آب و هوای مساعد به کشورگشایی چنگیزخان کمک کرد

حق نشر عکس Reuters

دانشمندان می‌گویند ممکن است شرایط مناسب اقلیمی و هوای خوب به پیروزی‌های چنگیزخان و تاسیس امپراتوری مقتدر مغول در اوایل قرن سیزده میلادی کمک کرده باشد.

دانشمندان آمریکایی که در مغولستان، پهنای حلقه های درختان بسیار کهن سال را برای تعیین عمر آنها مطالعه می کنند، کشف کرده‌اند که به قدرت رسیدن چنگیزخان همزمان با ملایم ترین و مرطوب ترین هوا در مدتی بیش از یک هزار سال بود.

در آن زمان علف ها و گیاهان با سرعت زیاد رشد کرده و علوفه مورد نیاز اسب‌های جنگی چنگیزخان را فراهم آورده بودند.

چنگیزخان توانست قبایل مغول را متحد کرده و سرزمین های وسیعی را متصرف شود و بر آنها حکومت کند.

این سرزمین ها کره، چین، جنوب شرق آسیا، روسیه، اروپای شرقی و هند امروزی را شامل می شد.

رهبر پرجاذبه

بررسی های آکادمی ملی علوم نشان می دهد که در سال های قبل از حکومت چنگیزخان یعنی از سال ۱۱۸۰ تا ۱۱۹۰، مغولستان با یک خشکسالی جدی مواجه بود.

حق نشر عکس BBC World Service

ولی از سال ۱۲۱۱ تا ۱۲۲۵، یعنی دوره ای که امپراتوری چنگیزخان وسعت می یافت، در مغولستان برخلاف روال معمول، دائما باران بارید و درجه حرارت ملایم بود.

امی هسل، دانشمندی که دردانشگاه ویرجینیای غربی، در باره تحلیل حلقه درختان (بررسی پهنای حلقه های درختان برای تعیین رشد سالانه آنها) تحقیق می کند، می گوید تبدیل خشکسالی مفرط به یک هوای بی نهایت مرطوب، در اتفاقاتی که برای انسان افتاده نقش داشته و شرایط مطلوبی ایجاد کرده که یک رهبر پرطرفدار در بحبوحه هرج و مرج ظهور کند، نیرویی را بسیج کرده و قدرت را متمرکز سازد.

امی هسل، می افزاید رطوبت غیرعادی در یک زمین بایر، سبب رشد و ازدیاد بیش از حد معمول گیاهان شد و علوفه مورد نیاز اسب های جنگی را فراهم آورد وهمین عوامل به چنگیزخان در کشورگشایی کمک کرد.

آب و هوای مناسب سبب شد که چنگیزخان بتواند قبایلی را که پراکنده بودند متحد کرده و به صورت یک واحد نظامی کارآمد درآورد. ارتشی که توانست به سرعت تمام سرزمین های همسایه را اشغال کند.

امی هسل، و همکار ارشدش نیل پدرسون، که در دانشگاه کلمبیا تحقیق می کند، هنگامی که برای کشف قدیمی ترین نمونه های درختان، در باره آتش سوزی جنگل ها در مغولستان مطالعه می کردند، به دسته ای از درختان کاج سیبری برخوردند که عادی به نظر نمی رسیدند و معلوم بود سرعت رشدشان کمتر از حد معمول بوده.

آنان می گویند این درختان ازداخل شکاف های سنگ های مربوط به دوران گذشته، که در اصل مواد مذابی بودند که از کوه آتشفشان خنگای بیرون ریخته شده بود، روییده بودند.

درختانی که در یک چنین شرایطی زندگی می کنند، کندتر رشد می کنند و به خصوص نسبت به تغییرات آب و هوایی حساسیت نشان می دهند و در نتیجه انبوهی از اطلاعات را برای دانشمندان فراهم می کنند.

کارشناسان می گویند عمر بعضی از این درختان به بیش از یک هزار و ۱۰۰ سال می رسد و آنها موفق به یافتن قطعه چوبی شده اند که دارای حلقه هایی است که به ۶۵۰ سال قبل از میلاد بازمی گردد.