شبح دانشجویان ناپدید شده مکزیکی روی شهر

حق نشر عکس AFP

شهر ایگوالا خود را زادگاه پرچم مکزیک می‌داند و به آن افتخار می‌کند.

در گوشه و کنار شهر، می‌توان پرچم "ارتش سه تعهد" را دید، ارتشی که در پی اتحاد ژنرال آگوستین د ایتروبیده و ژنرال بیستنه گررو در سال ۱۸۲۱ برای مبارزه با اسپانیایی ها تشکیل شد.

حالا اما، پرچم امروزی سه رنگ مکزیک بر بالای کاخ شهرداری در ایگوالا، تبدیل به زغال شده است. در حیاط مرکزی این کاخ حالا تلی از میز و صندلی اداری و قفسه های بایگانی پوشیده شده از خاکستر به چشم می‌خورد. کف زمین پوشیده از کاغذ و کامپیوترهای متلاشی شده است.

این‌ها آثار تظاهرات های خشونت آمیز روز ۲۲ اکتبر است. در این روز دانشجویان خشمگینی که خواهان پاسخگویی درباره مکان نگهداری ۴۳ دوست ناپدید شده خود بودند، با کوکتل مولوتف به ساختمان‌های دولتی حمله کردند.

این اتاق‌های سوخته زمانی مقر قدرت خوزه لوییس آبارسا بود؛ شهردار رسوا شده سابق ایگوالا که در همین هفته به همراه همسرش، ماریا د لس آنگلس پیندا، در مکزیکو سیتی دستگیر شد.

بازداشت ماموران

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption دانشجویان در ایگوالا خواستار پاسخگویی درباره سرنوشت دوستانشان اند

جایگزین موقت او، اسکار آنتونیو چاوز، برای بازدید از میزان خرابی ها به اینجا آمده است. اتهام دست داشتن سلف او در ناپدید شدن دانشجویان در ماه سپتامبر توسط پلیس محلی، کمک چندانی به او نمی‌کند.

او در میان سر و صدای شکستن شیشه و مته کارگران می‌گوید: "ما بازپرس (جنایی) نیستیم."

"همه تمرکز ما روی این است که اطمینان حاصل کنیم که این دولت محلی بر خلاف آنچه افرادی – افراد زیادی – می‌خواهند، سقوط نخواهد کرد. کسانی که به ساختمان ما حمله کرده‌اند، ما را تنها قوی‌تر کرده‌اند."

ولی اگر او و همکارانش شاید بتوانند خرابی های داخل ساختمان را برطرف کنند اما تصفیه اداری ایگوالا کاری بسیار دشوارتر است.

در گوشه خیابان‌ها و در کنار میدان های اصلی شهر، پلیس های فدرال و نیروهای نظامی دیده می‌شود؛ تأمین امنیت این ناحیه در پی دستگیری بسیاری از ماموران محلی به اتهام دست داشتن در این آدم ربایی، حالا بر عهده آن‌ها قرار گرفته است.

اندکی پایین‌تر در روستای کوکولا هم همین روایت حاکم است. در آنجا پلیس محلی متهم شده که ۴۳ دانشجو را از همدستانشان در ایگوالا تحویل گرفته‌اند.

از این نقطه به بعد، کسی چیزی نمی‌داند.

مخفیگاه در کوه

شبح دو گور دسته‌جمعی که هفته پیش در طی جستجو برای یافتن دانشجویان کشف شد، بر سر این شهر سایه افکنده. دست کم ۳۸ جسد تاکنون پیدا شده‌اند ولی، به گفته مسئولان، دانشجویان ناپدید شده در میان آن‌ها نیستند.

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption اسکار آنتونیو چاوز می‌گوید وظیفه او گرداندن شهر است، نه تحقیق درباره سلف خود در سمت شهردار

بخت با سرجیو اوشوا بوده که در میان ناپدید شدگان نیست. او تا پیش از این در یک اتاق کوچک خوابگاه مدرسه رائول ایسیدرو بورگوس در آیوتزیناپا، با هفت نفر دیگر از دوستانش زندگی می‌کرد.

شش نفر از هم اتاقی های او در میان ۴۳ نفر ناپدید شده بودند.

او در زمین بسکتبال دانشکده اش و در حالی که با بنرها و عکس‌های ناپدید شدگان احاطه شده، می‌گوید: "من دویدم و پشت سرم را نگاه نکردم، چون اگر جا می‌ماندم من را می‌گرفتند."

"جمعاً ۱۴ نفر بودیم که (توسط پلیس) تعقیب می‌شدیم. وارد زمین یک نفر وارد شدیم و برای یک ساعت در کوه، در میان درخت‌ها و گیاه ها، مخفی شدیم. ساعت پنج صبح روز بعد از مخفیگاهمان خارج شدیم."

سرجیو از آن موقع رهبری درخواست ها را، برای پاسخگویی درباره دوستان ناپدید شده اش و اجرای عدالت در مورد کسانی که در شب ۲۶ سپتامبر در ایگوالا به قتل رسیدند، بر عهده گرفته است.

او سکویی را به من نشان می دهد که برای مراسم روز مردگان و برای یادبود شش نفری که در آن شب توسط پلیس کشته شدند، درست شده است. یکی از این شش نفر، خولیو سزار موندراگون ۲۲ ساله است که پوست صورتش را کنده بودند. دوستانش او را چیلانگو صدا می‌زدند.

با این حال آن‌ها نمی‌توانند برای آنها عزاداری کنند در حالی که هنوز جوابی قطعی درباره سرنوشت ۴۳ نفر ناپدید شده داده نشده است.

سرجیو می‌گوید: "احساس می‌کنم هیچ قدرتی ندارم. خشمگینم. می‌خواهم آن‌ها برگردند به سر کلاس‌هایشان."

داوطلبان اجرای قانون

در ایگوالا، گروهی از مردم اجرای قانون را خود در دست گرفته‌اند.

بیرون کاخ شهرداری، گروهی از این افراد در حال آماده شدن برای یک عملیات جستجوی دیگرند. حدود ۱۰۰ داوطلب آماده می‌شوند که با وانت بار و بیل، قدم به قدم منطقه را بگردند و جاهایی که توسط ساکنان به آن‌ها پیشنهاد می‌شود را حفاری کنند.

حق نشر عکس BBC World Service
Image caption دانشجویان خشمگین ادارات دولتی را آتش زده‌اند

این روش جستجو بر پایه گزارش های غیررسمی، حدث و گمان و شایعات کار می‌کند، ولی آن‌ها تأکید می‌کنند که کارایی آن از استفاده پلیس فدرال از هلیکوپتر و هواپیمای بدون سرنشین بیشتر است.

خولیا آلونسو، مادر پسری است که هفت سال پیش در یک ایالت دیگر ناپدید شد. او به همراه سازمانی پزشکی قانونی شهروندی که تشکیل داده، به ایالت گررو آمده است.

این گروه با داوطلبان محلی همکاری می‌کند تا بر روی هر جسد احتمالی که در روزهای آینده کشف می‌کنند، آزمایش دی ان ای انجام شود.

او می‌گوید: "می دانم که گذشتن از این مسیر چه احساسی دارد. می‌دانم که [این پدر و مادرها] تنها برای بازکردن یک پرونده جنایی با چه سختی‌هایی مواجهند – تنها برای همین، پیدا کردن ناپدید شدگان که جای خود دارد."

او در مقابل این گفته که فعالیت او و داطلبان ناگزیر به تقابل میان آن‌ها و مقامات رسمی می‌انجامد، از موضع خود کوتاه نمی‌آید و می‌گوید: "انجام این کارها باید وظیفه دولت باشد، ولی تنها در صورتی که یک دولت مسئولیت پذیر وجود داشته باشد."

به گفته او، ایگوالا نمی‌تواند روی چنین چیزی حساب کند.

مطالب مرتبط