیون به یک "میز پخش اخبار جنگ" تبدیل شده بود، زنگ خطر به صدا درآمده بود، چراغ های قرمز، روشن و خاموش می شدند، تجهیزات پخش خبر را حاضر کرده و نور استودیو را در حد جالب توجهی کم کرده بودند.

این صحنه دقیقا نشان می داد که چگونه بعضی از همقطاران من ممکن است با پیش بینی احتمال جنگ بیش از حد هیجان زده بشوند.

قبلا من به محتاط بودن باراک اوباما و عدم تمایلش به این که وارد جنگ شود تاکید کرده بودم. ولی اکنون به نظر می رسد برای او مشکل است که بدون سرافکندگی عقب نشینی کند. مگر این که چیزی تغییر کند.

در حالی که وقتی یک دولت علیه ملت خودش از تسلیحات شیمیایی استفاده می کند، مرتکب چنان بی حرمتی نسبت به ملتش می شود که ممکن است موجب تقاضاهای بین المللی برای مقابله با یک چنین دولتی شود، روشن است که از نقطه نظر دولت آمریکا، وحشت به مراتب بیشتر این است که از یک چنین سلاح هایی برای حمله به ملت آمریکا یا متحدانش استفاده شود.

از حملات یازده سپتامبر به بعد، همیشه این نگرانی وجود داشته که این گونه تسلیحات ممکن است به دست کسانی بیافتد که از نظر غرب تروریست هستند.

با توجه به این که هم اکنون یکی از گروه های اصلی مخالف دولت سوریه، رسما وفاداری خود به القاعده را اعلام کرده، یک چنین احتمالی بعید به نظر نمی رسد.

به نظر من نفع عمده آمریکا در این خواهد بود که این تسلیحات جمع آوری شده و از دسترس دور نگاه داشته شود. ولی کسی درباره یک چنین راه حلی صحبت نکرده است.

این نکته را هم نباید فراموش کرد که دیپلمات های آمریکا و روسیه برای طرح یک نقشه صلح عازم هلند شده اند. موضوعی که ممکن است شانس موفقیت آنان را کم کند، حمله آمریکاست. ولی تهدید ها ممکن است شانس موفقیت دیپلمات ها را افزایش دهد.

در حالی که ممکن است باراک اوباما به هشدارهای روسیه چندان توجهی نکند، در قلبش آنچه را که روس ها می گویند قبول دارد. روس ها می گویند چنانچه آمریکا به سوریه حمله کند، همان اشتباهاتی را که جورج بوش، رئیس جمهوری سابق آمریکا در عراق مرتکب شده بود، تکرار کرده است.

تردیدی نیست که آقای اوباما به این خطر فکر می کند.

نظامیان آمریکایی دائما به رئیس جمهوری آمریکا هشدار می دهند که رویارویی با سوریه، کار بسیار مشکلی است. سوریه، لیبی نیست و از عهده سیستم دفاعی پیشرفته این کشور برآمدن، مستلزم تلاش و تعهد زیادی است.

جای تعجب خواهد بود اگر آقای اوباما بدون کسب حد اکثر ممکن پشتیبانی بین المللی، علیه سوریه وارد عمل شود و احتمالا همین امر سبب خواهد شد که فرصت بیشتری به راه حل مناقشه از طریق سازمان ملل متحد داده شود.

ممکن است تصور من اشتباه باشد: به زودی چراغ های قرمز خاموش و روشن شوند و میز مخصوص پخش خبر جنگ در استودیو آماده شود. ولی در حالی که سر و صدا ممکن است خیلی زیاد باشد، هنوز شمشیر از غلاف بیرون کشیده نشده است.

مطالب مرتبط