İspanya'nın işsizleri anlatıyor

İspanya'daki ekonomik kriz ülkedeki sıradan insanlar için ne anlama geliyor?

Geçen hafta açıklanan rakamlar, ülkede işsizlik oranının altı milyon gibi rekor bir düzeye çıktığı açıklandı.

Hükümet, ekonominin bu yıl da yüzde 1.3 oranında küçüleceğini tahmin ediyor. Bu, beklentilerin de ötesinde bir küçülme.

BBC, işsizlikten etkilenen bazı İspanyollarla konuştu. İşte görüşleri:

Laura Sanz, Madrid

"35 yaşındayım. Ailem, çocukluğumdan beridir çok yoğun çalışarak, kendilerinin savaş ve diktatörlük yaşamış bir ülkede büyürken sahip olmadıkları fırsatları bana sağlamak için oldukça yoğun çalıştılar.

Çabalarım sayesinde onların sahip olduğundan daha iyi bir hayatım olacağına inanarak yetiştirildim. Fakat gerçeklik bundan oldukça farklı. Üniversitede okurken, bir yandan da çalışıyordum. Sonrasında daha yüksek diplomalar almak için çalışmaya devam ettim. Yalnızca İngilizce öğrenmek için bir süreliğine İngiltere ve İrlanda'da yaşadım. İngilizce neredeyse tüm işler için zorunlu.

Şimdi, ailelerimizin ve benim gibi kalifiye insanların çoğunun çabalarının bir hiç için olduğunu anlıyorum, çünkü ülkemiz bize bir şans vermeyi reddediyor. Etrafım benimle benzer durumda olan insanlarla dolu. 25-40 yaş arasındaki arkadaşlarımın çoğu işsiz ve büyük bir hayal kırıklığı ve hüsranı yaşıyorlar.

Emeklilik çağına gelmiş ebeveynlerimiz her gün işe giderken, (istemediğimiz halde) evde oturmaktan utanç duyuyoruz."

Tomas Rivas, Malaga, İspanya'dan ayrılıyor

"Geçen yılın Ekim ayından bu yana işsizim. 31 yaşındayım ve eğitim geçmişimi, özellikle üniversite eğitimimi mükemmel görüyorum. İşletme ve Turizm Planlama bölümünden lisans ve yüksek lisans derecelerim var.

İspanya'nın başlıca turizm kenti olan Malaga'da yaşıyorum. Bilgisayar sistemleri yönetimi alanında yüksek teknisyenlik eğitimi de aldım ancak maalesef önümde bir fırsat yok. Ne Malaga'da ne de İspanya'nın geri kalanında.

Durum benim gibi yıllar boyunca çok çalışmış genç insanlar için oldukça bunaltıcı.

Bu nedenle, önemli bir otel zincirinin beni staj programı için seçtiği bir başka Avrupa ülkesine taşınıyorum.

Bu bir taraftan oldukça üzücü bir karar çünkü, ailem, kız arkadaşım ve birçok arkadaşım buradalar. Ancak, diğer taraftan, bana gelecek için büyük fırsat sunan bu fırsatı kabul etmek zorundayım. Muhtemelen durum biraz daha iyileşince geri döneceğim."

Angel Moran ve Conchi Leganes, Madrid

Angel Moran 53 yaşında ve beş yıldır işsiz. 48 yaşındaki eşi Conchi ise dört yıldır. İkilinin evi, İspanya'da herkesin işsiz olduğu 1.9 milyon evden biri.

İkili ayda 426 euroluk devlet yardımı alıyorlar ve Kızıl Haç'ın gıda yardımlarından yararlanıyorlar.

"Gazımız kesik ve su parasını zorlukla ödüyoruz. Kirayı ödedikten sonra yiyecek için bir şey kalmıyor."

26 yaşındaki kızları Noella da işsiz. 25 yaşındaki erkek arkadaşı da onlarla birlikte yaşıyor ve onun da bir işi yok.

Noella, "Erkek arkadaşımla bir yer tutacak bir durumumuz yok. Çocuk sahibi olmayı karşılayamayız. Harcadığınız her kuruşu düşünmek zorundasınız." diyor.

Veronica Salgado, Venezuela'ya geri döndü

İspanya'da altı yıl yaşadıktan sonra kısa süre önce Venezuela'ya dönen Veronica'nın hayali Avrupa'da okumaktı.

2006 yılında bir araba kazası geçirdi ve kendisine burudanga (skopolamin) adlı bir ilaç şırınga edildi.

Bu ilaç, gaspçılar tarafından kurbanlarını güçsüz düşürmek için kullanılıyor.

Bir sonraki gün hastanede, başına nelerin geldiğinden habersiz bir şekilde uyandığında, artık ülkeden ayrılması gerektiğine karar vermişti.

İspanyolların kendisine yaklaşımlarından oldukça mutlu olduğunu söyleyen Veronica'nın İspanyol bürokrasisi için fikirleri ise daha farklı.

Tüm yasal şartları sağladığını düşünmesine rağmen, çalışma izni alamamış. Öğrenci olarak yasal bir şekilde ülkede kalabilmek için üç kez yüksek lisansa yazılmış. Bu sırada da öğrenci olarak kendisine tanınan hak çerçevesinde kısıtlı olarak düşük bir maaş için çalışmış.

Sonunda da karşı karşıya kaldığı ekonomik zorluklar ve yalnızlığın kendisini Venezuela'daki suçlulardan daha fazla zorladığına karar vermiş.

Veronica, "İspanya'da olduğu sırada ailesinde yaşanan doğumları, ölümleri, evlilikleri, boşanmaları" kaçırdığını ve ailesini çok özlediğini söylüyor.

Bunun üzerine de eşyalarını toplayıp geçen Aralık ayında Venezuela'ya dönmüş.

Sergio Munoz, Madrid, Almanya'ya taşınıyor

25 yaşındaki Sergio Munoz'un kimya mühendisliği lisansı var. Son dokuz aydır iş aradığını ancak bulamadığını söylüyor.

"İş görüşmesine çağrıldığınızda, sizinle aynı işi isteyen bin kişiyle yarışıyorsunuz. Dolayısıyla da işi almak için en iyinin de iyisi olmanız gerekiyor."

"İspanya'da iş bulmak için bir Tanrı olmanız gerek" diyor Sergio.

Sergio'nun da planı yurt dışına Almanya'ya gitmek. Arkadaşlarından bazıları iş bulmak için Çin'e ve İngiltere'ye gitmiş.

Clara Ospina, Kolombiyalı, İspanya'dan ayrılmak istiyor

Clara Ospina, eşi ve üç çocuğu ile birlikte 12 yıldır İspanya'da yaşıyor ve son iki yıldır da, İspanyol pasaportu almak için bekliyor.

Ailesi, yetkililerin vatandaşlık başvurusunu sonuçlandırmasını bekleyen yarım milyon kişi arasında.

Clara'nın, kendisi de eşi de psikolog, ve her ikisi de işlerini geçen Aralık ayında kaybetmişler. Ay sonunu getirebilmek için bireysel danışmanlık ve rehberlik yapıyorlar.

Kendisini İspanya'da tutan tek şeyin İspanyol pasaportunun gelmesi olduğunu söylüyor.

"Babam Kolombiya'da ve oldukça hasta. Çocuklarım da birçok İspanyol genç gibi, kendilerine ancak bu ülkenin dışında bir gelecek görebiliyorlar." diyor.

"Herkes, vatandaşlık aldığınızda hayatınızın değişeceğini söylüyor. Ama vatandaş olduğunuzda, hayat üç aşağı beş yukarı aynı kalıyor. Önünüze bir sürü fırsat kapısının açıldığı yok."