دادایف: 'روز انتخابات 260 هزار مهاجر در روسیه باقی خواهد ماند'

دادایف
Image caption دادایف: حقوق انتخاباتی مهاجران ما را هیچ کس ویران نکرده است

عبدالمنان دادایف، رئیس دستگاه کمیسیون مرکزی انتخابات و همه‌پرسی تاجیکستان، می‌گوید که این کمیسیون امکان جمع‌آوری امضا در میان مهاجران و تأیید برگه‌های رأی در سفارتخانه‌ها را قبلا با مقامهای وزارت خارجه بررسی کرده بود.

اما به گفته او، پس از مطالعه نظامنامه سفارتخانه‌ها و کنسولگریها، اعضای کمیسیون به این نتیجه رسیده‌اند که دفاتر نمایندگی تاجیکستان در کشورهای خارجی صلاحیت تأیید برگه‌های امضا برای نامزدهای انتخاباتی را ندارند.

این مقام کمیسیون مرکزی انتخابات و همه‌پرسی در ناکامی تیم آینهال بابانظراوا، نامزد مخالفان در زمینه جمع‌آوری امضای طرفدارانش، اعضای این تیم و فعالان حزب نهضت اسلامی را مقصر می‌داند.

آقای دادایف گفت، برای ثابت کردن این که کمیسیون مرکزی انتخابات بی‌طرفی را رعایت می‌کند، آماده است عکس امامعلی رحمان را از دیوار اتاق کاریش تا انجام انتخابات برچیند.

این و مسائل دیگر در مصاحبه اختصاصی همکارمان شمسیه قاسم با عبدالمنان دادایف در باره روند تبلیغات انتخاباتی مطرح شده که فشرده آن اینجا فراهم شده:

آقای دادایف، چرا کمیسیون مرکزی انتخابات برای فراهم کردن شرایط جمع‌آوری امضا از مهاجران برای نامزدهای پیشنهادی کاری انجام نداد؟

کمیسیون مرکزی انتخابات تاجیکستان تنها در دایره قانون این کشور در باره انتخابات عمل می‌کند.

طبق نقشه کاری که از سوی کمیسیون تصدیق شده است و مصوبه‌ای که 31 اوت در باره مقرر نمودن ترتیب و مهلت جمع‌آوری امضا تصویب شد، آن جا ذکر شده که طبق طلبات قانونی برگه‌های جمع‌آوری امضاها تنها از جانب رئیسان شهر و ناحیه‌های جمهوری تصدیق می‌شوند.

آیا سفارتخانه‌ها در خارج کشور نماینده دولت نیستند؟ چرا آنها موظف نشدند که برگه‌های امضا را تأیید کنند؟

این مسئله اساسی است که طبق قانون شخص تایید کننده برگه جمع‌آوری امضا تنها رئیسان شهر و ناحیه‌ها معین کرده شده‌اند.

دیگر طلبات راجع به تایید برگه ها و امضاها در قانون‌‌گذاری نیست. در قانون‌‌گذاری پیرامون آن که برگه از جانب سفارتخانه‌ها یا نمایندگیهای کشور در خارجه تایید شود، چنین مقرراتی وجود ندارد. برای همین، برای آن که قانون ویران نشود، ما قرار قبول کردیم که جمع‌آوری امضاها تنها در داخل تاجیکستان انجام شود.

اما سفارتها مثلا اسناد شهروندان را بجای محزر (دفتر ثبت اسناد رسمی، اداره ثبت احوال شهروندی یا قراردادهای شرکتها) را در خارجه تأیید می‌کنند؟ مگر نه؟

درست، راجع به این مسئله ما یکچند مراتبه با وزارت خارجه تاجیکستان در تماس بودیم، مکتوب هم کردیم و نظامنامه‌های سفارتخانه‌ها و کنسولگریها را آموختیم. در آنجا چنین وکالت به آنها داده نشده است.

دوم، حالتی که ما به نظر گرفتیم، طبق قرار کمیسیون مرکزی انتخابات یک گروه کاری عاید به معین کردن شماره و درستی امضاها تأسیس شد.

اما از سببی که سنجیدن درست بودن یا نبودن امضاهای مهاجران از امکان بیرون است، مثلا از کامچاتکا یا کراسنایارسک یا دیگر جا امضا جمع‌آوری شود، سنجیدن درست یا نادرست بودن آن ناممکن است...، (این کار انجام نشد).

چرا؟ مگر اینجا چگونه معین کردید که امضاها درست یا نادرستند؟

برای سنجیدن امضاها به طرفداری نامزدها یک گروه کاری 11-نفره تأسیس شد. وقتی اسناد نامزد با 210 هزار امضا وارد می‌شود، گروه اول آن را می‌شمارند که مبادا از 210 هزار کم نباشد، زیرا اگر از 210 هزار کم شود، این خلاف طلبات است.

در ماده 65 قانون اساسی آمده است که حد اقل امضای پنج درصد انتخابکننده‌ها باید جمع شود. امضاها را می‌شمارند و بعد از این درستی امضاها سنجیده می‌شود. برای این، گذراندن تشخیصی ضرورت ندارد، به چشم عادی هم معلوم است، اگر یک نفر چند امضا را گذاشته باشد.

می‌بینند که امضا داشته باشد، آدرسها نوشته شده باشند و همه معلومات امضا‌دهنده‌ها درج شده باشد. همین گونه امضاها را سنجیدیم و شش نامزد مشخص شد...

ببخشید، اما اگر می‌گویید مشکل نیست مشخص کردن درستی یا نادرستی امضا و “با چشم عادی هم معلوم است”، پس چرا این را یکی از مشکلات احتمالی برای سنجیدن امضاها از مهاجران عنوان کردید؟

اساسا تنها مشکل همان است که برگه را در آنجا تایید کردن ممکن نیست. اما من باز یک بار دیگر باید روشنی ‌اندازم که شهروندان ما را در خارج از کشور هیچ کس از حقوق رأی دادن محروم نکرده است و آنها می‌توانند در انتخابات رأی بدهند.

این مکارزار جمع‌آوری امضا یک چیز دیگر است، تنها آمادگی به انتخابات است. اما در مسئله شرکت در انتخابات آنها صد درصد حق دارند که شرکت کنند.

معلوم است که مهاجران حق دارند در انتخابات شرکت کنند. ادعای مخالفان این است که با مقررات جمع‌آوری امضا که شما طبق قانون انتخابات مشخص کردید، حدود چهاریک شهروندان کشورمان را که در مهاجرت هستند، از حق پیشنهاد نامزد خود به انتخابات محروم کردید.

می‌گویید که نخواستید قانون انتخابات را نقض کنید، اما در قانون اساسی آمده است که همه از حق برابر برای انتخاب برخوردارند. ولی این حق ظاهرا در مقررات قانون انتخابات نقض می‌شود. پس کمیسیون مرکزی انتخابات قانون انتخابات را از قانون اساسی بالاتر می‌داند؟

امضا جمع ناوردن در خارج از کشور معنای رعایت نکردن قانون اساسی را ندارد. باز یک بار دیگر می‌گویم که با هدف رعایت ماده 65 قانون اساسی ما حد پنج در صدی را برای جمع‌آوری حد اقل 210 هزار امضا مقرر کردیم. حقوق انتخابات مهاجران ما را هیچ کس ویران نکرده است.

بار دیگر تکرار می‌کنم، تنها این که در قانون اساسی آمده است، شخصی که امضاها را تایید می‌کند، فقط در داخل کشور است. در مورد برابری باشد، ما آن را تأمین می‌کنیم. اساس این است که مهاجران حق شرکت در انتخابات را دارند.

ببینید که ما در مقایسه‌ با انتخابات پارلمانی سال 2010 مراکز رأی دهی را فقط در روسیه سه مراتبه زیاد کردیم. اول تنها در هشت شهر روسیه این گونه مراکز وجود داشت، حالا در 24 شهر روسیه تأسیس کردیم، زیرا می‌خواهیم که هرچه بیشتر مهاجران در انتخابات شرکت کنند.

اما واقعیت این است که حدود یک میلیون مهاجری که در روسیه هستند، نتوانستند به طرفداری از نامزد مورد نظر خود امضا بدهند. و شاید حالا نفری که آنها می‌خواستند در میان نامزدها ببینند، نیست. آیا این یک نوع محروم کردن انتخابکننده از حقش نیست؟

هفت نامزدی که از جانب حزبهای سیاسی و اتحادیه جوانان و فدراسیون اتحادیهای صنفی پیشنهاد شدند، برای همه آنها شرایط برابر فراهم شده بود که امضا جمع‌آوری کنند.

دیگر این که بار دیگر می‌گویم تعداد مهاجران ما یک میلیون نیست. وقتی ما هر ده روز از اداره مهاجرت معلومات دقیق می‌گیریم، آخرین معلوماتی که گرفتیم، همگی 675 هزار بود.

و حالا ما معلومات می‌گیریم که هر روز صدها هزار مهاجران ما از روسیه برگشته ایستاده‌اند. وقتی با راهبر اداره مهاجرت صحبت کردیم، وی گفت که در روز انتخابات در روسیه فقط 260 هزار مهاجر باقی می‌ماند. بیشتر آنها برگشته، در داخل تاجیکستان رأی می‌دهند.

Image caption آقای دادایف می‌گوید برای ثابت کردن استقلال کمیسیون انتخابات آماده است عکس امامعلی رحمان را از دیوار اتاق کاریش تا زمان انجام انتخابات برچیند

حتی اگر این آمار درست باشد، ما می‌دانیم که مخالفان فقط چند هزار امضا کم آورده بودند. اگر بگوییم که مهاجران ما از وضع زندگیشان ناخشنود هستند، یعنی خیلی کم گفتیم. منطقا مخالفان در میان آنها به آسانی می‌توانستند امضای کافی را جمع‌آوری کنند و انتخابات کاملاً رنگ دیگر می‌گرفت. و احتمال داشت نتایج انتخابات نیز فرق کند، درست است؟

شخص مخالفی که شما می‌گویید، نامزد حزب نهضت اسلامی، محترمه آینهال بابانظراوا هستند. او می‌توانست امضایش را در همین جا هم جمع کند، فقط تکیه کردن به مهاجران درست نیست.

برای چه دیگر نامزدها توانستند جمع‌آوری کنند، اینها نه؟ زیرا وقتی ما سنجیدیم، اکثریت نمایندگان حزب نهضت اسلامی، یعنی شخصانی که در گروههای مبتکر امضا جمع‌آوری می‌کردند، آن قدر فعال نبودند. باور کنید!

شکایتهای شفاهی که به ما در باره مانع ایجاد کردن وارد شد، ما آنها را سروقت برطرف کردیم. حتی یک نماینده حزب نهضت اسلامی عضو کمیسیون مرکزی انتخابات و همه‌پرسی است و دائم در نزد من حضور داشتند و هر شکایتی که وارد می‌شد، ما زود از طریق تلفن آن را حل می‌کردیم.

باید خاطررسان کنم که حزب نهضت اسلامی تاجیکستان نخستین شده از ما برگه‌ها برای جمع‌آوری امضا را گرفتند. اول بیست روز مهلت مقرر شده بود. بعد بعضی حزبهای دیگر به ما با عریضه موراجعه کردند که مهلت تمدید کرده شود. ما مهلت جمع‌آوری امضاها را از حساب پنج روزی که برای کمیسیون برای تابید اسناد نامزدها مقرر شده است، برای سه روز دیگر تمدید کردیم. با این وجود هم آنها امضا جمع کرده نتوانستند.

ما راضی شدیم که در روز آخر ثبت نام، روز 11 اکتبر، سندها را پیشنهاد کنند، اما آنها همان روز هم هیچ سند پیشنهاد نکردند. از جانب حزب نهضت اسلامی سندی پیشنهاد نشد، نه این که ما ثبت نام نکردیم! نه روز 7 ، نه روز 10، نه حتی روز 11اکتبر هیچ سندی پیشنهاد نشد.

وقتی ما روز 11 اکتبر منتظر بودیم که اسناد می‌آیند، ساعت 11 نشستی مطبوعاتی برگزار کردند و خود آینیهال بابانظراوا گفتند که امضای کافی جمع‌آوری نشده است، فقط 201.236 امضا جمع شده است و برای همین اسناد و مدارک را پیشنهاد نکردند.

اگر آینهال بابانظراوا و رحمت‌الله‌ زایراف، هردویشان حقوقدانهای سابقه دار، ضرورت 210 هزار امضا را زیر سؤال می‌برند و می‌گویند که نادرست است، چرا در وقتش، در مهلت ده روزی که طبق قانون از 31 سپتامبر تا 9 اکتبر داشتند، به دادگاه مراجعه نکردند؟

بعدی که دیدند که امضاها را جمع‌آوری کرده نتوانستند، شکایت می‌کنند که این رقم زیاد بوده است. و می‌گویند که "حکومت نمی‌خواهد"، "حکومت به ما فشار آورده ایستاده‌است" و غیره‌ها که این گپها نادرست است. ما طرفدار بودیم که هفت نامزد ثبت شود، اما افسوس، امضا جمع کرده نتوانستند.

حزب سوسیال دموکرات می‌گوید که نامزدی امامعلی رحمان، رئیس جمهور، غیرقانونیست، چون بر اساس مقررات انتقالی قانون اساسی آقای رحمان حق نداشت در دور گذشته انتخاب شود؟

این موضوع، موضوع نو نیست. محترم زایراف این مسئله را در سال 2004 برداشته بود، ما با آن آشنا شدیم. این مسئله از جانب حقوق‌شناسان باتجربه جمهوری مورد آموزش قرار گرفت و آنها جواب دادند که این ادعا نادرست و بی‌اساس است. اما سال گذشته هم دقیقا همین مسئله را برداشتند. این مسئله یک بار دیگر آموخته شد و جوابهای مشخص داده شد.

به اصلاحات وارده در قسم انتقالی قانون اساسی نگاه کنید، آنجا گفته است که مهلت دو مراتبه هفت ساله پرزیدنتی بعد به آخر رسیده وکالت پرزیدنت عملکرده استاده شروع می‌شود. یعنی از سال 2006 شروع می‌شود تا سال 2013 و از سال 2013 تا 2020. از این برمی‌آید که پرزیدنت فعلی امامعلی رحمان حقوق صد درصدی نامزد شدن در انتخابات داشتند و دارند.

کمیسیون مرکزی انتخابات از فراهم بودن شرایط برابر برای نامزدها حرف می‌زند، در حالی که رئیس جمهور شب و روز 365 روز سال در تلویزیونهای دولتی تبلیغ می‌شود و نامزدهای دیگر را کسی نمی‌شناسد.

موافق قانون، نامزدها از لحظه ثبت حق آغاز تبلیغات را دارند. روز 14 اکتبر یک نقشه ملاقاتهای مشترک نامزدها با مردم تایید شد. و همه روز تلویزیون هم این ملاقاتها را و حتی برآمدهای نامزدها را نشان می‌دهد. و این ادامه‌ دارد و در همه ناحیه‌ها این کار انجام می‌شود...

منظورم این است که در تلویزیونها برای نامزدها وقت برابر جدا نشده است، چون تلویزیون ما پیوسته از کار و سخنرانیها و دستاوردهای امامعلی رحمان می‌گوید.

پرزیدنت فعلی جمهوری تاجیکستان، هرچند نامزد هستند، اما پرزیدنت عملکننده می‌باشند. او کار دولتی خود را انجام می‌دهد. سفر کردن به شهر و ناحیه‌ها وظیفه آنها طبق طلبات است، وی باید همچون رهبر دولت از حال مردمش باخبر باشد.

اما موضوع نامزدها تماما در چارچوب قانون گذشته ایستاده است که برای هر نامزد در یک روز 30 دقیقه وقت بی‌پول داده می‌شود و برای شخصان بااعتماد آنها 20 دقیقه مقرر شده است.

به واسطه روزنامه‌ها نامزدها می‌توانند ده صحفه با اندازه 14، مقاله یا برنامه خود را معرفی نمایند. غیر از آن با مبلغ جداشده از بودجه دولت 5 هزارنوسخه ای پلاکاردهای یگانه چاپ شده ایستاده است. امروز (25 اکتبر) چاپش به آخر می‌رسد. در پلاکارد (آویزه) رسم نامزدها، برنامه پیش از انتخاباتی و ترجمه حال آنها هست.

این پلاکاردها در 3158 قطعه رای دهی و 68 حوزه انتخاباتی جایگیر می‌شود، همچنین در تمام مناطق کشور پهن کرده می‌شود. همچنین آنها از پول خود می‌توانند چه قدر که خواهند، پلاکارد سازند و حتی با شرکتهای تلویزیونی شرطنامه بسته، برآمد کنند، این کار خودشان است. رایگان همان 30 دقیقه برای نامزد و 20 دقیقه برای شخص بااعتمادش فراهم شده است.

اما کمتر از دو هفته تا انتخابات مانده است و ما هیچ حال و هوای انتخابات را در شهر و دهات نمی‌بینیم. در هر کشور دیگر قبل از انتخابات، بویژه انتخابات رئیس جمهوری، بویژه اگر شش نامزد باشد، خیابانها به گالریهای عکس و پوسترها تبدیل می‌شوند، بلندگویکها از ماشینها نامزدها را تبلیغ می‌کنند، مردم هر شب بحثها میان رقیبان انتخابات را در تلویزیون تماشا می‌کنند. چرا در ما این چیزها نیست؟

در همه شهر و ناحیه‌ها شیعارها و آویزه‌ها برای آگاه کردن مردم هست. در تلویزیون هم هر روز در باره قانون انتخابات و رأی دهی اطلاع داده می‌شود.

گپ در باره اطلاع در باره انتخابات نه، در باره اطلاع در باره نامزدها است. مردم را می‌پرسی، به غیر از امامعلی رحمان نامزدهای دیگر را نمی‌شناسند و هیچ گونه آویزه و تبلیغاتی که آنها را به مردم شناساند، نیست.

این را به ما گفتند که تبلیغ سست است، امّا این کار شخصان بااعتماد نامزدها است که کارشان سست است. ما به شخصان مبتکر مراجعه هم کردیم که این مسئله را جان‌ناک نمایند. این کار کمیسیون انتخابات نیست، این کار آنهاست.

چرا شما باید این را به آنها گویید؟ چنین به نظر می‌رسد که خود نامزدها خیلی علاقه‌مند نیستند برای کرسی ریاست جمهوری مبارزه برند...

نه، نه، علاقه‌مند هستند! رقابت کرده ایستاده‌اند... برنامه‌های خوب دارند...

خود شما حالا گفتید که به آنها مراجعت کردید که فعالیتشان را جان‌ناک کنند...

بلی، ما مراجعت کردیم که به غیر از خودشان شخصان بااعتمادشان هم فعالتر شوند. من باور دارم که رقابت انتخاباتی از امروز به بعد بیشتر و قویتر می‌شود.

دولت برای برگزاری انتخابات از بودجه پول می‌دهد، پولی که در واقع پول مردم است، زیرا مالیاتیست که از مردم برای چنین تدابیر می‌ستانند. و این درست است، زیرا انتخابات برای مردم لازم است، چون که در کشور دموکراتیک رئیس جمهور را مردم انتخاب می‌کند و برای این پول باید پرداخت. اینک، برای انتخاب رئیس جمهوری جدید چه قدر پول صرف می‌شود؟

طبق طلبات قانون، پول برای انتخابات از بودجه دولت جدا می‌شود. امروز برای برگزاری انتخابات بیش از 10 میلیون سامانی جدا کرده شده است. طبق قرار کمیسیون انتخابات، برای هر نامزد 25 هزار سامانی جدا شده است.

غیر از این، به حزبها و اتحادیه هایی که نامزد پیشنهاد کرده‌اند، اجازه داده شده است که از حساب خود تا 200 هزار سامانی برای کارزار انتخاباتی خود صرف کنند. پس از انجام انتخابات، تا 20 نوامبر این نامزدها باید به ما گزارش بدهند که 25 هزار سامانی را چه گونه صرف کرده‌اند.

اما برای تأمین شفافیت آیا خود کمیسیون مرکزی در باره خراجات انتخابات گزارش منتشر می‌کند؟

البته، همه پولی که از بودجه برای انتخابات جدا شده است، ما آنها را برای آمادگی به انتخابات صرف می‌کنیم. تا حال هفت دستورعمل چاپ کردیم، خود قانون اساسی را چاپ کردیم، کارمندان کمیسیون که به سفرها می‌روند، سمینارها می‌گذرانند و مثل اینها، همه اینها حساب کرده می‌شود.

اما برای برگزاری یک انتخابات در واقع دموکراتیک و شفاف آیا 10 میلیون سامانی مبلغ کم نیست؟

شرایط بودجه را در نظر گرفتن لازم است. اما ما وقتی حساب کردیم، کشور ما آن قدر کلان نیست، به این خلاصه آمدیم که ده میلیون برای برگزاری انتخابات شفاف و دموکراتیک کافی است.

رئیس کمیسیون در یکی از نشستهای مطبوعاتی‌اش گفت که بودجه برای تهیه فهرست الکترونیک انتخابکنندگان که به گفته حقوقدانها برای برگزاری انتخابات شفاف مهم است، پول ندارد...

اما تاجیکستان برای جشن استقلال در سال 2011 از پول همان بودجه، یعنی پول مردم، حدود یک میلیارد سامانی خرج کرده است. این آمار وزارت مالیه بود. آیا تجلیل از کارنمایهای قبلی صد مراتبه از انتخابات دموکراتیک مهمتر است که صد برابر پول بیشتر مصرف کردیم؟

برای جشن گرفتنها من معلومات ندارم، البته. اما برای تهیه روی‌خط کامپیوتری رأی‌دهندگان بارها با سازمانهای بین‌المللی سمینار گذراندیم و تجربه کشور مولداوی را آموختیم. سازمانهای بین‌المللی نیز علاقه‌مند هستند که به ما کمک کنند. ما مقصد داریم که این را هم در آینده عملی کنیم.

می‌توانید کمی در باره ترکیب کمیسیون انتخاباتی اطلاع بدهید، اعضای کمیسیون کی هستند، چگونه به این کمیسیون تعیین شده‌اند؟

تا جایی ما می‌دانیم، همه‌اشان سابقه حزب حاکم را دارند و یا در نهاد دولتی کار کرده‌اند. زیرا منتقدان و مخالفان شما را به جانبداری از یک نامزد، از امامعلی رحمان، رئیس جمهوری فعلی، متهم می‌کنند.

این مسئله برای من مسئله نو نیست. این موضوع در کنفرانسها و سمینارها مطرح می‌شود. من به این ادعا راضی نیستم و بارها جواب داده‌ام. مستقل بودن ما را قانون معین کرده است - هم در انتخابات پارلمانی و هم در انتخابات ریاست جمهوری.

هر یک عضو کمیسیون با پیشنهاد رئیس جمهور تاجیکستان پیشنهاد می‌شود و در مجلس نمایندگان انتخاب کرده می‌شود...

به هر صورت، پیشنهاد را رئیس جمهور می‌کند، و می‌دانیم که پارلمان باری هم پیشنهاد رئیس جمهوری را رد نکرده است.

رئیس جمهوری پیشنهاد می‌کند، اما در آنجا 63 وکیل نشسته‌اند که حق دارند رد کنند. به این ترتیب، هم رئیس، هم معاون و هم اعضای کمیسیون از این راه به کمیسیون برای وکالت پنج‌ساله به کار می‌آیند. می‌توانند از نو انتخاب شوند یا آدم دیگر می‌تواند بیاید.

یعنی مستقل بودن این کمیسیون در قانون معین کرده شده است. یعنی ما امروز کاملا مستقل هستیم و هر کسی می‌گوید ما مستقل نیستیم، این نادرست است.

شاید آنها این حرف را برای آن می‌گویند که هرچند شما باید بی‌طرف باشید، همین حالا عکس امامعلی رحمان، رئیس جمهوری که 21 سال اخیر در سر قدرت است و حالا نیز نامزد است، در دیوار شما آویزان است؟

نه، به این خاطر نیست. من به شما همچون حقوق‌شناس گفته ایستاده‌ام که قانون مستقلیت کمیسیون انتخابات را چه گونه فراهم کرده است. ما بی‌طرف هستیم. موافق قانون، ما باید بی‌طرف باشیم. کار ما تشکیل انتخابات آزاد و شفاف و حساب کردن رأی مردم است.

اگر طبق قانون، شما باید بی‌طرفی را رعایت کنید، مگر آویزان بودن عکس یکی از نامزدها در اتاق کاریتان در زمان تبلیغات انتخاباتی نقض این قانون نیست؟

این طرفگیری نیست. وی پرزیدنت عملکننده است...

اما نامزد نیز هست...

بلی، نامزد نیز هست. این ویرانکنی قانون نیست. این را گرفتن هم ممکن است، این هیچ نقش ‌بازی نمی‌کند. تقدیر انتخابات را روز انتخابات هر یک انتخابکننده در حجره انتخابات حل می‌کند. من حتی به خانواده خودم گفته نمی‌توانم که به این یا آن نامزد رأی بدهد.

تشکر برای صحبت