بینایی

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.
بینایی، آرش افراز، عصب شناس، دانشگاه ام‌آی‌تی

در هر چشم انسان ۱۲۶ میلیون گیرنده نوری وجود دارد. تصور کنید که هر چشم‌ شما یک دوربین۱۲۶ مگاپیکسلی است. و شما دو دوربین در چشم‌تان دارید که عکس می‌گیرد، یا به تعبیر بهتر فیلم می‌گیرد و این تصاویر را به یک ماتریس عددی تبدیل می‌کند.

این ماتریس عددی، چیزی است که مغز شما می‌بیند. مغز شما این اعداد را گرفته و برای مثال به تصویر صورت یک فرد – در این فیلم ژولیت بینوش - تبدیل می‌کند. حالا فرض کنید خانم ژولیت بینوش سرش را کمی بچرخاند، آن ماتریس عددی تغییر می‌کند. کمی فاصله‌ش را از ما تغییر دهد، آن ماتریس عددی تغییر می‌کند. اگر در این محیط چراغی را روشن یا خاموش کنیم، یا فرد از اتاق خارج شود و زیر نور خورشید قرار بگیرد، محرکی که به چشم ما وارد می‌شود، سیگنال یا محرک بینایی‌ای که می‌بینیم، مدام تغییر خواهد کرد. اما در عین حال ادراک ما از این چهره باید ادراک ثابتی باشد. مغز ما از طرق مختلف این ثبات را بدست می‌آورد. انواع مختلفی از ثبات وجود دارد. به عنوان مثال ثبات اندازه. در تصویری که سه اتومبیل در آن دیده می‌شود، آن ماشینی که بالاتر است خیلی بزرگتر از بقیه به نظر می‌رسد، در حالی که واقعا روی شبکیه چشم شما این سه ماشین هم‌اندازه‌اند. علتش این است که مغز شما فکر می‌کند که آن ماشین دورتر قرار گرفته و چون دورتر است، و همان اندازه را روی شبکیه چشم من دارد، پس باید خیلی بزرگ باشد.

مثال دیگر ثبات، این است که شما در هر ثانیه چشم‌تان را به طور متوسط سه بار حرکت می‌دهید. بنابراین تصویری که واقعا از چشم شما به به مغزتان فرستاده می‌شود تصویری است که مدام بالا و پایین می‌پرد، مدام در حال حرکت است. اما شما این حرکت را نمی‌بینید. شما حتی پلک زدن خودتان را هم نمی‌بینید. کاری که مغز شما می‌کند این است که این‌ها را از تصویر حذف می‌کند و برای شما یک تصویر ثابت بازسازی می‌کند.

موضوعات مرتبط