'حمامی که می‌خواست حمام بماند' در آپارات

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

این هفته در آپارات فیلم'حمامی که می‌خواست حمام بماند' ساخته مهدی شبانی به نمایش در‌می‌آید.

درباره فیلم

حق نشر عکس aparatbath
Image caption نمایی از فیلم'حمامی که می‌خواست حمام بماند'

روزی روزگاری در ایران و در هر محله دست کم یک حمام عمومی وجود داشت برای نظافت و همه یک بقچه برای حمام رفتن داشتند. حالا دیگر در خیلی از خانه‌ها نه خبری از آن بقچه‌ها هست و نه خبری از حمام‌های عمومی. حمام‌ها به دل خانه‌ها سفر کرده‌اند تا خصوصی‌تر شوند، ولی حمام عمومی هنوز دلش می‌خواهد که حمام بماند. صاحبان حمام‌های عمومی، زمانی یک صنف پررونق داشتند. حمام رفتن رسم و رسومی و آدابی داشت ولی زندگی مدرن و نیازهای زندگی شهری، روز‌به‌روز رونق این صنف را کمتر و کمتر کرده است . حمام‌ها متروک‌تر و متروک‌تر شده‌اند، سنت‌هایشان رو به فراموشی است و انگار بخشی از فرهنگ سنتی ایران، دراین بخش رو به زوال نهاده است . حالا دیگر خیلی از این حمام‌ها خراب شده‌اند و یا کاربری‌شان را تغییر داده‌اند. بعضی‌های‌شان هم تبدیل به بناهای تاریخی شده‌اند، مثل حمام چهارفصل اراک، یا حمام قجر قزوین، کاشان و خیلی جاهای دیگر. فیلم 'حمامی که می‌خواست حمام بماند' سرکی می‌کشد به حمام‌های عمومی در تهران با همه مخلفاتش.

ویژگی فیلم

'حمامی که می‌خواست حمام بماند' ساخته مهدی شبانی نگاهی طناز به یک مکان و سنت رو به زوال ایرانی دارد. این فیلم از ضرب آهنگ خوبی برخوردار است و لحن مناسبی که فیلمساز انتخاب کرده، می‌تواند بیننده را تا پایان با خودش همراه نگاه دارد. فیلم محصول سال ۱۳۸۹ در ایران است.

درباره کارگردان

حق نشر عکس aparatmehdishabani
Image caption مهدی شبانی، کارگردان

مهدی شبانی مستندساز، کارگران و نویسنده ایرانی متولد ۱۳۵۴ در تهران و مقیم استانبول است. او علاوه بر مستندسازی و چاپ یک مجموعه شعر، مقاله‌هایی در زمینه هنر، تاریخ و سیاست در نشریه‌ها و سایت‌های اینترنتی فارسی‌زبان به چاپ رسانده‌ است. مهدی شبانی کارگردانی را با ساخت فیلم‌های کوتاه 'انتقام' و 'سیاست به سبک ایرانی' آغاز کرد و بعد از ساخت چند مستند کوتاه و نیمه بلند، اولین مستند بلندش به نام 'حمامی که می‌خواست حمام بماند' که در مورد حمام‌های عمومی ایران و فرهنگ آن است را در سال ۱۳۸۸-۸۹ در تهران و دومین مستند بلند او با نام 'شیش و بش، چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و تخته نرد بازی کنم' در سال ۱۳۹۲ در شهر استانبول ساخته شده است. آخرین ساخته او با نام 'میخانه، خانه‌ای برای پدربزرگم' که در مورد میخانه و سنت‌های از یاد رفته آن است در استانبول ساخته شده و مورد توجه رسانه‌ها و فستیوال‌های ترکیه قرار گرفته‌است.

نگاه کارگردان

این مستند ، اولین فیلم از سه‌گانه‌ای با نام کلی فراموش‌شدگان است. در این پروژه در نظر داشتم راجع به فرهنگ‌ها، مکان‌ها و مشاغلی در منطقه مانند حمام ، میخانه، لحاف دوزان ، عکاسان دوره گرد و نظیر آنها که یا از دست رفته‌اند و یا در شرف نابودی هستند فیلم تهیه کنم. بر این باورم این دسته از مشاغل و مکان‌ها در حالی کارکرد اجتماعی خود را از دست داده اند که در جامعه شهری امروز ایران(و سایر کشورهای منطقه) هنوز روح سرگردان آن چه در گذشته نمایندگی می کرده اند نتوانسته در کالبد جدید به تمامی استقرار بیابد. نیز اعتقاد دارم برای بازنمایی مشکلاتی همانند شکاف سنت و مدرنیته لزومی به انتخاب موضوعات فلسفی و روشنفکرانه نیست ، بلکه مهم یافتن این شکاف در زیست روزمره اجتماعی ما مردم است.

این فیلم راجع به حمام‌های عمومی در ایران است ، مکان‌هایی که در سنت و تاریخ ایران نه فقط برای شستشوی تن و بهداشت عمومی که برای دید و بازدید و مرکزی برای پخش اخبار و بعضا تصمیم‌گیری‌های خانوادگی و محلی استفاده می شده است. این فیلم روایتی از این حمام ها در روزگاری است که آنها با پیشرفت تکنولوژی ، آپارتمان سازی و گسترش فرهنگ شهرنشینی جای خود را به گوشه محدودی از فضای داخل خانه ها سپرده اند و این بناهای استوار به مکان هایی برای ارواح و بدون مراجعه کننده برجای مانده‌اند.

حق نشر عکس aparathamambackstage
Image caption پشت صحنه فیلم 'حمامی که می خواست حمام بماند'

با انتخاب حمام های عمومی خواسته ام به ثبت تاریخ امروز از طریق نمایش ارتباط مردم با سنت ها و آیین های گذشته و نیز نمایش بخش هایی از فرهنگ ایران که معمولا زیر تیغ سانسور عرف و حاکمیت به نمایش در نیامده است بپردازم. در این فیلم فقط به حمام بسنده نکرده و به جاهای دیگری هم سرک کشیده ام ، از موسیقی در حمام تا فیلم هایی در باب حمام ، از ادوات و آلات حمام تا مهارت های افراد حاضر در حمام، از دلاک و اوستا گرفته تا جنیانی که پیش تر فقط در حمام عزا و عروسی می گرفتند و هنوز پایشان به عرصه سیاست باز نشده بود.

در ابتدا این پروژه به سادگی شدنی نمی‌نمود ، بردن دوربین حرفه‌ای داخل حمام های عمومی –که البته تعداد عمومی و فعال آنها بسیار محدود است- و نمایش بدن مردانی که مشغول حمام گرفتن هستند و نیز پا گذاشتن به لحظات شخصی تر زدودن کثیفی های بدن کمی سخت و گاهی هم ترسناک به نظر می‌آمد. تصور کنید کسی در خیابان به سراغ شما بیاید – چه زن باشید و چه مرد- و درباره حمام رفتن شما سوال کند و یا بپرسد آخرین باری که جنی را در حمام دیده‌اید چه وقت بوده است، چه واکنشی نشان خواهید داد؟ آنهایی که در مقابل این دوربین ایستادند، همانطور که می‌بینید دوربین را غربیه ندیدند و بیش از تصور ما بی‌واسطه سخن گفتند.

در آخر باید بگویم باور به اینکه امروز نتیجه ناگریز عبور از دیروز است باعث شده تا از اغراق در بیان و نیز ابراز نوستالژیک‌گونه احساسات نسبت به سنت‌ها و آیین‌های گذشته پرهیز کرده و با نگاهی بعضاً طنزآلود حمام‌های عمومی را نمایش دهم. با این همه هر بار که فیلم را دیده‌ام ،چه در مراحل تدوین و چه در کنار مخاطبین، بیشتر پذیرفته ام انگار از افسون گذشته ما را گریزی نیست. گذشته ای که باید بگذرد تا پایی در امروز داشته باشیم و در عین حال مازادی که از این گذشتن به جا می‌ماند اکنون را رها نمی‌کند. این شاید همان چیزی باشد که مرا به ساخت فیلم 'حمامی که می‌خواست حمام بماند' کشانده است.

آرشیو برنامه های آپارات

برای دسترسی به صفحات برنامه‌های گذشته آپارات اینجا را کلیک کنید.

مشاهده برنامه از طریق وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی

این فیلم در ساعات اعلام شده در جدول زیر از طریق لینک پخش زنده تلویزیون وب‌سایت بی‌بی‌سی فارسی نیز قابل مشاهده است.

برای مشاهده برنامه از طریق لینک پخش زنده تلویزیونی وب سایت بی‌بی‌سی اینجا را کلیک کنید.

آدرس پست الکترونیک برنامه آپارات: کلیک aparat@bbc.co.uk

آدرس فیس بوک برنامه آپارات:کلیک https://www.facebook.com/aparatonbbc

به وقت تهران به وقت کابل به وقت دوشنبه به وقت گرینویچ
جمعه ۲۱:۰۰ ۲۲:۰۰ ۲۲:۳۰ ۱۷:۳۰
تکرار شنبه ۱۳:۰۰ ۱۴:۰۰ ۱۴:۳۰ ۰۹:۳۰
تکرار یکشنبه ۲۴:۰۰ ۰۱:۰۰ ۰۱:۳۰ ۲۰:۳۰
تکرارسه شنبه ۱۵:۰۰ ۱۶:۰۰ ۱۶:۳۰ ۱۱:۳۰
تکرارچهارشنبه ۲۴:۰۰ . ۰۱:۰۰ ۰۱:۳۰ ۲۰:۳۰
تکرار پنج شنبه ۱۱:۰۰ ۱۲:۰۰ ۱۲:۳۰ ۰۷:۳۰

*ممکن است هنگام پخش خبر فوری، محتویات این صفحه و این برنامه بدون اعلام قبلی تغییر کند.

مطالب مرتبط