بودجه دفاعی بریتانیا بیش از حد کاهش یافته؟

حق نشر عکس PA

آیا بریتانیا در سال‌های اخیر بودجه دفاعی خود را بیش از حد کاهش داده؟ آیا وظایفی که به عهده نیروهای مسلح این کشور گذاشته شده بیش از حد توانایی‌اش است؟ یا باید قبول کرد که بریتانیا دیگر یک قدرت نظامی جهانی نیست؟

چاک هیگل، وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا توصیه کرده که تعداد نیروهای دفاعی این کشور از ۵۲۰ هزار نفر به ۴۴۰ تا ۴۵۰ هزار نفر کاهش یابد. کاهش ۱۳ درصدی بودجه نیروهای دفاعی تا سال ۲۰۱۷، که او پیشنهاد کرده باید به تصویب کنگره آمریکا برسد.

نیروهای دفاعی بریتانیا نیز با روند مشابهی روبرو هستند. در پی بررسی بودجه دفاعی بریتانیا در سال ۲۰۱۰، همراه با پیشنهاد افزایش تعداد نیروهای ذخیره، تقلیل بیست درصدی نفرات نیروهای ارتش منظم و رساندن آن از ۱۰۲ هزار به ۸۲ هزار نفر در فاصله سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸، اعلام شد.

نیروهای دریایی و هوایی بریتانیا نیزالبته به نسبت کمتری، کوچک تر خواهند شد.

استدلال منتقدان این برنامه این است که کاهش هزینه های دفاعی بریتانیا خلآ قابل توجهی ایجاد کرده و سبب شده که برای شرکای بین المللی این کشور از جمله آمریکا، بریتانیا کمتر قابل اعتماد باشد.

مهمتر از آن، منتقدان نمی دانند آیا این کاهش ها به معنی این است که بریتانیا از بلندپروازی های جهانی خود و قصد گسترش قدرت خود به خارج از خاک کشور دست برداشته ؟

هنگامی که موضوع ناوهای هواپیمابر در آینده مطرح می شود، با نگاهی به یک کارخانه کشتی سازی در راسیث، می توان چنین نتیجه گیری کرد که بریتانیا این بلندپروازی ها را کنار نگذاشته است.

در این جا بزرگ ترین کشتی جنگی که بریتانیا تا کنون ساخته در حال تکمیل است و موجب ایجاد کار برای هزاران کارگر ماهر شده است. این کشتی تا آن حد بزرگ است که در حاضر بر روی تهیه یک سیستم ماهواره ای جهانی برای این کشتی کار می کنند که به وسیله آن خدمه کشتی بتوانند در هر گونه شرایط جوی اطلاعات کافی در باره زمان و مکان داشته باشند. صدای جوشکاری و مته های کارگران سبب می شود که شخص احساس کند وارد یک شهر کوچک پرازدحام شده است.

قرار است ناو هواپیما بر اچ ام اس کوئین الیزابت، در سال ۲۰۱۷ تحویل داده شود و هدف این است که جت های جنگی مدل اف-۳۵ نیروی دریایی بریتانیا موسوم به صاعقه، از عرشه این ناو به پرواز درآیند. البته مشروط به این که همه چیز به خوبی پیش برود. تا کنون تکمیل هر دو پروژه پیچیده، به تاخیر افتاده است.

حق نشر عکس BBC World Service

دومین ناو هواپیمابر موسوم به اچ ام اس پرنس آو ویلز، نیز باید با فاصله کمی ساخته شده و تا پایان سال ۲۰۱۹ هر دو ناو هواپیمابر به نیروی دریایی بریتانیا تحویل داده شوند.

ولی هنوز معلوم نیست که بریتانیا بودجه کافی برای اداره هر دو ناو را خواهد داشت. با توجه به این که بریتانیا از این که دارای چهارمین بودجه دفاعی دنیاست به خود می بالد، نداشتن پول کافی برای اداره این ناوها ممکن است عجیب به نظر برسد.

فیلیپ هاموند، وزیر دفاع بریتانیا می گوید منطقی این است که به جای این که یکی از این دو ناو بلااستفاده بماند، از هر دو استفاده شود. او اضافه می کند که این تصمیمی است که در بررسی دفاعی بعدی اتخاذ خواهد شد.

فیلیپ هاموند می گوید: "نظر شخصی من این است که با توجه به این که بیش از ۶ میلیارد دلار برای این دو ناو هواپیمابر سرمایه گذاری شده، ما باید حداکثر تلاشمان را بکنیم تا هر دو ناو در اختیار نیروی دریایی سلطنتی قرار گیرد و به این ترتیب بدون وقفه همیشه یک ناوهواپیمابر آماده داشته باشیم."

ولی در مورد هواپیماهایی که این ناوها حمل می کنند چه تصمیمی گرفته شده؟

آقای هاموند می گوید: "هنوز تصمیم قطعی در باره تعداد این هواپیماها گرفته نشده ولی برای حفظ قدرت کنونی ناوهای هواپیمابر، به ۴۸فروند هواپیما نیاز داریم. این تعداد هواپیماهایی است که می خواهیم خریداری کنیم."

بررسی دفاعی سال ۲۰۱۰، منجر به کاهش هشت درصدی بودجه دفاعی و در نتیجه فروش جت های جنگی هارییر، از کار انداختن دو ناو از سه ناو هواپیمابر و بیکار کردن هزاران نفر از نیروی نظامی کشور شد. یک چنین اتفاقاتی موجب طرح این سئوال می شود که آیا کاهش بودجه دفاعی بیش از حد لازم نبوده؟

سایمون وستون، سرباز سابق هنگ ویلز، که در جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲، در اثر بمباران کشتی سر گالاهد، به سختی مجروح شد به این سئوال قاطعانه پاسخ مثبت می دهد.

حق نشر عکس BBC World Service

او هنوز احساس می کند ارتباط نزدیکی با نیروهای مسلح دارد و با حرارت می گوید کاهش نیروی ارتش و تقلیل نفرات نیروی منظم ارتش از ۱۰۲ هزار سرباز به ۸۲ هزار سرباز تا سال ۲۰۱۸، توام با طرح رساندن تعداد نیروهای ذخیره آموزش دیده به ۳۰ هزار نفر، اشتباه است و اتکای زیاد به نیروهای ذخیره صحیح نیست.

سایمون وستون خاطر نشان می کند: "بزرگ ترین مشکل این است که کاهش هزینه و بیکار کردن سربازان در حالی صورت می گیرد که ما به سربازان آماده به خدمت آموزش دیده نیازمندیم تا بتوانیم فورا آنان را به محل هر مناقشه ای اعزام کنیم. اگر شما تعداد نفرات نیروهای منظم ارتش را به ۸۰ هزار نفر کاهش دهید به این معنی است که در واقع یک نیروی جنگی بیست هزار نفری را همراه ۶۰ هزار سربازی می فرستید که باید از این نیروها حمایت کنند و عملیات لجیستیکی را عهده دار شوند."

او اضافه می کند که نیروهای دخیره خیلی عالی کار می کنند ولی آماده کردن آنان برای جنگ و آموزش مهارت ها و توانایی هایی که برای خدمت در خط مقدم جبهه لازم است، مدت بسیار زیادی طول می کشد و به همین جهت به نیروهای منظم احتیاج است.

بسیاری از کسانی هم که هنوز درنیروهای مسلح بریتانیا خدمت می کنند نگرانی های مشابهی ابراز می دارند. ولی کارشناسان دفاعی چه می گویند؟

پرفسور مایک کلارک، مدیر انستیتوی سلطنتی سرویس های متحد، می گوید نیروهای دفاعی ما از همه نظر کامل و از لحاظ ساختاری دقیقا شبیه نیروهای آمریکایی‌اند ولی از نظر بزرگی، قدرت دفاعی ما معادل یک دهم قدرت نیروهای آمریکایی است به همین جهت بودجه دفاعی بریتانیا هم حدود یک دهم بودجه دفاعی آمریکاست.

پرفسور کلارک اضافه می کند: "ولی تعداد نفرات ارتش بریتانیا اکنون در سطح بسیار پایینی است و موجب این سئوال می شود که آیا ما می توانیم با نیرویی که یک دهم نیروهای آمریکایی است زنده بمانیم؟"

بحث و گفتگو در باره بررسی دفاعی بعدی بریتانیا که قرار است پس از انتخابات عمومی سال ۲۰۱۵ باشد، هم اکنون شروع شده است.

پرفسور کلارک می گوید مشکل واقعی این است که اگر بریتانیا نیروهایش را برای جنگیدن اعزام کند آنها می توانند در جنگ های متعارفی شرکت کنند ولی نمی توانند همانجا باقی بمانند و اگر همانطور که در جریان جنگ خلیج فارس در سال ۲۰۰۱ یا جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ پیش آمد سربازان برای فقط یک ماموریت آمادگی پیدا کنند، آیا این کافی خواهد بود؟

او اضافه می کند: "ما بودجه دفاعی را در مقایسه با سطح بلندپروازی های کنونی مان بیش از حد کاهش داده ایم. ما هنوز یک قدرت نظامی بزرگ هستیم. ما چهارمین بودجه دفاعی را در جهان داریم ولی چهارمین نیروی دفاعی جهان را نداریم. به همین دلیل یا باید از بلندپروازی های خود کم کنیم یا این که بگوییم انجام آن کارها لازم است و هنگامی که سال ۲۰۱۵ فرا می رسد پول بیشتری صرف هزینه های دفاعی کنیم یعنی چیزی حدود ۲ تا ۳ میلیارد پوند بیشتر از آنچه قرار است مصرف کنیم. این گزینه ای است که برنامه ریزان دفاعی با آن روبرو هستند."

"بحث واقعی"

در طی چند سال آینده، نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا از بخش اعظم هزینه هایی که در حال حاضر صرف تجهیزات دفاعی می شود، منتفع خواهد شد. ناوهای هواپیمابر، ناوگان های مدل ۲۶ و بالقوه زیردریایی هایی که مجهز به سیستمی اند که جانشین سیستم بازدارنده هسته ای ترایدنت می شوند، از جمله این تجهیزات خواهند بود. البته در مورد زیردریایی های مورد بحث، تصمیم به عهده دولت بعدی گذاشته شده است.

پرفسور کلارک می گوید: "ما درگیر یک بحث حقیقی هستیم که تا حدودی شبیه بحثی است که در دهه ۱۹۹۰ جریان داشت؛ این که آیا باید ما عمدتا یک قدرت زمینی باشیم یا یک قدرت دریایی؟ مشکل است بگوییم همه امکانات را داریم و می توانیم همه کار بکنیم. گمان نمی کنم قادر به انجام همه این کارها باشیم"

به عقیده پرفسور کلارک در حال حاضر بحث های دفاعی در باره این موضوع است که آیا استراتژی دفاعی بریتانیا باید بر قدرت ناوهای هواپیمابر متکی باشد یا این که لازم است با مدرنیزه کردن ارتش و تجهیزات جدید به نیروهای زمینی اعتبار بیشتری داده شود.

کاهش های اخیر هزینه های دفاعی و رأی سال گذشته پارلمان بریتانیا مبنی بر عدم اعزام نیرو به سوریه نیز در افکار عمومی خارج از بریتانیا تاثیر داشته است.

پرفسور کلارک می گوید: "این تصمیم سبب شد که در برخی کشورها مردم سئوال کنند که آیا بریتانیا هنوز یک بازیگر نظامی جدی هست؟ یک رشته مسائل نسبتا کم اهمیت موجب این برداشت شد که ما در مقایسه با ۱۰ سال قبل، دیگر متحد قابل اعتمادی برای آمریکا نیستیم. این برداشت اشتباه است ولی وجود دارد."

اما آیا آقای هاموند، فکر می کند بودجه دفاعی بیش از حد کاهش یافته؟

وزیر دفاع بریتانیا در پاسخ به این سئوال می گوید: "امیدوارم پیامی که ما می فرستیم این باشد که بریتانیا خود را متعهد کرده که در حد امکاناتش زندگی کند. تنها هنگامی شما می توانید یک نیروی دفاعی قدرتمند و پایدار داشته باشید که به یک اقتصاد قوی و قابل تداوم متکی باشد.

"توازنی بین تجهیزات از یک طرف و نیروی انسانی از طرف دیگر وجود دارد و در میان مدت، چالشی در مورد توازن بین هزینه های تجهیزاتی با هزینه نیروی انسانی دیده می شود. من می خواهم بودجه دفاعی بیشتر باشد. می خواهم ارتش بزرگ تری داشته باشیم. چه کسی نمی خواهد؟ ولی در حال حاضر در موقعیتی هستیم که باید بتوانیم وضعیت فعلی را حفظ کنیم."

آقای هاموند خاطر نشان می کند: "این امر مستلزم کار جدی و مدیریت دقیقی است ولی قابل تداوم است. ما می توانیم آنچه را که در مورد نیروی دفاعی بریتانیا در سال ۲۰۲۰ قول داده ایم اجرا کنیم. بودجه تعیین شده به ما اجازه این کار را می دهد ولی مجاز نیستیم در حین انجام این کار پا روی پایمان بیاندازیم. ما باید خیلی سخت کار کنیم تا بتوانیم صرفه جویی کنیم و کارآیی هایی را که موجب توانایی ما در چارچوب بودجه خواهد شد پیدا کنیم."

آقای هاموند در پایان سخنان خود به خزانه داری بریتانیا در مورد هرگونه کاهشی در آینده هشدار می دهد : "گمان نمی کنم در صورت کاهش بیشتر( بودجه دفاعی) بتوانیم آنچه را که قولش را داده ایم تولید کنیم. ولی در سطح کنونی منابع مالی مان، می توانیم به قولمان عمل کنیم."

مطالب مرتبط