ஒரு பெண்ணான நான் இன்னொரு பெண்ணுடன் வாழ ஏன் முடிவு செய்தேன்? #HerChoice

தொலை்ககாட்சி பார்க்கும் கார்ட்டூன் பெண்கள் இருவர்

நாற்பது ஆண்டுகளாக பாலியல் எண்ணங்களற்ற உறவுகளாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இரண்டு பெண்களின் கதை. பிபிசியின் #அவள் விருப்பம் (#HerChoice) சிறப்புத் தொடரில் இடம்பெறும் பன்னிரெண்டு 'நவீன இந்திய பெண்களின்' கதைகளைப் படியுங்கள்.

நானும் எனது தோழியும் லெஸ்பியன் (பெண் ஒருபாலுறவுகாரர்கள்) அல்ல. எங்களுக்கு இடையில் எந்தவித பாலியல் ஈர்ப்பும் இல்லை. எங்களது கருத்துக்கள், எண்ணங்கள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றால் நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

அதனால்தான் நாங்கள் இருவரும் ஒரே வீட்டில் நாற்பது ஆண்டுகளாக ஒன்றாக வாழ்ந்து வருகிறோம். நாங்கள் இருவரும் இப்போது எங்களது எழுபதுகளில் இருக்கிறோம். நாங்கள் ஒன்றாக வாழலாம் என்று முடிவு செய்தபோது எங்களுக்கு முப்பது வயதுதான்.

அந்த இளம் வயதில் கூட, இருவரும் சாகசத்தை விட வாழ்க்கையில் அமைதிக்காகவும் ஸ்திரத்தன்மைக்காகவும்தான் ஏங்கினோம். நாங்கள் ஒன்றாக வாழலாம் என்று முடிவு செய்ததற்கு இதுவே மிகப்பெரிய காரணம். நாங்கள் இருவரும் வித்தியாசமானவர்கள். எனக்கு ஒளிரும் நிறங்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்; இந்த வயதில் கூட உதட்டுச்சாயம் பூசுவதை நான் விரும்புகிறேன்.

ஆனால் என் தோழிக்கோ லேசான நிறங்கள் தான் பிடிக்கும். நான் எப்போதும் ஹீல்ஸ் செருப்பு அணிவேன். ஆனால் அவளோ தட்டையான செருப்பைத்தான் எப்போதும் அணிவாள். நான் தொலைக்காட்சி பார்க்கும்போதெல்லாம், அவளது கைபேசியை பயன்படுத்தியபடி என்னை மிரட்டுவாள், 'இந்த வயதிலும் என்ன இது புது ஃபேஷன்?' என்று.

இது நமது வாழ்க்கை, சில சுவாரஸ்யமான வேடிக்கைகள் மற்றும் நம் வாழ்க்கையை நம் விருப்பப்படி வாழ்வதற்கான முழு சுதந்திரமும் நமக்கு உள்ளது.

நாங்கள் இருவரும் ஒரே வீட்டில் வாழ்கிறோம். ஆனால் ஒருவர் மற்றவரின் தனிப்பட்ட உலகத்தில் ஒருபோதும் தலையிடுவதில்லை.

நவீனகால திருமணங்களில் எந்தவித வெளிப்படை தன்மையும் இல்லை. உறவுகளுக்கு இடையே அதிக எதிர்பார்ப்புகள் நிலவுகின்றன; அந்த எதிர்பார்ப்புகளின் பளு தாங்கமுடியாமல் உறவுகள் முறிந்து விடுகின்றன.

அப்படி முறிந்தபோன திருமணம்தான் என்னுடையதும்; ஆனால் அது முடிந்து போன கதை, அதன் பக்கங்களை நான் மீண்டும் புரட்ட விரும்பவில்லை. என் குழந்தைகளெல்லாம் வளர்ந்து, தங்களுக்கான வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டார்கள்.

எனது தோழி தனிமையில் வாழ்வதையே எப்போதும் விரும்புவாள்; அதனால்தான் இப்போதும் அப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

ஏனென்றால் ஒரு வகையில் நாங்கள் ஒன்றாக இருந்தாலும் தனியாகவே வாழ்கிறோம். நாங்கள் பல ஆண்டுகள் ஒன்றாக வாழ்ந்தபோதிலும் கூட, அடிக்கடி ஒருவருக்கொருவரின் புதிய பழக்கத்தை பற்றி தெரிந்து கொள்கிறோம்.

எங்கள் உறவின் அழகே என்னவென்றால் இப்போது வரை ஒருவரைப் பற்றி மற்றவருக்கு முழுமையாகத் தெரியாது. இந்த உறவு இன்னமும் அழகாக இருப்பதற்கு இதுவே காரணம்.

ஒருவருக்கொருவர் மட்டுமே சேர்ந்து வாழும் வாழ்க்கை சலித்துபோகாதா? என்று பலர் எங்களிடம் கேட்பார்கள். ஆனால் உண்மையில் நாங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்வதே அரிது. நாங்கள் ஒரு வீட்டில் வாழ்ந்தாலும் பல நேரங்களில் உணவருந்தும் மேசையில்தான் சந்திப்போம்; பின்னர் அவரவர் வேலைகளில் பிஸியாகிவிடுவோம்.

நாங்கள் வேலை செய்த காலத்தில் எங்களுக்கு இருந்த இந்தப் பழக்கம் இப்போது வரை தொடர்கிறது. ஆரம்பத்தில் எங்கள் வீட்டு பணிப்பெண் முற்றிலும் குழம்பிப்போனாள். எங்களுக்கு உறவினர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா? இளைய நபர் யாராவது எங்களுடன் வந்து இருக்கமாட்டார்களா? என்று அவள் அடிக்கடி கேட்பாள்.

அவளது கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல நான் விரும்பவில்லை. எங்களுக்கு நிறைய நண்பர்களும் உறவினர்களும் இருக்கிறார்கள் ஆனால் நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக வாழும் வாழக்கையைத்தான் நாங்களே விரும்பி தேர்ந்தெடுத்தோம் என்றெல்லாம் விளக்கம் அளிக்க விரும்பவில்லை.

ஓர் ஆண் இல்லாமல் வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்தால் கொலை, கொள்ளை போன்ற சம்பவங்கள் நடக்க வாய்ப்புகள் இருப்பதாக அவள் எங்களை அச்சுறுத்துவாள். அவளது வார்த்தைகளைக் கேட்டால் எனக்கு சிரிப்புதான் வரும். ஒரு திருடன் திருட நினைக்கும் ஒரு பொருள் கூட எங்கள் வீட்டில் இல்லை என்று ஒரு நாள் அவளிடம் விளக்கமும் அளித்துவிட்டேன்.

இருண்ட வர்ணம் பூசப்பட்ட எங்கள் வீட்டுச் சுவர்களைப் பார்த்தாலே எந்த மாதிரியான ஆட்கள் இங்கு வசிக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்கே தெரிந்துவிடும். அவள் என்னை புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவ்வப்போது எங்கள் வாழ்க்கை குறித்து அவளது கவலையும், மறுப்பும் தெரிவிப்பாள்.

முரண் என்னவென்றால், நாங்கள் ஒன்றாக எப்படி வாழவேண்டும் என்று கற்பனை செய்திருந்தோமோ அத்தகைய வாழ்க்கையைத்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

நான் அமைதியான சிந்தையுடன் காலையில் எழுவேன். எங்கள் வாழ்க்கையில் எந்த அவசரமும் கிடையாது. எனது நாளை மன அழுத்தத்தோடு துவங்க நான் ஒருபோதும் விரும்பியதில்லை; மாறாக ஒவ்வொரு காலையும் என்னைப் பற்றி கவனம் செலுத்தவே விரும்புகிறேன்.

உறவுகளின் பொறுப்பில் இருந்து விலகி ஓடவே இத்தகைய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்று இதற்கு அர்த்தமில்லை. பலர் எங்களைச் சந்தித்தாலோ அல்லது பார்க்க வந்தாலோ, எங்களுக்கு எந்த பொறுப்பும் இல்லை, கவலையற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறோம் என்று நினைக்கிறார்கள்.

ஆனால், தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவரின் சொந்த வாழ்க்கையை அவரே நிர்வகிப்பது பொறுப்பில்லையா என்ன? எங்களது தேவைகளுக்கு வேறு எவரையும் நாங்கள் சார்ந்திருக்கவில்லை.

முதலில், நாங்கள் ஒன்றாக இருப்பதைப் பார்த்து பலரும் இதில் ஏதோ மர்மம் இருப்பதாகவும், எங்கள் இருவருக்கிடையில் ஏதோ இருப்பதாகவும் நினைத்தார்கள். ஆனால், மக்களின் பார்வையில் எங்களைப் பற்றிய அபிப்ராயத்தைத் திருத்துவது அல்லது அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொடுப்பது எனக்கு முக்கியம் இல்லை.

நான் குங்குமம் வைத்துக்கொள்வேன், மெட்டி அணிவேன், தங்க மூக்குத்தியும் அணிவேன். என் மனதில் ஆசைகள் உள்ளவரை இதையெல்லாம் அணிவேன், இவையெல்லாம் அலுத்து போன பிறகு இதை நானே நிறுத்திவிடுவேன்.

இந்த உறவிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டது என்னவென்றால், உங்கள் வாழ்க்கையை யாருடன் வேண்டுமானாலும் கழிக்கலாம். ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கையில் அதிகமாக தலையிடாதவர்களுடன் தான் உங்களால் உங்களுக்கான வாழ்க்கையை வாழ முடியும்.

மக்கள் எங்களது சீரான வாழ்க்கையை விநோதமாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், இது ஏன் என்று எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. நாங்கள் இருவரும் எங்களது வாழ்க்கையை நாங்களே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் இரு தோழிகள்.

நான் அவளிடம் அதிகமாக எதுவும் கேட்கமாட்டேன், சொல்லவும் மாட்டேன்; அவளும் அப்படித்தான். எங்கள் வாழ்க்கையின் பக்கத்தில் நாங்கள் மட்டுமே உள்ளடக்கம்….. இதில் என்ன வினோதம் இருக்கிறது?

(பிபிசி செய்தியாளர் பூமிகாவிடம் பகிரப்பட்டு திவ்யா ஆர்யாவால் தயாரிக்கப்பட்ட வட இந்தியாவில் வசிக்கும் ஒரு பெண்மணியின் உண்மை கதை இது. அந்த பெண்ணின் அடையாளம் அவரது வேண்டுகோளின்படி பெயர் அறியப்படாமல் வைக்கப்பட்டுள்ளது)

மஹாராஷ்டிராவில் ஆண்களுக்கான சலூன் கடை நடத்தும் பெண் (காணொளி)

ஒலிபரப்பு மென்பொருள் உங்கள் கணினியில் இல்லை
மஹாராஷ்டிராவில் ஆண்களுக்கு முடிதிருத்தும் பெண்

பிற செய்திகள்

சமூக ஊடகங்களில் பிபிசி தமிழ் :