BBCPersian.com
  •    راهنما
تاجيکستان
پشتو
عربی
آذری
روسی
اردو
 
به روز شده: 19:06 گرينويچ - پنج شنبه 08 مه 2008 - 19 اردیبهشت 1387
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
شصت سال جداسازی در خاورمیانه
 

 
 
بن گوریون در حال خواندن بیانیه استقلال
بن گوریون در حال خواندن بیانیه استقلال - جنگ بعد از خواندن این بیانیه و خروج بریتانیایی ها آغاز شد
جایی که کشتزارهای حاصلخیز اسرائیل به زمین های لم یزرع صحرای "نگو" تبدیل می شوند، یک شهرک کشاورزی به نام "کیبوتص یاد مردخای" قرار دارد.

امروز عصر یک روز بهاری دل انگیز است. ساکنان این شهرک دام می پرورند، زراعت می کنند، و یکی از بهترین عسل های کشور را تولید می کنند.

شصت سال پیش آنها آماده می شدند که برای حفظ جانشان بجنگند.

بریتانیایی ها، حاکمان فلسطین از سال 1917، داشتند به کشورشان برمی گشتند، و پشت سر خود یک سیستم حقوقی، صندوق های پستی قرمز، آشوب و جنگ بر جا می گذاشتند.

ساعت 4 بعدازظهر روز 14 مه 1948 دیوید بن گوریون، اولین نخست وزیراسرائیل، بیانیه استقلال این کشور را در سالنی در تل آویو قرائت کرد.

پیش از نیمه شب همان روز یک کشتی جنگی سلطنتی، آخرین کمیسیونر ارشد بریتانیا را از آب های سرزمین فلسطین خارج کرد.

تا طلوع فردای آن روز، سربازانی از اردن، سوریه، عراق، لبنان و مصر وارد سرزمینی شدند که بریتانیا ترکش کرده بود.

نماد مقاومت

یاد مردخای در راه تاخت و تاز مصری ها و سر راه آنها به تل آویو بود. نبرد آنها با نیروهای مصری، این کیبوتص را برای اسرائیلی ها به نماد مقاومت تبدیل کرد.

با اینکه این کیبوتص سقوط کرد، اما مصری ها به اندازه کافی معطل شدند که ارتش اسرائیل فرصت کند خط دفاعی جدیدی در شمال یاد مردخای ایجاد کند و در آن محل سربازان در حال پیشروی مصر را متوفق کند و آنها را عقب براند.

 من در آن زمان حاضر بودم. من اهمیتی نمی دهم مورخان چه می نویسند. بن گوریون نمی خواست عرب ها کشور را ترک کنند.
 
شیمون پرز، رئیس جمهور اسرائیل

این کیبوتص را مهاجران یهودی لهستانی بنا شده بود که از قرن ها آزار و اذیت گریخته بودند تا یک زندگی جدید و یک دولت جدید در فلسطین بنا کنند.

در سال 1943 ساکنان این شهرک نام کیبوتصشان را به نام مردخای آنیلویچ، یهودی که شورش یهودیان در گتوی ورشو علیه نازی ها را رهبری کرده بود، تغییر دادند.

هولوکاست، استدلال اخلاقی قوی و جدیدی در دفاع از دولت یهودی به وجود آورد، و تاریخ در جای جای این کیبوتص دیده می شود.

یاد مردخای موزه هولوکاست مخصوص خودش را دارد، و تندیسی نیز از آنیلویچ در این کیبوتص به عنوان یک قهرمان نصب شده است.

آنها برج آب پخش کنی را که در جنگ سال 1948 نابود شده، و نیز صحنه درگیری را حفظ کرده اند.

از زمان پیروزی اسرائیل شش دهه تلاش قابل توجه برای ملت-سازی صورت گرفته، گرچه جنگ هرگز پایان نیافته است.

داستان نیمه تمام

پناهندگان و مهاجران یهودی در یک دولت مدرن، با یک دموکراسی پارلمانی، یک اقتصاد پیشرفته و سلاح هسته ای جذب شده اند.

نزدیک ترین متحد این کشور ایالات متحده آمریکا است. در سالروز 14 مه اسرائیل و متحدانش در سراسر دنیا جشن های مفصلی می گیرند. اما این فقط نیمی از داستان است. روی دیگر این قصه فلسطینی ها هستند.

ساکنان کیبوتص یاد مردخای، مثل تقریبا همه ساکنان سرزمینی که بعدا اسرائیل شد، قبلا همسایگانی فلسطینی داشتند که عمدتا کشاورزانی بودند که جد اندر جد و قرنها روی زمین هایشان کار کرده بودند.

هر سال، سال روز این اتفاق برای فلسطینیان یادآور چیزی است که آن را "یوم النکبه" می خوانند. روز مصیبت. برای آنها همه این 60 سال گذشته فقط تبعید بوده و سلب مالکیت.

در سال 1948 جامعه فلسطینی زیر بار جنگ فرو پاشید. از آخرین ماه های 1947 تا اولین ماه های 1949 حدود 700 هزار فلسطینی از سرزمینی که اسرائیل شد رانده شدند و به کشورهای دیگر پناهنده شدند.

جنگ 1948
خیلی از فلسطینی ها فکر می کنند موفقیت اسرائیل به بهای بدبختی آنها بدست آمده است

خیلی ها به زور یا از ترس کشته شدن خانه های خود را ترک کردند. دارایی هایشان از تملکشان خارج شد و اجازه بازگشت به آنها داده نشد.

الان حدود 4 و نیم میلیون فلسطینی در لیست سازمان ملل به عنوان پناهنده ثبت شده اند. خیلی از فلسطینی ها فکر می کنند که موفقیت اسرائیل بر ناکامی آنها بنا شده است.

جای پاها

اگر می خواهید نشانه هایی از آنچه فلسطینی هایی که پیش از این در همسایگی کیبوتص یاد مردخای زندگی می کردند ببینید، باید بدانید که دنبال چه بگردید.

روستاهای آنها بعد از رفتنشان به دست اسرائیلی ها ویران شد. گاهی انبوهی از گلابی های خاردار نشانه ای است از آنچه پیش از این آنجا بوده است.

کشاورزان فلسطینی از کاکتوس به عنوان پرچین باغ هایشان استفاده می کردند. و در سرزمینی که دو نفری که این قدر از هم دورند این همه مشترکات با هم دارند، میوه کاکتوس، گلابی خاردار، نماد ملی اسرائیلی هایی است که در همین سرزمین به دنیا آمده اند.

این میوه ها را با نام عبری شان، صبرا، می شناسند. چون آنها دوست دارند بگویند که بیرون این میوه زیر و خاردار است اما وقتی از پوستش عبور می کنی و به درونش بروی، شیرین است.

حتی اگرچه دیگر نمی توان همسایگان سابق عرب کیبوتص یاد مردخای را از دیواره های کیبوتص دید، بسیاری از آنها در واقع خیلی دور نیستند.

این کیبوتص تنها حدود 3 کیلومتر از گذرگاه اصلی به غزه فاصله دارد. نواره باریک پرتراکمی که یک میلیون و چهارصد هزار فلسطینی در آنچه خودشان آن را بزرگترین زندان جهان می خوانند، زندگی می کنند.

بیشتر آنها پناهنده هستند. کودکان در حالی بزرگ می شوند که روستاهایی که نسبشان به آنجا می رسد را می شناسند، حتی اگر پدر و مادر و یا پدربزرگ و مادربزرگ هاشان هم هرگز به آنجا نرفته باشند.

چرا آنها خانه شان را ترک کردند؟

دلیل این که چرا پناهندگان خانه های خود را ترک کردند، هنوز شدیدا مورد اختلاف است. چه در میان مورخان، و چه در میان سیاستمداران و فعالان سیاسی.

بیشتر مجادلات حول برنامه دی می چرخد. برنامه ای که آقای بن گوریون و ژنرال هایش در مارس 1948 در پیش گرفتند.

کودکان فلسطینی
مهاجران فلسطینی در انتظار پاسخی به درخواستشان برای بازگشت به خانه هایشان هستند

بعضی مورخان می گویند این طرح، برنامه ای بود برای پاکسازی قومی فلسطین از اعراب. بعضی دیگر می گویند که این صرفا یک برنامه نظامی ساده برای تصرف سرزمین های استراتژیک بود و هیچ گونه نقشه سیاسی برای بیرون کردن اعراب از دولت آینده وجود نداشت.

این مسئله از نظر سیاسی هم بسیار حساس است. چون توافق بر سر ریشه های این مشکل نهایتا بخشی از راه حل مشکل است، و رهبران نمی خواهند مواضع قدیمی و همیشگی شان را کنار بگذارند.

شیمون پرز، رئیس چمهور کنونی اسرائیل و دستیار بن گوریون در سال 1948، در مصاحبه ای به مناسبت شصتمین سالگرد استقلال اسرائیل به بی بی سی گفت که هیچ مسئولیتی در قبال مهاجرت دسته جمعی فلسطینیان ندارد.

آقای پرز گفت: "من در آن زمان حاضر بودم. من اهمیتی نمی دهم مورخان چه می نویسند. بن گوریون نمی خواست عرب ها کشور را ترک کنند."

قوت و ضعف

وقتی بی بی سی گفته های آقای پرز را به حازم نسیبه، وزیر خارجه سابق اردن که فلسطینی است و در سال 1948 به عنوان خبرنگار در بیت المقدس حضور داشته، نشان داد او ابراز شگفتی کرد.

او گفت: "هیچ مسئولیتی؟ پس چه چیزی باعث مهاجرت دسته جمعی شد؟ چیزی جز قتل عام ساکنان روستاهایی که سر راه اسرائیلی ها بودند؟"

" من می توانم آمار همه قتل عام هایی را که در سراسر کشور صورت گرفته در اختیار شما بگذارم. شما فکر می کنید ممکن است کسی خانه اش را ترک کند، مگر اینکه واقعا تهدید شده باشد؟"

بعضی از اسرائیلی ها، علی رغم قدرت کشورشان، احساس خطر می کنند - از جانب ملی گرایی فلسطینی، از جانب افراط گرایان مسلمان، و از جانب ایران.

تعداد بسیار بیشتری از غیر نظامیان فلسطینی به نسبت اسرائیلی ها، جان و خانه خود را از دست می دهند، و به باور آنها "نکبه" سال 1948 هرگز پایان نیافته است.

روند صلح فعلی - با حمایت جورج بوش رئیس جمهور آمریکا - نمی تواند موفق شود مگر آن که مشکلاتی را که مستقیما به 1948 مربوط هستند حل کند.

جداسازی هنوز، مثل 60 سال پیش، در دستور کار است، چو آنها مجبورند زمین را بین اسرائیل و دولت فلسطینی تقسیم کنند. هنوز هر دو طرف ادعای مالکیت بر بیت المقدس را دارند. و پناهندگان فلسطینی در انتظار آینده اند.

 
 
بیت المقدس شرقی به روایت تصویر
زندگی فلسطینیان در بیت المقدس شرقی
 
 
يهودی ارتدکس در اسرائيل سرزمین مگو
دولت اسرائيل بين سکولاريسم و مذهب
 
 
صحرا داستان خاک
سرزمين فلسطين در قرن بيستم به روايت نقشه ها
 
 
قبه الصخره نمايه سياسی
اسرائيل و سرزمين های فلسطينی
 
 
کودک عرب تصویری متفاوت
عرب اسرائيلی کيست؟
 
 
بيت المقدس ويديو
جشن سالگرد تصرف بيت المقدس شرقی
 
 
پرچم فلسطینی ويديو
تغيير مسیر دیوار: پیروزی نمادین فلسطینی‌ها
 
 
اخبار روز
 
 
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد   صفحه بدون عکس
 
 
   
 
BBC Copyright Logo بالا ^^
 
  صفحه نخست|جهان|ايران |افغانستان |تاجيکستان |ورزش |دانش و فن |اقتصاد و بازرگانی |فرهنگ و هنر |ویدیو
روز هفتم |نگاه ژرف |صدای شما |آموزش انگليسی
 
  BBC News >>|BBC Sport >>|BBC Weather >>|BBC World Service >>|BBC Languages >>
 
  راهنما | تماس با ما | اخبار و اطلاعات به زبانهای ديگر | نحوه استفاده از اطلاعات شخصی کاربران