دولت میانمار و گروه‌های چریکی مخالف توافق‌نامه آتش بس امضا کردند

حق نشر عکس Reuters
Image caption سین تین به نمایندگی از سوی دولت برمه توافق آتش‌بس را امضا کرد

دولت میانمار (برمه) و تعدادی از گروه‌های چریکی مخالف با برقراری آتش‌بس محدود موافقت کرده اند.

روز پنجشنبه، ۲۳ مهر (۱۵ اکتبر)، نمایندگان دولت و هشت گروه چریکی وابسته به اقلیت‌های قومی میانمار در نشستی در نی‌پایی‌تو، پایتخت، توافق آتش‌بس را با هدف فراهم کردن زمینه مذاکرات صلح نهایی و پایان دادن به چند دهه خشونت امضا کردند. با اینهمه، هفت گروه دیگر از پذیرش پیشنهاد دولت برای آتش‌بس خودداری ورزیده‌اند.

در مراسم امضای این توافقنامه که به طور زنده از تلویزیون دولتی میانمار پخش شد، تین سین، رئیس جمهوری، رئیس ستاد مشترک ارتش و نمایندگان گروه‌های چریکی در لباس‌های محلی خود حضور داشتند. رئیس جمهوری برمه این توافق را با روند بازگشت دموکراسی به میانمار مرتبط دانست و رسانه‌های دولتی از آن با عنوان سرآغاز روند صلح برای پایان دادن به شصت سال جنگ داخلی نام بردند.

مذاکرات منتهی به امضای قرارداد آتش بس در سال ۲۰۱۱ و کوتاه مدتی پس از آن به جریان افتاد که ارتش پس از حدود پنجاه سال تسلط بر حکومت، سرانجام تصمیم گرفت قدرت را به یک دولت غیرنظامی تحت نظر نظامیان منتقل کند و تین سین در راس یک دولت غیرنظامی، اداره امور را در دست گرفت. یکی از نخستین اقدامات تین سین، پیشنهاد مذاکره با گروه‌های چریکی بود. براساس این پیشنهاد، پس از برقراری آتش بس موقت، مذاکرات برای حل اختلافات دو طرف به خصوص حق خودمختاری اقلیت‌ها و نحوه ارتباط آنها با دولت مرکزی مورد مذاکره قرار خواهد گرفت و به این ترتیب، صلح نهایی برقرار خواهد شد.

حق نشر عکس EPA
Image caption نمایندگان گروه‌های مختلف قومی در مذاکرات نهایی و مراسم امضای توافق‌نامه حضور داشتند

تخمین زده می‌شود که توافق‌نامه آتش بس شامل حدود شانزده هزار چریک مسلح می‌شود اما عدم پیوستن سایر گروه‌ها به معنی آن است که تعداد حتی بیشتری همچنان خارج از این توافق قرار دارند. برخی از این گروه‌ها قبلا با دولت به توافق‌هایی همراه با امتیازات بیشتر رسیده و مایل نبوده‌اند با پیوستن به طرح جدید، این امتیازات را از دست بدهند و برخی دیگر به جنبه‌های مختلف پیشنهاد دولت معترض هستند.

قرارداد آتش‌بس در حالی امضا می‌شود که انتخابات پارلمانی میانمار در روز ۸ نوامبر برگزار می‌شود. این نخستین انتخابات پارلمانی میانمار طی چند دهه اخیر است که نه تنها افراد و گروه‌های مختلف بدون نیاز به کسب موافقت ارتش قادر به شرکت در مبارزات انتخاباتی هستند بلکه نظامیان متعهد شده‌اند که نتیجه رای‌گیری را بپذیرند و به آن گردن بنهند.

آخرین انتخابات پارلمانی نسبتا آزاد میانمار در سال ۱۹۹۰ برگزار شد که پیروزی حزب اتحاد ملی برای دموکراسی به رهبری آن‌سانگ سوچی را به همراه داشت اما نظامیان نتیجه این انتخابات را نپذیرفتند. انتخابات بعدی با محدودیت‌هایی مواجه بود و تنها احزاب و افرادی مجاز به شرکت در آن بودند که صلاحیت آنان قبلا به تایید نهادهای حکومتی رسیده باشد.

جمهوری متحده میانمار، که پیشتر با نام برمه شناخته می‌شد، در جنوب شرق آسیا واقع شده و با بنگلادش، هند، چین و تایلند هم‌مرز است. جمعیت این کشور به حدود ۵۱ میلیون نفر می‌رسد که دین ۸۰ درصد آنان بودایی است. حدود ۷ درصد مردم این کشور مسیحی، حدود ۶ درصد پیرو آئین‌های بومی و حدود ۴ درصد مسلمان هستند. جمعیت این کشور از بیش از یکصد گروه قومی-زبانی تشکیل یافته هر چند بیش از 65درصد مردم از قوم بارمار هستند.

در پی چندین دهه جنگ بین برمه و نیروهای بریتانیایی مستقر در شبه قاره هند، تمامی خاک برمه سرانجام در سال ۱۸۸۶ توسط بریتانیا تصرف شد و برمه تحت استعمار کامل بریتانیا قرار گرفت. این سرزمین در سال ۱۹۴۸ با نام جمهوری متحده برمه استقلال یافت و تا سال ۱۹۶۲ از حکومت دموکراتیک کثرت‌گرا همراه با فعالیت احزاب متعدد و انتخابات آزاد برخوردار بود. در آن سال، ارتش با کودتای نظامی قدرت را در دست گرفت و تا سال ۲۰۱۱، نظامیان به طور مستقیم یا از طریق اعمال نفوذ در روندهای سیاسی و دولت‌های دست نشانده خود، بر این کشور حکومت می‌کردند.

شرایط سیاسی سال‌های آخر حکومت نظامیان، به خصوص نقض حقوق بشر و فساد گسترده باعث شد برخی از کشورهای غربی تحریم‌های اقتصادی و سیاسی علیه برمه وضع کنند اما آغاز روند استقرار دموکراسی در سال ۲۰۱۱ با استقبال جامعه جهانی مواجه شده و رفع تحریم خارجی، بهبودی محسوسی را در شرایط اقتصادی این کشور ایجاد کرده است.

مطالب مرتبط