BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
به روز شده: 15:53 گرينويچ - چهارشنبه 23 ژانويه 2008 - 03 بهمن 1386
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
هشتاد سالگی ژان مورو؛ بانوی بزرگ موج نو
 

 
 
ژان مورو
ژان مورو در آثار مهمترین سینماگران قرن بیستم ظاهر شده است
ژان مورو با شصت سال تجربه بازیگری و شرکت در بیش از صد فیلم سینمایی بیش از هر زن دیگری بر سینمای فرانسه تأثیر گذاشته است.

ژان مورو در ۲۳ ژانویه ۱۹۲۸ در پاریس به دنیا آمد. مادرش رقصنده ای انگلیسی بود و راه دختر جوان را به سوی صحنه رقص و نمایش باز کرد. با توجه به نقش مادر است که ژان مورو یک بار گفته بود: "بازیگری در خون من است، چاره دیگری ندارم!"

ژان مورو پس از گذراندن دوره ای در کنسرواتوار هنرپیشگی در مهمترین تئاترهای پاریس به روی صحنه رفت و چندی بعد در اولین فیلم سینمایی خود ظاهر شد: "آخرین عشق" ساخته ژان استلی که در سال ۱۹۵۰ به روی پرده آمد.

پس از ایفای نقش های پراکنده در نزدیک بیست فیلم، ژان مورو در سال ۱۹۵۷ نقش اصلی را در فیلمی ایفا کرد که نه تنها برای کارنامه هنری او، بلکه همچنین برای گذار سینمای فرانسه به سوی جنبش موج نو نقطه عطفی به شمار می‌رفت: آسانسور برای قتلگاه، به کارگردانی لویی مال.

ژان مورو در آثار برخی از مهمترین سینماگران قرن بیستم ظاهر شده است: اورسن ولز، لوئیس بونوئل، پیتر بروک، ژان لوک گدار، الیا کازان، میکل آنجلو آنتونیونی، فرانسوا تروفو، لویی مال، تونی ریچاردسون و جوزف لوزی.

اما کاراکتر سینمایی و استیل بازیگری ژان مورو با کارهای دو کارگردان هم‌ میهنش بود که شکل گرفت و شکوفا شد: لویی مال و فرانسوا تروفو. در فیلم‌های این دو فیلمساز بود که ژان مورو توانست سیمای سینمایی ویژه خود را تکامل بخشد، و آن را با قدرت تمام با روایت سینمای در آمیزد.

او در رشته ای از فیلم‌های متفاوت که در نیمه اول دهه ۱۹۶۰ بازی کرد، با جان دادن به سیمای زنی سرکش، مغرور، تکرو و تا حدی هوسران، نمونه ای بدیع از زن مهیب مدرن Femme fatal ارائه داد که هم بنمایه ملی (فرانسوی) و هم سرشت فردی آن چشمگیر بود.

بدون لحن و صدا، چهره و میمیک، اندام و رفتار، حالات و وجنات ژان مورو، این الگوی سینمایی غیرقابل تصور است. از جنس صدا، زیبایی سرد چهره، ترکیب لخت و ساده اجزای صورت، زوایای ظریف کنار لب‌ها، با نگاهی نافذ زیر پیشانی بلند و صاف، به سادگی تنش و تپشی دراماتیک می‌ جوشد که هدایت استادانه آنها تنها از ژان مورو بر می‌آید.

فلورانس در فیلم "آسانسور برای قتلگاه" برای رسیدن به معشوق، همسر را مزاحم خود می بیند، پس با خونسردی برای کشتن او نقشه می ‌کشد و او را از سر راه بر می ‌دارد. چه بسا مردان بر ظرافت و شکنندگی ظاهری او دل بسوزانند، اما در واقع آنها هستند که باید از خاموشی مرموز و آرامش اسرارآمیز این زن بر خود بلرزند.

ژان مورو در نمایش رنگمایه (نوانس) های حسی متفاوت و متضاد بی ‌مانند است. خنده او از اندوهی عمیق حکایت می‌کند، نگاه ساده و بی گناهش بر خشمی آتشین پرده می افکند. گام‌های ظریف و لرزان زنی که خیابان‌های پاریس را تا صبح در جستجوی معشوق زیر پا می‌گذارد، از عزم و قدرتی بی کران خبر می‌دهد.

ژان مورو به سال ۱۹۶۲ در فیلم ژول و ژیم به کارگردانی فرانسوا تروفو نقشی حساس و دشوار ایفا کرد، که با گذشت دهها سال همچنان جسورانه می نماید: کاترین که در میان دو معشوق قرار گرفته، از انتخاب میان دو مرد تن می زند، و تصمیم می گیرد هر دو را در کنار خود نگه دارد.

در فیلم عروس سیاهپوش (۱۹۶۷) با زنی ساده و خاموش و ظریف روبرو هستیم. اما این ماسک به زودی کنار می ‌رود و چهره واقعی زنی نیرومند ظاهر می ‌شود که قاتلان همسر جوان خود را یکایک شکار می کند و با خونسردی به دیار عدم می فرستد.

 ژان مورو در بهترین کارهایش هنرپیشه ای ساده نیست که تنها نقشی را بازی کند یا به آن جان ببخشد، بلکه به معنای واقعی نقش را می آفریند
 

ژان مورو در بهترین کارهایش هنرپیشه ای ساده نیست که تنها نقشی را بازی کند یا به آن جان ببخشد، بلکه به معنای واقعی نقش را می آفریند، و با حضور خود نه تنها سرنوشت شخصیت، بلکه سیر کلی روایت فیلم را تعیین می کند.

لوئیس بونوئل که در فیلم "خاطرات یک کلفت" (محصول ۱۹۶۴) با ژان مورو کار کرده بود، تیزهوشی او را می ستاید و تکیه می کند که او "نکاتی را در نقش خود یافته بود، که من به آنها پی نبرده بودم."

لویی مال و فرانسوا تروفو در مصاحبه‌های خود بارها بر اهمیت ژان مورو برای کار سینمایی خود تکیه کرده اند. او به آنها الهام می داد که آگاهانه خطر کنند و به ماجراجویی های سینمایی تازه دست بزنند.

ژان مورو در هشتاد سالگی همچنان به دنیای نمایش وفادار مانده است. یکی از آخرین کارهای دیدنی او حدود دو سال پیش به روی پرده سینما آمد: "زمانی که می ماند" از فرانسوا اوزون.

در آخرین مصاحبه هایش تاکید کرده است که تا جان در بدن دارد، به بازی ادامه خواهد داد: "هنرپیشگی برای من حرفه نیست، خود زندگی است!"

 
 
سیمون دو بوار صد سالگی
سیمون دو بووار، فیلسوف رهایی زنان
 
 
بالتوس نقاشی
بالتوس، بیرون از گردونه زمان
 
 
رابرت ردفورد رابرت ردفورد
با هالیوود و در برابر هالیوود
 
 
راينر ورنر فاس بيندر سينمای مدرن
۲۵ سال پس از مرگ فاس بيندر
 
 
شوستاکوويچ سال شوستاکوويچ
زندگی و کار آهنگساز بزرگ قرن بيستم
 
 
کالو نقاشی
نقاشی با درد: نمايشگاه بزرگ آثار فريدا کا لو در لندن
 
 
دون کيشوت پيشقراول دنيای مدرن
مجموعه مطالبی به مناسب چهارصدمين سالگرد انتشار رمان دون کيشوت
 
 
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران