ناآرامی‌های هنگ‌ کنگ به کجا می‌رود؟

حق نشر عکس BBC World Service

در حالی که پس از گذشت متجاوز از یک هفته از ناآرامی های هنگ کنگ، به نظر می رسید فعالان طرفدار دموکراسی، پیشنهاد رئیس دولت هنگ کنگ را برای مذاکره پذیرفته اند، در پی درگیری بین تظاهرکنندگان و مخالفان خشمگین آنان، تظاهرکنندگان تهدید کرده اند که حاضر به مذاکره نخواهند شد.

از آنجا که این ناآرامی ها از قدرت خودجوش و ناگهانی شماری از مردم هنگ کنگ برای مطرح کردن تقاضاهایشان ناشی می شود، روشن نیست که تا چه اندازه شهروندان هنگ کنگ با این تظاهرات موافقند.

اما این اتفاقات به تنها ۷ میلیون و دویست هزار نفر مردم هنگ کنگ محدود نمی شود بلکه با سرنوشت یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون شهروند چینی نیز ارتباط پیدا می کند.

معترضان هنگ کنگی می گویند خواستار داشتن حق رأی جهانی، بر اساس هر نفر یک رأی با "حق انتخاب واقعی" هستند. ولی سرزمین اصلی چین در خلاف جهت و در مسیر کنترل بیشتر تک حزبی حرکت می کند.

در حقیقت اگر چه اغراق آمیز به نظر می رسد که بگوییم در سرزمین اصلی چین، نظام "یک نفر، یک رأی" هم اکنون اجرا می شود، ولی رگه هایی از حقیقت نیز در آن وجود دارد، چون آن یک نفر، شخص شی جین‌پینگ رئیس جمهوری چین است و یک رأی نیز رأی خود اوست.

حق نشر عکس BBC World Service

ولی هنگامی که آقای شی، به راههای مقابله با سرپیچی های سیاسی در هنگ کنگ فکر می کند، کاملا آگاه است که این شهر با تبت یا سین کیانگ، تفاوت زیادی دارد. پکن قادر بود مانع از رخنه اخبار مربوط به این دو منطقه به دنیای خارج شود ولی هنگ کنگ یک شهر بین المللی است و با جهان مرتبط است و حتی اگر ملاحظات دیگری مطرح نباشد، به دلیل اهمیت بازرگانی، پکن باید ویژگی های کنونی هنگ کنگ را حفظ کند.

با توجه به این که دخالت پلیس در جریان ناآرامی های یکشنبه گذشته سبب شد که شمار بیشتری از معترضان به خیابان ها بیایند، مقامات دولت چین و هنگ کنگ به این نتیجه رسیدند که بهترین راه این است که بگذارند تظاهرکنندگان در زیر باران و آفتاب در خیابان ها بمانند تا شاید به دلیل سر رفتن حوصله و ناراحتی تسلیم شوند.

مقامات پکن تلاش کرده اند مانع آن شوند که شهروندان سرزمین اصلی چین عکس های بی سابقه مربوط به ایستادگی تظاهرکنندگان در مقابل نیروهای پلیس در هنگ کنگ را ببینند ولی هم اکنون در رسانه های اجتماعی این کشور، در باره آزادی اظهار نظرهایی می شود که قبلا حتی خواب آن را هم نمی شد دید.

اگر چین از این که قدرت مردم در هنگ کنگ ممکن است الهام بخش تظاهرات در داخل خاک این کشور شود، هراس داشته باشد در آن صورت برای مقامات این کشور پشت صحنه ماندن و پافشاری بر این که دولت و پلیس هنگ کنگ قادرند به تنهایی با "تندروهای سیاسی" خودشان مقابله کنند، دشوارتر خواهد شد.

حق نشر عکس BBC World Service

به همین دلایل می توان گفت هنگ کنگ اکنون وارد مسیری شده که معلوم نیست به کجا خواهد رسید. شاید راه حل نهایی این باشد که بدون این که چین سرافکنده شود، معترضان و تظاهرکنندگان به تحصن در خیابان ها پایان دهند ولی مشکل می توان پیش بینی کرد که چنین مصالحه ای چگونه خواهد بود.

دولت چین عادت به تسلیم شدن ندارد و به همین جهت با درخواست تظاهرکنندگان مبنی بر استعفای آقای یینگ، رئیس کنونی دولت محلی هنگ کنگ و نیز انصراف از برنامه تایید صلاحیت کاندیداهای ریاست دولت هنگ کنگ درانتخابات سال ۲۰۱۷ موافقت نکرده است.

ممکن است مقامات چین در مورد اعضای کمیته ای که صلاحیت کاندیداها را بررسی خواهد کرد حاضر به دادن امتیازاتی باشند. ولی برای متقاعد کردن مخالفان این امتیازها کافی نخواهد بود.

همه طرف های درگیر قبل از این که در باره اقدام بعدی تصمیم بگیرند منتظر خواهند بود تا ببینند چند هزار نفر از شهروندان هنگ کنگ هنوز حاضرند به خیابان ها بیایند و برای وادار کردن دولت به قبول درخواست هایشان، به نافرمانی های مدنی ادامه دهند.

مطالب مرتبط