چرا سیاستمداران باید از بحث‌های فوتبالی دوری کنند؟

جانی اینفانتینو حق نشر عکس Getty Images

جانی اینفانتینو، رئیس فیفا و دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا به تازگی با هم ملاقات کرده‌اند و ظاهرا در این دیدار از آن شوخی‌های گرم و پرحرارت معمول در فوتبال خبری نبوده است.

ترامپ به عنوان رئیس جمهور کشوری که سال ۲۰۲۶ در کنار کانادا و مکزیک میزبانی جام جهانی را بر عهده دارد گفت: "فوتبال راهی طولانی را طی کرده"، واکنشی که شاید در مورد محبوب‌ترین ورزش دنیا چندان گرم نباشد.

البته آقای ترامپ و اینفانتینو بر سر تفاوت‌های فرهنگی در فوتبال کمی شوخی کردند، مثلا این که آمریکایی‌ها واژه خاص خودشان را برای این ورزش دارند؛ در آمریکا به فوتبال ساکر (Soccer) گفته می‎شود.

بعد از آن اینفانتینو دفترچه یادداشت مخصوص داوران را به ترامپ نشان و برایش سیستم مجازات در فوتبال را توضیح داد: "کارت زرد برای هشدار است و وقتی می‎خواهی بازیکنی را از زمین بیرون بیندازی باید کارت قرمز را به او نشان بدهی."

ترامپ هم این کارت قرمز را به خبرنگاران حاضر در محل ملاقات نشان داد و صدای خنده حضار که کمی هم عصبی به نظر می‌رسید، به هوا رفت.

حرف زدن در مورد فوتبال همیشه ابزاری برای سیاستمداران بوده تا با مردم عادی رابطه برقرار کنند هر چند که این روش گاهی اوقات هم اصلا جواب نداده. این مطلب نگاهی دارد به نمونه‌هایی از این دست:

وقتی معاون نخست وزیر اوگاندا نقش زمین شد

ژنرال موسی علی، معاون نحست وزیر اوگاندا و معاون امور دولت در پارلمان این کشور (بله، بعید است این عنوان شغلی در فرم‌ها جا بگیرد) برای افتتاح بازی‌های این فصل لیگ برتر کشورش دعوت شد و این کار را به شکلی خارق‎العاده انجام داد.

تجسم کنید که توپ فوتبال چند بچه از پارک بیرون افتاده و آنها منتظرند شما آن را برایشان شوت کنید. اگر دلهره این لحظه را تجربه کرده باشید احتمالا می‎توانید حال ژنرال موسی علی را بفهمید.

الکس سموند و جلسه ناموفق عکسبرداری

وزیر اول سابق اسکاتلند تجربه چندان خوشایندی از عکسبرداری برای نشان دادن رابطه سیاستمداران با فوتبال ندارد.

بیاید رو راست باشیم، تا حال دیده‎اید کسی این طوری به توپ فوتبال ضربه بزند؟ حرکت الکس سموند واقعا تحسین‌برانگیز بود.

وقتی دیوید کامرون فراموش کرد طرفدار چه تیمی است

دیوید کامرون، نخست وزیر پیشین بریتانیا سال ۲۰۱۵ در یکی از سخنرانی‎هایش در بزرگداشت تنوع جامعه بریتانیا از فوتبال مثال آورد. : "شما می‎توانید در یک زمان هم طرفدار منچستریونایند باشید، هم از تیم کریکت وست ایندیز حمایت کنید هم از تیم المپیک بریتانیا." او در ادامه به شوخی گفت: "هر چند که من ترجیح می‎دهم طرفدار وستهم باشید."

اشکال این حرف کامرون اما کجاست؟ هیچ چیز جز این‎که او قبلا گفته بود طرفدار استون ویلاست و لباس این تیم و وستهم همرنگ است.

خبر تونی بلر و جکی میلبرن دروغ بود؟

حق نشر عکس Getty Images
Image caption تونی بلر و اسون گوران اریکسن در داونینگ استریت (اقامت‌گاه نخست وزیر بریتانیا)، سال ۲۰۰۶

وقتی تونی بلر نخست‎وزیر بریتانیا بود ماجرای طرفداری‎اش از تیم نیوکسل حسابی سر زبان‎ها افتاد. ماجرا از این قرار بود که بلر ادعا کرد بازی جکی میلبرن برای نیوکسل را تماشا کرده. اما وقتی جکی میلبرن از نیوکسل جدا شد و از فوتبال حرفه‌ای خداحافظی کرد، آقای بلر چهار سال بیشتر نداشت و در استرالیا زندگی می‎کرد. این ادعا انتقادهای شدیدی برای آقای بلر به همراه داشت.

هر چند سال ۲۰۰۸ بعد از ۱۱ سال بالاخره واقعیت ماجرای بلر و میلبرن مشخص شد. هفته‌نامه"ساندی سان" به بلر گفت خبرنگارش گزارش اشتباه داده بوده و جواب‎های دو سوال مجزا را در آمیخته و در پاسخ به یک سوال مطرح کرده بوده است.

با این تفاسیر از همه این ماجراها باید یک درس بزرگ گرفت: این که اگر سیاستمداری، سعی نکن در مورد فوتبال حرف بزنی چون بیشتر اوقات نتیجه خوبی ندارد.

موضوعات مرتبط