اعتراض هراتی‌ها به ثبت دوتار به نام ایران در یونسکو؛ دوتار میراث مشترک فرهنگی است

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.
دوتار؛ سازی که فرهنگ‌ها را پیوند می‌دهد

فرهنگیان و شماری از اعضای نهادهای مدنی ولایت در غرب افغانستان با برگزاری نشستی به عنوان "دوتار؛ زاده‌ هرات و میراث خراسان" نسبت به ثبت ساز دوتار به عنوان میراث فرهنگی ایران در سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل (یونسکو) اعتراض کردند.

در چهاردهمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو که در شهر بوگوتا، پایتخت کلمبیا برگزار شد، پرونده مهارت‌های سنتی ساختن و نواختن دوتار که از سوی ایران ارائه شده بود، با کسب نظر موافق اعضای این کمیته، در فهرست یونسکو ثبت جهانی شد.

علی‌اصغر مونسان، وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ایران درباره چند پرونده مشترک در حوزه میراث ناملموس، گفته بود: "با تلاش‌های صورت گرفته، مهارت‌های ساختن و نواختن دوتار به نام ایران ثبت جهانی شد."

روح‌الامین امینی، مسئول انتشارات "آن" در مراسم امروز، شنبه (هفتم دی/جدی) گفت که ثبت دوتار در یونسکو به عنوان میراث فرهنگی ایران، با نام و نشانی که امروز دارد، جفایی بزرگی به ساکنان دیگر این سرزمین است.

به گفته او ساکنان ولایت‌های هرات، فراه و بادغیس که اکنون در خارج مرزهای ایران کنونی زندگی می‌کنند، اجدادشان قرنها با صدای این ساز زندگی کرده‌اند و ثبت انحصاری این ساز فقط به نام دایره کوچک، "اقدام ناروا" است.

Image caption شرکت کنندگان دوتار را زاده هرات می‌دانند

مهدی افشار، محلی‌خوان هرات نیز در این مراسم گفت که دوتار به یک فرهنگ و تمدن مربوط می‌شود، و افزود که از اقدام ایران متاسف است، زیرا شواهدی وجود دارد که دوتار می‌تواند ساز و موسیقی مشترک منطقه باشد.

شاهین مردان، مسئول اجرایی انستیتو مطالعات استراتژیک افغانستان در هرات گفت که شرکت کنندگان نشست امروز معتقد بودند که دوتار می‌تواند بخشی از فرهنگ و تمدن مشترک سه کشور افغانستان، ایران و تاجیکستان باشد.

او افزود که هرات به عنوان پایتخت فرهنگی خراسان زمین در گذشته مطرح بوده و دوتار نیز زاده هرات است و در سایر شهرهای خراسان هم دیده شده است.

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.
میراث فرهنگی یونسکو؛ از دوتار ایرانی گرفته تا ماساژ تایلندی!

دوتار از مهم‌ترین و کهن‌ترین سازهای موسیقی در افغانستان و ایران شناخته می‌شود.

مهارت‌های سنتی ساختن و نواختن دوتار در زمره قدیمی‌ترین، رایج‌ترین و محبوب‌ترین ابزار موسیقی در خراسان قدیم به شمار می‌رفته و یکی از مهم‌ترین سازهای زهی- زخمه‌ای فولکلوریک روستایی و شهری بوده است.

دو تار به‌شکل یک کاسه از جنس چوب توت و دسته‌ای بلند از جنس چوب زردآلو یا گردو ساخته می‌شود.

دوتار پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد.

Image caption اعتراض به ثبت دوتار به عنوان میراث فرهنگی ایران در سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل (یونسکو)