งิ้ว : ศิลปะโบราณที่ขาดการสืบสาน ตำนานที่รอวัน "ปิดฉาก"

อุปรากรจีน หรืองิ้ว อยู่คู่สังคมไทยมานับร้อยปี แต่เมื่อความบันเทิงสมัยใหม่หลั่งไหลเข้ามา งิ้วจึงกลายเป็นเพียงการแสดงคู่ศาลเจ้า และเรื่องหย่อนใจสำหรับคนไทยเชื้อสายจีนสูงวัย นาฏศิลป์โบราณที่กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำของคนรุ่นใหม่

กระดานไม้ส่งเสียงเหมือนครางเบา ๆ ตามจังหวะก้าวของ ธัชชัย อบทอง (ต๋อง) ผู้จัดการคณะงิ้ว "ไซ้ ย่ง ฮง" ที่มาถึงโรงงิ้วแบบสร้างชั่วคราว เป็นคนแรกเช่นเคย เพื่อเตรียมตัวสำหรับการแสดงในคืนนี้

ด้านหน้าโรงงิ้วตกแต่งด้วยกระดาษสีแดง หน้าเวทีคือเก้าอี้พลาสติกสีแดงกว่าร้อยตัว เก้าอี้แถวหน้ามีหนังสือ หรือพัด ที่ผู้ชมวางจองที่ไว้ ฝั่งตรงข้ามเป็นศาลเจ้าแบบจีน ภายในวัดพลับพลาชัย ที่กำลังคึกคักด้วยผู้คนที่มาเยือนงานวัด

ธัชชัยในวัย 54 ปี มองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่า ที่อีกไม่กี่ชั่วโมงจะคราคร่ำไปด้วยผู้ชม ก่อนถอนหายใจเล็กน้อย แล้วรำลึกถึงความหลังในยุคที่งิ้ว เป็นสิ่งบันเทิงยอดนิยมของคนไทยเชื้อสายจีน

"มันต่างกันแบบฟ้ากับดิน" เขาเปรียบภาพตรงหน้ากับอดีต

"สมัยก่อน คณะงิ้วมีเป็นร้อยคน คนดูมีเป็นพัน ตอนนี้ นักแสดงน้อยลง คนดูมีเป็นร้อย คนแสดงมีเป็นสิบเอง"